Znowu się przeprowadzam. Wokół mnie (...) piętrzą się chwiejne stosy książek, niczym wyrzeźbione przez wiatr skały w pustynnym pejzażu. Usta...
Znowu się przeprowadzam. Wokół mnie (...) piętrzą się chwiejne stosy książek, niczym wyrzeźbione przez wiatr skały w pustynnym pejzażu. Ustawiając kolejne stosy znajomych tomów (...) dziwię się, jak zawsze w podobnych okolicznościach, po co właściwie trzymam tyle książek, do których nigdy po raz drugi nie zajrzę. Tłumaczę sobie, że ilekroć pozbywam się książki, po kilku dniach okazuje się, że właśnie jej szukam. Tłumaczę sobie, że nie ma książek (albo są naprawdę bardzo nieliczne),w których nie znalazłbym niczego interesującego. Tłumaczę sobie, że znalazły się w moim domu z jakiegoś powodu, a powód ten może się okazać aktualny również w przyszłości. Znajduję różne uzasadnienie: sumienność, luki w erudycji, niepowtarzalność. Wiem jednak, że główną przyczyną dla której trzymam te nieustannie powiększające się zasoby, jest zachłanność, która ma w sobie coś zmysłowego. Lubię patrzeć na ciasno zastawione półki, pełne mniej lub bardziej znajomych nazwisk. Lubię świadomość, że otacza mnie swego rodzaju inwentarz mojego życia, a także przeczucia przyszłości. Lubię odkrywać w prawie zapomnianych tomach ślady czytelnika, jakim byłem kiedyś (...).
Juan de Zumarraga podstarzały ksiądz, który został przez cesarza Hiszpanii wyniesiony do godności biskupa miasta Meksyk, chociaż nazywany by...
Juan de Zumarraga podstarzały ksiądz, który został przez cesarza Hiszpanii wyniesiony do godności biskupa miasta Meksyk, chociaż nazywany był Obrońcą Indian, palił tysiące tamtejszych manuskryptów i artefaktów, które uznał za niezgodne z prawdziwą wiarą. Równocześnie namawiał cesarza, by ten wyraził zgodę na założenie drukarni, dzięki której można by zaopatrzyć konwertytów w katechizmy i poradniki spowiednika napisane w lokalnych językach.
Świetna książka z rodzaju tych, które każdy zapalony czytelnik powinien poznać.
Autor w swoim dziele zawarł informacje o, dosłownie, czytaniu. O początkach czytania, o tym co i jak się czytało, kiedy się czytało, gdzie, po co i kto czytał. Karkołomnym zajęciem wydaje się prześledzenie historii ludzkiej pod tym względem, wyszukiwanie nawet najdrobniejszych wspomnień i stworzenie z tego prawdziwego przekroju czytelnictwa.
Mimo świetnej tematyki nie dało się uniknąć dłużących się momentów. Mnie osobiście niektóre rozdziały solidnie wymęczyły, bo nijak się nie utożsamiałem z ludźmi w nich przedstawionymi. Najbardziej przypadł mi do gustu pierwszy rozdział, w którym autor przekazuje swoją czytelniczą biografię, od nauki czytania, po aktualnie przyswajane dzieła (sięgnąłem po wydanie "Moja historia czytania", więc zdziwienie wszystkim tym, co zostało opisane po pierwszym rozdziale i czytelniczej biografii autora, było dosyć zaskakujące).
Książkę jak najbardziej polecam, jest to rodzaj pomnika, który nie tylko autor, ale każdy czytelnik postawił czytelnictwu.
Historia czytania, jest warta przeczytania. Czytanie w kontekście politycznym, jak pisze autor, staje się czynnością wywrotową, ale wcale nie trzeba nam kontekstu politycznego, żeby zaważyć jak czytanie zmienia nasze życie. Oczywiście mówimy tu o obserwacji tekstu, kontekstu, przyglądaniu się słowom, a nie składaniu liter, połykaniu zdań. Wtedy czytanie staje w kontrze do nas samych, zmienia, wyostrza, rozszerza, sprawia, że uważniej konsumujemy życie.
Książka Manguela, opowiada, że czytanie ma jakąś historie w ogóle :))
