pochodzi z Trójmiasta. To absolwentka psychologii i kulturoznawstwa, ukończonego na Uniwersytecie w Poznaniu. Dłużewska przez wiele lat mieszkała w Pradze, w Szanghaju, w Melbourne, a także w Yogyakarcie. Po ukończeniu studiów, przez wiele lat współpracowała z poczytnymi dziennikami publikując w Wolnej Sobocie i w magazynie Książki. Jest związana z Gazetą Wyborcza, gdzie zajmuje stanowisko dziennikarki kulturalnej. Dłużewska jest autorką bestsellera -„ Jak płakać w miejscach publicznych”. Książka została wydana przez Znak. Wydawnictwo objęło wyłączny patronat nad tym utworem literackim. Emilia Dłużewska została wyróżniona w kategorii bestseller Znaku. Udzieliła wielu wywiadów, między innymi dla „Wysokich obcasów” i „Noizz”, w których zdradza szczegóły ze swojego życia prywatnego, a także dzieli się przemyśleniami na temat swojej książki „Jak płakać w miejscach publicznych”.
6,4/10średnia ocena książek autora
1 411 przeczytało książki autora
1 005 chce przeczytać książki autora
4fanów autora
Zostań fanem autora
Sprawdź, czy Twoi znajomi też czytają książki autora - dołącz do nas
Twarz depresji nie istnieje. Ale są inne sposoby, sygnały, po których się rozpoznajemy. Wyłapujemy słowa klucze - te, które brzmią jak nazwy...
Twarz depresji nie istnieje. Ale są inne sposoby, sygnały, po których się rozpoznajemy. Wyłapujemy słowa klucze - te, które brzmią jak nazwy tajnych służb: SSRI, SNRI, MAO, i te, które mogłyby być imionami w sadze fantasy: Sertralina, Wenlafaksyna, Duloksetyna. Śmiejemy się z tych samych memów. Nie pytamy, dlaczego ktoś z dnia na dzień przestał pić alkohol, a ktoś inny poszedł na zwolnienie i nie wiadomo, kiedy wróci. Zdarza się, że szybciej od was dostrzegamy wasze niemijające zmęczenie, napięte mięsnie mimiczne, tembr głosu. Nie bójcie się, nikomu nie powiemy, najwyżej dyskretnie podsuniemy wam namiary na psychiatrę. Witajcie w klubie.
Bardzo jestem zachwycona, ach ach. Lubię takie zestawienia, podsumowania, wyliczanki, a w tym numerze jest ich ogrom. Wyjątkowo inspirujący numer, mnóstwo polecajek sobie dodałam na półkę.
W tym wydaniu mężczyźni zdominowali numer, to o nich są głównie artykuły, z nimi wywiady. Nie wszystkie były dla mnie szalenie interesujące, ale powiedzmy, że względnie jestem zadowolona. Szalenie zaciekawił mnie artykuł o Denisie Johnsonie, a akurat mam w kolejce jego książkę "Syn Jezusa", więc świetnie się składa. Mimo iż nie interesuję się wybitnie historią, to wywiad z Mirosławem Maciorowskim na temat Powstańców i nie tylko bardzo mnie zaciekawił - szczególnie to, co ma do powiedzenia o Dmowskim i Piłsudskim. Prof. Andrzej Dragan prawi o AI, nie w jakiś porywający sposób, ale pewnie mam zboczenie zawodowe. O życiu Melchiora Wańkowicza mało wiedziałam, a teraz się dowiedziałam i baaaaaardzo to szokuje! Wywiad z Marcinem Świątkowskim ożywczy, zwłaszcza, że to autor polskiej fantastyki.
Bardzo na plus artykuł o stylu Cherezińskiej, o nieznanym dla mnie życiu Yoko Ono przed Lennonem, również o Ursuli Le Guin, wyjątkowo świetny (bo zawsze jest świetny!) felieton Sucheckiej i Szostak na temat Sarah Jessici-Parker i Bookera.
Bardzo stymulująca recenzja książki Faulknera i polecenia książek od Renaty Lis. Na plus jak zawsze recenzje "ciemne strony", czyli kryminałów i thrillerów.
Polecam mocno! Idealna lektura pod kocyk i spoglądanie na śnieg za oknem :)
Ufff... ambiwalentne uczucia.
Tematyka: opis życia z chorobą psychiczną.
Plusy - styl. Lekko, z humorem, BARDZO DUŻO odniesień popkulturowych, celnie wstawionych w dobrych miejscach. Metafory trafne. Autorka sprawia wrażenie osoby obytej i inteligentnej, spostrzegawczej i dobrze umiejącej opisać to, co wokół niej się dzieje. Rozdziały krótkie, szybko się czyta. Trafia idealnie w mój typ poczucia humoru i mój typ inteligencji.
Minusy - po przeczytaniu pomimo, że lekko, łatwo i przyjemnie, jakoś nie czuję, że mnie to wzbogaciło, wniosło coś nowego do życia. Autorka pomarudziła w taki sposób, że marudzenie może się spodobać, ale jak endorfina po czytaniu opadnie i kora przedczołowa wraca do działania, to człowiek widzi, że to książka o niczym ubrana w piękny, barwny styl.
Poza tym - pani Emilia niespecjalnie ukrywa lewicową wrażliwość i poglądy które u osób z bardziej prawicowym podejściem do świata mogą powodować irytację. Nie jest to duży minus, ale ostrzegam.
