Jezioro Bodeńskie

Przegadana, nieestetyczna.

Przegadana, nieestetyczna.

Strasznie męcząca historia i nieznośny główny bohater, chociaż może o to właśnie chodziło.

Strasznie męcząca historia i nieznośny główny bohater, chociaż może o to właśnie chodziło.

Powieść tak nijaka, że nawet nie zaklasyfikowałbym jej w kategoriach „II wojna światowa” ani „literatura obozowa”. To po prostu nudna obyczajówka. Nie wyróżnia się ani ciekawą fabułą, ani oryginalnym stylem, ani fascynującymi bohaterami, ani głębią przemyśleń.

Ot – dwudziestoparoletni Polak przebywa na wczasach (właśnie tak to wygląda) w niemieckim obozie dla internowanych obywateli państw Zachodu. Flirtuje z kobietami, wspomina swój przedwojenny związek, trochę zmaga się z wyrzutami sumienia związanymi z tym, że nie czuje powołania do bycia bohaterem. Jest postacią bardzo antypatyczną i nijaką, więc czytanie o jego perypetiach i przemyśleniach jest po części nudne a po części męczące. Właściwie jedyne co wydało mi się w tej powieści interesujące, to ukazanie jak wyglądał taki obóz dla internowanych i jak bardzo różnił się od typowych obozów koncentracyjnych.

Niektórzy piszą, że powieść jest zabawna, pełna ironii. Bardzo jestem ciekawy gdzie, bo jakoś udało mi się te zabawne fragmenty przegapić.

Zupełnie nie rozumiem zachwytów wyrażanych w tutejszych recenzjach.

Powieść tak nijaka, że nawet nie zaklasyfikowałbym jej w kategoriach „II wojna światowa” ani „literatura obozowa”. To po prostu nudna obyczajówka. Nie wyróżnia się ani ciekawą fabułą, ani oryginalnym stylem, ani fascynującymi bohaterami, ani głębią przemyśleń.

Ot – dwudziestoparoletni Polak przebywa na wczasach (właśnie tak to wygląda) w niemieckim obozie dla internowanych...

Zaczęła się jesień, inna pora roku do tego tekstu zupełnie nie pasuje. Przez sto pierwszych stron trudno było mi przyzwyczaić się do narracji. Zupełnie inna fraza niż dzisiejsza mdława pisanina. I nagle klapka zaskoczyła. Powoli rozpocząłem kosztować.
Ważnym jest czas napisania książki. Wiele to nam wytłumaczy. Pobyt w szkole czyli w obozie internowania może, a nawet jest pouczający. Nawet dla współczesnych. Chciałem "Jezioro ..." przeczytać już wcześniej ale jakoś nigdy nie było właściwego czasu.
Kiedyś gdy siedziałem w Caffe na Powiślu, tuż obok na półce zobaczyłem niewielką książeczkę Stanisława Dygata. Przeleżała u mnie jeszcze z dwa lata i teraz stało się... Alea iacta est, jak powtarza to bohater opowieści.
Teraz powinienem zobaczyć film o tym samym tytule nakręcony wiele lat temu.

Zaczęła się jesień, inna pora roku do tego tekstu zupełnie nie pasuje. Przez sto pierwszych stron trudno było mi przyzwyczaić się do narracji. Zupełnie inna fraza niż dzisiejsza mdława pisanina. I nagle klapka zaskoczyła. Powoli rozpocząłem kosztować.
Ważnym jest czas napisania książki. Wiele to nam wytłumaczy. Pobyt w szkole czyli w obozie internowania może, a nawet jest...

Warto, by ta książka była lekturą szkolną- porusza wątki narodowotwórcze, pokazuje jak się zniekształcają, przepoczwarzają, problematyzują.

Warto, by ta książka była lekturą szkolną- porusza wątki narodowotwórcze, pokazuje jak się zniekształcają, przepoczwarzają, problematyzują.

PATOS WIESZCZOWATY
Bardzo dobry debiut. PrzedGombrowiczowskie podejście do sprawy polskiej w rzeczywistości obozowej po tragicznej klęsce w cieniu Kordiana Słowackiego z naciskiem na cytat - ...zdejm z mego serca jaskółczy niepokój!!!

PATOS WIESZCZOWATY
Bardzo dobry debiut. PrzedGombrowiczowskie podejście do sprawy polskiej w rzeczywistości obozowej po tragicznej klęsce w cieniu Kordiana Słowackiego z naciskiem na cytat - ...zdejm z mego serca jaskółczy niepokój!!!

