Dom

Przeczytałam ją krótko po „Nielacie”, zbiegiem okoliczności i niestety, w moim odczuciu książki są do siebie zbyt podobne w konstrukcji. Powtarzają się też motywy i rozwiązania, co pewnie nie miałoby dla mnie znaczenia, gdybym nie miała świeżego porównania. Mimo wszystko książka za bardzo według mnie skupia się na jak najbardziej wstrząsającym opisie sytuacji mających miejsce w domu dziecka. Sama historia wciągająca i czyta się dobrze do samego końca, aczkolwiek na jakiś czas odpocznę od Kościelnego.

Przeczytałam ją krótko po „Nielacie”, zbiegiem okoliczności i niestety, w moim odczuciu książki są do siebie zbyt podobne w konstrukcji. Powtarzają się też motywy i rozwiązania, co pewnie nie miałoby dla mnie znaczenia, gdybym nie miała świeżego porównania. Mimo wszystko książka za bardzo według mnie skupia się na jak najbardziej wstrząsającym opisie sytuacji mających...

Bardzo dobra, choć bardzo ciężka książka. Ale na pewno polecam i wrócę jeszcze do tego autora.

Bardzo dobra, choć bardzo ciężka książka. Ale na pewno polecam i wrócę jeszcze do tego autora.

Tytuł książki jest dość przewrotny w kontekście zawartej w niej fabuły. Bo czym jest "dom", z czym nam się kojarzy? Raczej wydźwięk tego pojęcia bywa pozytywny, a tutaj? Odbiór jest raczej negatywny i pewnie taki był zamiar autora.

Dziecko jako istota krucha i całkowicie bezbronna powinno w swoim życiu mieć wokół siebie tylko dobre i wspierające je osoby, ale niestety nie zawsze tak się życie układa.

Instytucje stworzone w celu pomocy dzieciom pozbawionym opieki najbliższych, a właściwie ludzie w nich pracujący często mierzą się z ogromem przeciwności zarówno w sferze prywatnej jak i zawodowej, co nie tłumaczy jednak ich zwyrodnialstwa w stosunku do swoich wychowanków, jak przedstawił to pan Kościelny.

Dom to historia fikcyjna, z odrobinę przerysowaną fabułą i nie do końca udanymi bohaterami, ale pomimo to, nadal dramatyczna i bolesna, bo mówiąca o niewyobrażalnej krzywdzie dzieci, których zdrowie i życie, my dorośli mamy za zadanie chronić i otaczać miłością bezwzględną.

Tytuł książki jest dość przewrotny w kontekście zawartej w niej fabuły. Bo czym jest "dom", z czym nam się kojarzy? Raczej wydźwięk tego pojęcia bywa pozytywny, a tutaj? Odbiór jest raczej negatywny i pewnie taki był zamiar autora.

Dziecko jako istota krucha i całkowicie bezbronna powinno w swoim życiu mieć wokół siebie tylko dobre i wspierające je osoby, ale niestety nie...

Słuchałam ją już drugi raz i nada mi ciężko przejść obojętnie. Jedni pomyślą - ile autor stosuje brutalnych scen? Ja myślę - nawet jak to fikcja literacka, to takie sierocińce istniały i tak dzieci były traktowane.

Bardzo dobra książka, chociaż to obraz sierocińca i motyw zemsty idzie na pierwszy plan, nie śledztwo i sprawa (nie ma dużo opisów jak śledczy działają).

Słuchałam ją już drugi raz i nada mi ciężko przejść obojętnie. Jedni pomyślą - ile autor stosuje brutalnych scen? Ja myślę - nawet jak to fikcja literacka, to takie sierocińce istniały i tak dzieci były traktowane.

Bardzo dobra książka, chociaż to obraz sierocińca i motyw zemsty idzie na pierwszy plan, nie śledztwo i sprawa (nie ma dużo opisów jak śledczy działają).

To co przeszedł w swoim życiu nasz główny bohater,po prostu nie mieści się w głowie... Ciągły strach,poniżanie oraz brak wsparcia rozpaliły w nim żądze zemsty,którą wyczekiwałem niczym dziecko świętego mikołaja.
Szacunek dla autora , za wbicie mnie w fotel.

To co przeszedł w swoim życiu nasz główny bohater,po prostu nie mieści się w głowie... Ciągły strach,poniżanie oraz brak wsparcia rozpaliły w nim żądze zemsty,którą wyczekiwałem niczym dziecko świętego mikołaja.
Szacunek dla autora , za wbicie mnie w fotel.

W pierwszych słowach pragnę się odnieść do fabuły mając na wglądzie ,iż historia jest bardzo realistyczna . Perfekcyjnie za planowana zemsta na byłych wychowawcach za krzywdy Dom dziecka znajdujący sie w malej miejscowosci jaką jest Wschowa . Miejscowy posterunek i policjantka nie pasująca do panujących tam zwyczajów . Ojciec dla którego córka jest najważniejsza tymczasem okazuje sie iż pod latarnią najciemniej . Bidul dla niego byl miejscem pełnym okrucienstwa i pieklem na ziemi odciskając na nim piętno agresora i sprawce brutalnych czynów . Bardzo ekscytująca ksiązka treść urzeczywistnia powiazania dobrze postawionych ludzi z policja i klerem.Wydarzenia które miały miejsce a zostaly zatajone osoby uciszone groźba i szantażem . Moje osobiste mysli po przeczytaniu powieści nasuwaja się same iż Karma jest cierpliwa a jej czas to indywidualna sprawa .

