Popołudnia na Miodowej 2

Zniechęcona pierwszym tomem pomyślałam, że nie będę taka i dam jeszcze szansę. Jaki to był zły pomysł.
Trudne sprawy. Taki to mniej więcej poziom literacki jest.
Seria miała być poważna, poruszać istotne problemy. No i są poruszane, ale tak nieudolnie, nieśmiało, niepewnie, dość naiwnie. Nie czuć emocji żadnych, główni bohaterowie męczący, bez wyrazu.
Oj nie, nie moja bajka.

Zniechęcona pierwszym tomem pomyślałam, że nie będę taka i dam jeszcze szansę. Jaki to był zły pomysł.
Trudne sprawy. Taki to mniej więcej poziom literacki jest.
Seria miała być poważna, poruszać istotne problemy. No i są poruszane, ale tak nieudolnie, nieśmiało, niepewnie, dość naiwnie. Nie czuć emocji żadnych, główni bohaterowie męczący, bez wyrazu.
Oj nie, nie moja...

Miodowa mnie ponownie oczarowała. To dopiero drugi tom, a ja już czuję się zżyta
z jej bohaterami.

Przeczytałam ją jeszcze w lipcu i zastanawiałam się, czy w ogóle pisać recenzję kolejnej części cyklu, uznałam jednak, że ta książka na to zasługuje.

Dla mnie było w niej jeszcze więcej prawdy niż w poprzedniej. Czułam to od pierwszych stron powieści i trochę domyślałam się, skąd wzięło się to uczucie.
Tym razem głos otrzymała Justyna, która została niejako zmuszona przez los, do zamieszkania na Miodowej wraz ze swoimi teściami.
To opowieść o kobiecie - matce, która musi skonfrontować swoje wyobrażenia o dziecku z rzeczywistością. Myślę, że każdy z nas chociaż raz wyobrażał sobie, jakie będzie nasze dziecko w przyszłości. Każdy chce by było zdrowe, radziło sobie w szkole i nie odbiegało znacząco od rówieśników. Nasza bohaterka musi pogodzić się z tym, że jej córka postrzega świat inaczej niż większość dzieci i nauczyć się w nim funkcjonować na nowo.
Co okazuje się być bardzo trudne, gdyż ten, który powinien ją wspierać - jej mąż, odchodzi od niej.
Niezwykle szczera, a zarazem delikatna książka, która uczy doceniania i cieszenia się z tego co mamy. I oswajania, z tym co dla nas nieznane, inne i często przerażające, czyli z autyzmem.

Miodowa mnie ponownie oczarowała. To dopiero drugi tom, a ja już czuję się zżyta
z jej bohaterami.

Przeczytałam ją jeszcze w lipcu i zastanawiałam się, czy w ogóle pisać recenzję kolejnej części cyklu, uznałam jednak, że ta książka na to zasługuje.

Dla mnie było w niej jeszcze więcej prawdy niż w poprzedniej. Czułam to od pierwszych stron powieści i trochę domyślałam...

Dziękuję pani Joanno, że poruszyła pani taki trudny temat. Mój syn również rozwija się w spektrum autyzmu. Jestem z Panią całym sercem i rozumem ❤️
Bardzo dobrze dobrana lektorka.
Polecam 👍🏼

Dziękuję pani Joanno, że poruszyła pani taki trudny temat. Mój syn również rozwija się w spektrum autyzmu. Jestem z Panią całym sercem i rozumem ❤️
Bardzo dobrze dobrana lektorka.
Polecam 👍🏼

Niektóre książki otulają serce tak, jak ciepły koc w jesienny wieczór. "Popołudnia na Miodowej" to właśnie taka historia - spokojna, pełna emocji.