Najzupełniej szczerze uważam tę pozycję za wybitną. Smuci mnie fakt, że w liceum katowano mnie Gombrowiczem, kiedy forma mogła być Dygatowska. Gdyby zależało to ode mnie, Dygat byłby na liście lektur obowiązkowych. Może wtenczas czytanie nie byłoby dla niektórych aż taką męką. Tutaj męki brak. Tylko miłość mieszana z obrzydzeniem, komizm z patosem. Myśli wzniosłe i głupie, czasami niemożliwe do przesądzenia które są którymi. To była moja pierwsza lektura Dygata - z pewnością nie ostatnia!

Najzupełniej szczerze uważam tę pozycję za wybitną. Smuci mnie fakt, że w liceum katowano mnie Gombrowiczem, kiedy forma mogła być Dygatowska. Gdyby zależało to ode mnie, Dygat byłby na liście lektur obowiązkowych. Może wtenczas czytanie nie byłoby dla niektórych aż taką męką. Tutaj męki brak. Tylko miłość mieszana z obrzydzeniem, komizm z patosem. Myśli wzniosłe i głupie,...

To nie tylko książka o życiu w obozie nad Jeziorem Bodeńskim. To nie książka o tym, jak walczyć o wolność i żyć w tych czasach.
To książka o tym, jak nie żyć teraźniejszością, jak uciekamy w przeszłość.
Dygat nakreślił niezwykle psychologiczny obraz człowieka w obozie internowania - który miota się pomiędzy żyć, być a czuć się Polakiem pośród tego świata.

To nie tylko książka o życiu w obozie nad Jeziorem Bodeńskim. To nie książka o tym, jak walczyć o wolność i żyć w tych czasach.
To książka o tym, jak nie żyć teraźniejszością, jak uciekamy w przeszłość.
Dygat nakreślił niezwykle psychologiczny obraz człowieka w obozie internowania - który miota się pomiędzy żyć, być a czuć się Polakiem pośród tego świata.

Powieść przeczytana w pewien czas po obejrzeniu jej ekranizacji z lat 80-tych w znakomitej obsadzie. I w niczym to nie zaszkodziło odbiorowi, albowiem autor specyficzną formę, będąca połączaniem narracji właściwej dla przedstawienia teatralnego, wspomnień, przemyśleń odautorskich oraz snów.
Fabula ogranicza się do historii małej grupy osób z francuskimi (jak narrator) i angielskimi paszportami (w znacznym stopniu Polaków) internowanymi przez Niemców w dawnej szkole w Konstancji nad tytułowym jeziorem Bodeńskim. I tak jak to można sobie wyobrazić ten mały światek żyje swoim życiem, wspomnieniami, kłótniami, romansami lub ich namiastkami i dyskusjami o wszystkim (a szczególnie zbawieniu świata i kraju) i niczym. W pamięć zapadają szczególnie straszni, chociaż zabawni i kreatywni bliźniacy oraz alzacki Polak z Podola. Aczkolwiek dobór postaci „polskich” miał też chyba pokazać przekrój postaw naszego społeczeństwa.
Narrator wspomina też swoje życie sprzed wojny, w tym dziwny związek z dziewczyną i jego koniec.
Przemyślenia – w swojej znacznej części – dotyczą oczywiści naszego rodzimego podkładu kulturowego, bazującego na romantyzmie i wymagającego od jednostki wielkich czynów, przy jednoczesnym marginalizowaniu znaczenia prozy życia. Patrząc na narratora musi to powodować życie w nieustannym poczuciu winy. Po pierwsze powoduje faktyczną niezdolność do podjęcia nie tylko wielkich i ostentacyjnych czynów (np. ucieczka do neutralnej Szwajcarii i walczących Aliantów),ale też i tych mniejszych. Po drugie wymaga ”romantycznych” zachowań tam, gdzie jest miejsce na realizm, szczególnie w życiu osobistym. Po trzecie wreszcie powoduje niedocenianie nieromantycznych sukcesów, jak casus biznesmena, który załatwił sobie zwolnienie z obozu internowania.
Jednym słowem powieść bardzo polska. Wymaga czasu, odpowiedniego nastroju i nastawienia.

Powieść przeczytana w pewien czas po obejrzeniu jej ekranizacji z lat 80-tych w znakomitej obsadzie. I w niczym to nie zaszkodziło odbiorowi, albowiem autor specyficzną formę, będąca połączaniem narracji właściwej dla przedstawienia teatralnego, wspomnień, przemyśleń odautorskich oraz snów.
Fabula ogranicza się do historii małej grupy osób z francuskimi (jak narrator) i...

Ciężka, zawiły styl. Opowieść o Żołnierzach zatrzymanych przez Niemców w obozie w Konstancji. Dominującą emocja w obozie jest nuda.

Ciężka, zawiły styl. Opowieść o Żołnierzach zatrzymanych przez Niemców w obozie w Konstancji. Dominującą emocja w obozie jest nuda.