- Kurwa - powiedział po prostu zastępca Servaza. Było to jego ulubione słowo, którym podsumowywał niezrozumiałe dla siebie sytuacje.

To naprawdę ironia losu, że mężczyzna, który nienawidzi świata, jest przez niego tak kochany.

To naprawdę ironia losu, że mężczyzna, który nienawidzi świata, jest przez niego tak kochany.

Jak ludzie kochają się na odległość? Co warte są nasze przysięgi, skoro jesteśmy śmiertelni? Kiedyś odnajdziemy się, zgoda. Ale któregoś dnia nasze pożegnanie będzie ostateczne. Nie będziemy już mieli ramion, żeby się obejmować, ani oczu, żeby się widzieć, ani nawet tej 'myśli', której moc tak mi wychwalasz.

Jak ludzie kochają się na odległość? Co warte są nasze przysięgi, skoro jesteśmy śmiertelni? Kiedyś odnajdziemy się, zgoda. Ale któregoś dnia nasze pożegnanie będzie ostateczne. Nie będziemy już mieli ramion, żeby się obejmować, ani oczu, żeby się widzieć, ani nawet tej 'myśli', której moc tak mi wychwalasz.

Twoja babcia powiedziała, że ta kobieta depcze węża, bo miłość musi zapanować nad Dobrem i Złem. To piękna i romantyczna interpretacja, ale tu wcale nie o to chodzi. (...) Nieraz zadawałem sobie pytanie, dlaczego zwykło się przedstawiać Dziewicę Maryję w ten sposób. (...) Dziewica, symbolizująca energię kobiecą, jest wielką pogromczynią węża, symbolizującego mądrość. (...) Miłość jest ponad mądrością. Dziewica nie depcze lecz stoi ponad wężem. Dla niej wszystko jest natchnieniem. Ona nie osądza dobra ani zła.
- Wiesz co? - odezwała się Weronika. - Madonna nigdy nie przejmowała się tym, co pomyślą inni. Wyobraź sobie, gdyby musiała wszystkim tłumaczyć tę historię z Duchem Świętym! Ona nic nie wyjaśniała, powiedziała tylko: "Tak się stało".

Twoja babcia powiedziała, że ta kobieta depcze węża, bo miłość musi zapanować nad Dobrem i Złem. To piękna i romantyczna interpretacja, ale tu wcale nie o to chodzi. (...) Nieraz zadawałem sobie pytanie, dlaczego zwykło się przedstawiać Dziewicę Maryję w ten sposób. (...) Dziewica, symbolizująca energię kobiecą, jest wielką pogromczynią węża, symbolizującego mądrość. (...) Miło...

Bo właśnie to odróżnia zwykłego człowieka od niezwyciężonego – wysiłek. Nie jednorazowy, ponad siły, lecz w równowadze z sobą. Taka walka to pewność, że jeśli będziesz ciężko pracować, przy odrobinie szczęścia, uda ci się osiągnąć każde założenie.

Bo właśnie to odróżnia zwykłego człowieka od niezwyciężonego – wysiłek. Nie jednorazowy, ponad siły, lecz w równowadze z sobą. Taka walka to pewność, że jeśli będziesz ciężko pracować, przy odrobinie szczęścia, uda ci się osiągnąć każde założenie.

- No, ale tak poważnie - spytał pewnego dnia przy obiedzie Kitaj -
czego ty się właściwie uczysz?
Kitaj, podobnie jak wszyscy z roku, uważał, że tradycja jest
kursem historii religii, specyficzną mieszaniną antropologii
i ludowej mitologii. Nie wyprowadzała ich z błędu. Zdecydowanie
łatwiej było powielać wiarygodne kłamstwo, niż przekonywać
niedowiarków do nad wyraz skomplikowanej prawdy.
- Że nic z tego, co myślałam dotąd o świecie, nie jest prawdą -
odparła rozmarzonym głosem. - Że rzeczywistością można
manipulować. Że wszystkie żywe istoty są ze sobą powiązane
niewidzialnymi nićmi. Że cały świat jest nieledwie myślą, sennym
majakiem motyla.
- Rin?
- Tak?
- Wsadziłaś mi łokieć do kaszy.
- Och! - Zamrugała. – Przepraszam.
Chłopak odsunął miskę na bezpieczną odległość.
- Gadają o tobie, wiesz? Kadeci.
Tak? I co takiego mówią? – Zaplotła ramiona na piersi.
Zawahał się.
- Pewnie możesz się domyślić. No wiesz... Nic przyjemnego.
Czy mogła się spodziewać czegoś innego?
- Nie lubią mnie. - Wywróciła oczyma. – Wielka mi
niespodzianka.
- Nie w tym rzecz - odparł Kitaj. - Oni się ciebie boją.
- Bo zwyciężyłam w turnieju?
- Bo wpadłaś tu jak burza ze wsi, o której nikt w życiu nie słyszał,
a następnie odrzuciłaś możliwość nauki na jednym z najbardziej
prestiżowych kierunków po to, by studiować u miejscowego świra.
Nie potrafią cię rozgryźć. Nie wiedzą, co zamierzasz osiągnąć –
powiedział i przechylił głowę na bok. - W sumie... co zamierzasz
osiągnąć?.

- No, ale tak poważnie - spytał pewnego dnia przy obiedzie Kitaj -
czego ty się właściwie uczysz?
Kitaj, podobnie jak wszyscy z roku, uważał, że tradycja jest
kursem historii religii, specyficzną mieszaniną antropologii
i ludowej mitologii. Nie wyprowadzała ich z błędu. Zdecydowanie
łatwiej było powielać wiarygodne kłamstwo, niż przekonywać
n...

Gdyby jakaś część ludzkiej populacji przeobraziła się na drodze ewolucji w nowy gatunek posiadający nową naturę, nie jest jasne, jak takie jednostki mogłyby mieć udział w zbawieniu, które wysłużył nam Chrystus.

Gdyby jakaś część ludzkiej populacji przeobraziła się na drodze ewolucji w nowy gatunek posiadający nową naturę, nie jest jasne, jak takie jednostki mogłyby mieć udział w zbawieniu, które wysłużył nam Chrystus.

Zabójstwo dla pieniędzy! – W głosie smoka brzmiała okropna pogarda. – Rzeczywiście, nie popisał się. Ale skąd wam przyszło do głów, że tu można wynająć likwidatora, ot, tak sobie?
– Przecież tu pracują smokobójcy?
– A na szyldzie mamy MOD – Miejski Oddział Drakonizacyjny, czy MOPS – Miejski Oddział Pieprzonych Smokomorderców?

Zabójstwo dla pieniędzy! – W głosie smoka brzmiała okropna pogarda. – Rzeczywiście, nie popisał się. Ale skąd wam przyszło do głów, że tu można wynająć likwidatora, ot, tak sobie?
– Przecież tu pracują smokobójcy?
– A na szyldzie mamy MOD – Miejski Oddział Drakonizacyjny, czy MOPS – Miejski Oddział Pieprzonych Smokomorderców?

Oszczędzamy, pracujemy, bierzemy kredyty, ale tak na prawdę nie żyjemy. Życie dla pieniądza, to wcale nie życie.

Oszczędzamy, pracujemy, bierzemy kredyty, ale tak na prawdę nie żyjemy. Życie dla pieniądza, to wcale nie życie.

Proszę wziąć te pieniądze. Nie dają szczęścia, ale pomagają zapomnieć o zmartwieniach.

Proszę wziąć te pieniądze. Nie dają szczęścia, ale pomagają zapomnieć o zmartwieniach.