Tytułowa ulica Miodowa staje się tłem dla kilku splecionych historii. Spotykają się tu ludzie, których życie nie zawsze układało się tak, jak chcieli. Ktoś stracił bliską osobę, ktoś inny nie potrafi ruszyć dalej, a jeszcze ktoś dopiero uczy się, że szczęście często kryje się w codzienności.
Wśród bohaterów szczególnie porusza historia głównej bohaterki, mamy wychowującej dziecko w spektrum autyzmu. Autorka pokazuje jej codzienność z ogromnym taktem i empatią. To szczery obraz miłości, cierpliwości i zmęczenia, które potrafi przerodzić się w siłę.

Autorka pokazuje jak trudno czasem znaleźć zrozumienie, jak wiele kosztuje walka o akceptację, ale też jak ogromna jest moc matczynej miłości. Ten wątek dodaje historii autentyczności i głębi, a jednocześnie przypomina, że każdy ma prawo do bycia sobą.

"Popołudnia na Miodowej" to książka o tym, że nawet po burzy może wyjść słońce, a dobre słowo i uśmiech potrafią zmienić dzień.

Niektóre książki otulają serce tak, jak ciepły koc w jesienny wieczór. "Popołudnia na Miodowej" to właśnie taka historia - spokojna, pełna emocji.

Tytułowa ulica Miodowa staje się tłem dla kilku splecionych historii. Spotykają się tu ludzie, których życie nie zawsze układało się tak, jak chcieli. Ktoś stracił bliską osobę, ktoś inny nie potrafi ruszyć dalej, a jeszcze...

Wspaniała, ciepła, dodająca otuchy. Choć temat trudny - codzienne życie bohaterki z dzieckiem z autyzmem, obarczone jeszcze dodatkowo brakiem wsparcia od małżonka... Z drugiej strony szczęście, że w życiu trafiła na wspaniałych teściów, którzy są dla niej oparciem i dają ogrom miłości. Niestety wiele z takich matek tego nie ma... Ile siły mają kobiety, które poświęcają siebie, żeby ich "wyjątkowe" dzieci miały szanse na względnie normalne życie w przedszkolu, szkole, społeczeństwie... Wiedzą tylko one same. Ale ta lektura uświadamia nam, że to są bohaterki dnia codziennego. Pomaga zrozumieć z czym się borykają na każdym kroku i zamiast oceniać - jaki miło by było podać im pomocną dłoń, wesprzeć słowem... Piękna powieść. Polecam 😉

Wspaniała, ciepła, dodająca otuchy. Choć temat trudny - codzienne życie bohaterki z dzieckiem z autyzmem, obarczone jeszcze dodatkowo brakiem wsparcia od małżonka... Z drugiej strony szczęście, że w życiu trafiła na wspaniałych teściów, którzy są dla niej oparciem i dają ogrom miłości. Niestety wiele z takich matek tego nie ma... Ile siły mają kobiety, które poświęcają...

Bardzo udana kontynuacja, którą z dużym zainteresowaniem przeczytałam. Porusza niezwykle trudne, ale jednocześnie ważne tematy, a w pewien sposób podpowiada co można zrobić, aby sobie z nimi poradzić.
Choroby czy porzucenia to nie są "wdzięczne" tematy, ale autorka poradziła sobie z nimi w bardzo przystępny i nieprzerysowany sposób.

Bardzo udana kontynuacja, którą z dużym zainteresowaniem przeczytałam. Porusza niezwykle trudne, ale jednocześnie ważne tematy, a w pewien sposób podpowiada co można zrobić, aby sobie z nimi poradzić.
Choroby czy porzucenia to nie są "wdzięczne" tematy, ale autorka poradziła sobie z nimi w bardzo przystępny i nieprzerysowany sposób.