W pierwszych słowach pragnę się odnieść do fabuły mając na wglądzie ,iż historia jest bardzo realistyczna . Perfekcyjnie za planowana zemsta na byłych wychowawcach za krzywdy Dom dziecka znajdujący sie w malej miejscowosci jaką jest Wschowa . Miejscowy posterunek i policjantka nie pasująca do panujących tam zwyczajów . Ojciec dla którego córka jest najważniejsza tymczasem...

To książka, która nie pyta czytelnika „kto zabił?”, tylko bezlitośnie konfrontuje go z pytaniem „dlaczego?”. I to właśnie ta perspektywa sprawia, że od tej historii nie da się uciec.

Akcja rozgrywa się we Wschowie - z pozoru spokojnym, prowincjonalnym mieście. Gdy w parku ginie były nauczyciel, wszystko wskazuje na samobójstwo, ale komisarz Marta Lipowicz od początku czuje, że coś tu nie gra. Równolegle autor prowadzi czytelnika w mroczne rejony przeszłości, związane z domem dziecka. Miejscem, które zamiast chronić, niszczyło. To tam rodzi się zło, które po latach zaczyna zbierać krwawe żniwo.

Kościelny nie buduje klasycznej zagadki kryminalnej. Od początku wiemy, kto zabija. Prawdziwy ciężar tej powieści leży gdzie indziej, w emocjach, w traumie, w krzywdzie zadanej dzieciom i w pytaniu, czy zło można kiedykolwiek „odpokutować”. Fragmenty opowiadane z perspektywy dziecka są wyjątkowo trudne, bolesne, duszne, zostające w pamięci na długo. Z kolei rozdziały poświęcone policjantce dają cień nadziei, że ktoś jeszcze chce walczyć o sprawiedliwość.

Marta Lipowicz to bohaterka, którą łatwo polubić: charakterna, uparta, z ciętym językiem i świadomością, że jako kobieta w policyjnym świecie musi udowadniać podwójnie. Jej determinacja kontrastuje z bezwzględnością kata, który w oczach czytelnika momentami budzi przerażające, niechciane współczucie.

„Dom” to nie jest lekka lektura. To brutalna, emocjonalna opowieść o konsekwencjach przemocy i o tym, że przeszłość nigdy nie znika. Kościelny napisał książkę, która boli, złości i zmusza do refleksji, ale właśnie dlatego tak trudno ją odłożyć. To kryminał inny niż wszystkie i jeden z tych, których się nie zapomina. 📚🖤

To książka, która nie pyta czytelnika „kto zabił?”, tylko bezlitośnie konfrontuje go z pytaniem „dlaczego?”. I to właśnie ta perspektywa sprawia, że od tej historii nie da się uciec.

Akcja rozgrywa się we Wschowie - z pozoru spokojnym, prowincjonalnym mieście. Gdy w parku ginie były nauczyciel, wszystko wskazuje na samobójstwo, ale komisarz Marta Lipowicz od początku...

Trudny temat dotyczący przemocy na dzieciach. Rodzicom będzie się otwierał nóż w kieszeni

Trudny temat dotyczący przemocy na dzieciach. Rodzicom będzie się otwierał nóż w kieszeni

Bardzo dobrze się czyta. Jednak końcówka i to całe wyjaśnienie... jak dla mnie trochę nierealne

Bardzo dobrze się czyta. Jednak końcówka i to całe wyjaśnienie... jak dla mnie trochę nierealne

Akcja rozgrywa się w małej miejscowości, a narracja prowadzona jest z kilku perspektyw. Poznajemy Martę - policjantkę, która przenosi się do Wschowy z Warszawy, częściowo ze względu na ojca, a częściowo dla samej siebie. Równolegle cofamy się kilkadziesiąt lat wstecz i śledzimy losy Podolaka, chłopca przebywającego w domu dziecka, gdzie z rąk wychowawców i starszych dzieci dzieją się rzeczy naprawdę okropne. Trzecia perspektywa śledzi mordercę, który po latach zaczyna mścić się na swoich dawnych oprawcach.

Marta od samego początku jest szykanowana przez kolegów z pracy, co jednak nie zniechęca jej do prowadzenia śledztwa w sprawie tajemniczych śmierci - nawet wtedy, gdy wszyscy inni ewidentnie próbują zamieść sprawę pod dywan.

Sam pomysł na fabułę bardzo mi się podobał, a tożsamości mordercy nie odgadłam aż do samego końca - i tu faktycznie byłam pozytywnie zaskoczona. Niestety na tym moje zachwyty się kończą. Postacie są okej, ale raczej słabo zarysowane i jednowymiarowe, przez co trudno było mi wejść w ich buty. Ogólnie w tej książce zabrakło mi napięcia i emocji - czytało się ją lekko, ale bardziej jak gazetę niż thriller.

Nie do końca polubiłam się też z piórem autora. Język wydał mi się mało barwny i niezbyt angażujący. Brutalności i okrucieństwa jest tu sporo, ale paradoksalnie trudno było mi się w to wszystko naprawdę wczuć. Samo śledztwo momentami wypada naiwnie i dość naciąganie, a główna bohaterka sprawia wrażenie nieszczęśliwej trochę na siłę.

Wątek romantyczny… przemilczę.

Całość kojarzyła mi się momentami z książkami Piotrowskiego w połączeniu z kryminałem obyczajowym Puzyńskiej, ale niestety w dużo słabszym wydaniu.

Akcja rozgrywa się w małej miejscowości, a narracja prowadzona jest z kilku perspektyw. Poznajemy Martę - policjantkę, która przenosi się do Wschowy z Warszawy, częściowo ze względu na ojca, a częściowo dla samej siebie. Równolegle cofamy się kilkadziesiąt lat wstecz i śledzimy losy Podolaka, chłopca przebywającego w domu dziecka, gdzie z rąk wychowawców i starszych dzieci...