Książka jest kontynuacją opowieści o mieszkańcach ulicy Miodowej i spotykamy w niej poznanych już w poprzedniej części bohaterów i odwiedzamy znane miejsca.
Tym razem poznajemy historię Klary - synowej Barbary, właścicielki klimatycznej piekarni.
Autorka pięknie opowiada o miłości Klary do jej córeczki Neli, u której zdiagnozowano autyzm. Poznajemy zmagania młodej mamy ze zwątpieniem, bezsilnością i samotnością.... Ale też widzimy ją przeżywającą piękne chwile z własnym dzieckiem, gdy cieszy sie z każdego osiągnięcia i wie, że ma oparcie w najbliższych i przyjaciołach... Chociaż bardzo brakuje jej tej najważniejszej dla niej osoby... Ale czy Tomek jest wciąż najważniejszy? Czy takim pozostanie?
Powieść urzekła mnie swoją prostotą, pełnią uczucia i optymizmu mimo wszystko.... Bo przecież na Miodowej znowu zaświeciło słońce...

Książka jest kontynuacją opowieści o mieszkańcach ulicy Miodowej i spotykamy w niej poznanych już w poprzedniej części bohaterów i odwiedzamy znane miejsca.
Tym razem poznajemy historię Klary - synowej Barbary, właścicielki klimatycznej piekarni.
Autorka pięknie opowiada o miłości Klary do jej córeczki Neli, u której zdiagnozowano autyzm. Poznajemy zmagania młodej mamy ze...

Zaskakujący początek....kolejna część na Miodowej. Życiowe problemy zwykłych ludzi. Samotność, wsparcie, rodząca się powolutku miłość, początki przyjaźni.

Zaskakujący początek....kolejna część na Miodowej. Życiowe problemy zwykłych ludzi. Samotność, wsparcie, rodząca się powolutku miłość, początki przyjaźni.

Jaka to była przepiękna książka. Sama jestem mamą dwóch wspaniałych, zdrowych chłopców. "Popołudnia na Miodowej" opowiadają o matczynej miłości, o poświęceniu i ogromnej sile, którą potrafi wykrzesać z siebie matka w imię miłości do swojego dziecka. Klara codziennie zmaga się z ogromnymi trudnościami, jakie niesie codzienność z jej wyjątkową córeczką Nelą, u której zdiagnozowano autyzm. Z tymi trudnościami radzi sobie sama, ponieważ tata Neli - Tomek - zostawił swoją żonę i córką, nie mogąc poradzić sobie z całą sytuacją.

Bardzo podobała mi się relacja Klary z teściową Barbarą, na którą zawsze mogła liczyć, to rzadko spotykana, ale piękna relacja. "Popołudnia na Miodowej" pokazują, jak wielką pracę wykonują codziennie mamy chorych dzieci. Często takie mamy się nie doceniają, muszą mierzyć się z oceniającymi spojrzeniami i komentarzami innych ludzi. Robią jednak coś pięknego i ogromnie wartościowego.

Ostatnie strony czytałam już z oczami pełnymi łez, a po skończeniu lektury od razu poszłam utulić i ucałować moje dzieci. Piękna, wzruszająca lektura.

Autorka wspaniale opisuje trudne emocje Klary, która niejednokrotnie miała ochotę uderzyć głową o ścianę z bezsilności. Z wielką nadzieją liczę na kontynuację, Pani Joanno - stworzyła Pani cudowną książkę, coś pięknego.

Jaka to była przepiękna książka. Sama jestem mamą dwóch wspaniałych, zdrowych chłopców. "Popołudnia na Miodowej" opowiadają o matczynej miłości, o poświęceniu i ogromnej sile, którą potrafi wykrzesać z siebie matka w imię miłości do swojego dziecka. Klara codziennie zmaga się z ogromnymi trudnościami, jakie niesie codzienność z jej wyjątkową córeczką Nelą, u której...

Potęga miłości do autystycznego dziecka. Ogrom empatii i ocean cierpliwości do trudnej walki o odrobinę normalności dla własnego dziecka obarczonego autyzmem. Człowiek podświadomie cieszy się że sam nie miał podobnych problemów.

Potęga miłości do autystycznego dziecka. Ogrom empatii i ocean cierpliwości do trudnej walki o odrobinę normalności dla własnego dziecka obarczonego autyzmem. Człowiek podświadomie cieszy się że sam nie miał podobnych problemów.