Grona gniewu

Moje drugie zetknięcie ze Steinbeckiem, zaskakująco różne od "Myszy i ludzi".

Nie mogę powiedzieć, żebym czuła bliskość z rodziną Joadów. Mam wrażenie, że odmalowano ich nieco zbyt szlachetnie. W ogóle kontrasty w tej książce wydają mi się odrobinę przerysowane. Tutaj nie ma miejsca na zadawanie pytań o to, kto jest dobry i komu należy kibicować.

Mimo wszystko przepłynęłam przez lekturę zadziwiająco lekko, zupełnie nie czując jej niemałej objętości.

"Grona gniewu" to trochę przypowieść, a trochę hagiografia. Biorąc pod uwagę ich wymowę, nie jestem zaskoczona, że znalazły się na czarnej liście.

Z chęcią sięgnę teraz po "Na wschód od Edenu".

Moje drugie zetknięcie ze Steinbeckiem, zaskakująco różne od "Myszy i ludzi".

Nie mogę powiedzieć, żebym czuła bliskość z rodziną Joadów. Mam wrażenie, że odmalowano ich nieco zbyt szlachetnie. W ogóle kontrasty w tej książce wydają mi się odrobinę przerysowane. Tutaj nie ma miejsca na zadawanie pytań o to, kto jest dobry i komu należy kibicować.

Mimo wszystko...

Pozwolę przedtawić moją recenzję w słów kluczy, które po tygodniu od przeczytania utwiły mi w pamięci.

Zwolniony z więzienia. Morderca. Żółw. Joadowie. Żółte ulotki. Wielebny nie-pastor Casy. Świniobicie. Ciężarna Rose of Sharon.
Jadą do Kalifornii. Nadzieja na nowe życie.
Żegnają dziadka. Psa. Babkę.
Jadą dalej. Matka ze stali.
....
Oklaki. Bieda i głód. Rozpad rodziny.
Brzoskiwinie. Bawełna.
Podtopienie.
Pochówek w wartkim nurcie.
Wstrząsający ostatni posiłek.

Opowieść prosta, bez drugiego dna. Z niesamowitą starannością i drobiazgowością opisująca czynności członków rodziny. Nieco nużąca. Przytłaczająca psychicznie. Wyzwanie na kilka tygodni.
Uważam, że poniższy cytat idealnie oddaje ducha powieści z motywem drogi, tułaczki, biblijnego potopu.
Oj, żeby tak człowiek mógł zdechnąć! Tak strasznie chciałbym wyciągnąć kopyta. Zdechnąć, choćby na krótko. Zmęczony jestem, zmęczony jak pies. Zasnąć i nie obudzić się więcej.

Po "Grona gniewu" raczej drugi raz nie sięgnę. Myślę, że jednokrotne przeczytanie odcisnęło wytarczający ślad- trudne do oceny postępowanie głównie kobiecych postaci: heroizm czy już masochizm i okrucieństwo? Nie mogłam odeprzeć wrażenia deja vu, że doświadczenia i uczucia, które wyzwalała we mnie historia odczuwałam już w trakcie czytania Czarodziejskiej góry T. Manna- równie ciężkostrawna i duszna.
Na wschód od Edenu dalej pozostaje moją ulubioną książką Steinbecka z nieograniczonym potencjałem ponownego odkrycia o czym może już świadczyć sama ilość dodanych cytatów na LC.

Pozwolę przedtawić moją recenzję w słów kluczy, które po tygodniu od przeczytania utwiły mi w pamięci.

Zwolniony z więzienia. Morderca. Żółw. Joadowie. Żółte ulotki. Wielebny nie-pastor Casy. Świniobicie. Ciężarna Rose of Sharon.
Jadą do Kalifornii. Nadzieja na nowe życie.
Żegnają dziadka. Psa. Babkę.
Jadą dalej. Matka ze stali.
....
Oklaki. Bieda i...

Absolutnie poruszające i dojmująco smutne. Musiałam robić przerwy w czytaniu, żeby odetchnąć. Z czasem coraz ciężej było mi wracać. Skończenie tej książki wymaga wiele samozaparcia - chyba że ktoś lubi się pławić bez nadziei w beznadziei.

Absolutnie poruszające i dojmująco smutne. Musiałam robić przerwy w czytaniu, żeby odetchnąć. Z czasem coraz ciężej było mi wracać. Skończenie tej książki wymaga wiele samozaparcia - chyba że ktoś lubi się pławić bez nadziei w beznadziei.

Arcydzieło!

Arcydzieło!

Rzadko mi brakuje słów, by opisać moje wrażenia po przeczytaniu książki, jednak tym razem wiem, że cokolwiek napiszę, to będzie za mało.
To arcydzieło zostanie w mojej głowie do końca życia.
To literatura najwyższych lotów, napisana przepięknym językiem z niesamowitą dbałością o szczegóły. Ale też historia rodziny Joadów rozerwała moje serce na strzępy. Przeżywałam z nimi każdą chwilę ich trudnego życia, tułaczki, głodu, śmierci bliskich. Podziwiałam ich niezłomność i głęboką wiarę na lepsze jutro.
Tak bardzo realistycznie Steinbeck przedstawił czasy wielkiego kryzysu w latach 30-tych XX wieku, kiedy to ludzie zostawali wysiedlani ze swoich ziem i nie zostało im praktycznie nic. Prócz nadziei, że gdy z Oklahomy przeniosą się do Kalifornii będzie lepiej.
Książka ta niebawem po premierze znalazła się na liście książek zakazanych w USA.
Polecam bardzo‼️

Rzadko mi brakuje słów, by opisać moje wrażenia po przeczytaniu książki, jednak tym razem wiem, że cokolwiek napiszę, to będzie za mało.
To arcydzieło zostanie w mojej głowie do końca życia.
To literatura najwyższych lotów, napisana przepięknym językiem z niesamowitą dbałością o szczegóły. Ale też historia rodziny Joadów rozerwała moje serce na strzępy. Przeżywałam z...

Śmieszna. Taka jest ta książka i w dodatku pogardliwa! Już tłumaczę czemu. Będzie politycznie, ale tylko dlatego, że powieść pełni dla autora przede wszystkim funkcję polityczną.

Utarło się przekonanie, że autor w sposób rewolucyjny wręcz zwrócił uwagę na niedolę ofiar systemu, tymczasem ja tu widzę karykaturę. Typowo lewicowe przekonanie, że osoby, o których dobro walczymy, to chyba tak nie do końca nawet ludzie. Traktuje się ich raczej jak psa, którego trochę szkoda. Taki głupi wiejski burek, zbyt głupi żeby zrozumieć co się dzieje dookoła niego. Intelektualnie niezdolny nawet do oceny moralnej, a więc też do ponoszenia konsekwencji. Wydaje mi się, że nie bez znaczenia jest tutaj "kawiorowe" pochodzenie lewicy, powodujące skrajne oderwanie od problemów tak zwanych "mas" - swoją drogą ironiczne i odczławiające określenie, które tylko lewica mogła urodzić :)

Przekonanie to widać nie tylko w prymitywnych próbach filozofowania bohaterów, ich wielu moralnych upadkach, ale też w niezrozumieniu codziennego życia. Wymowna jest w tym kontekście postać wędrownego kaznodziei, który zwykł wykorzystywać seksualnie młode dziewczyny. Jego niezrozumiałe wywody, których sam zresztą nie rozumie, są traktowane przez rodzinę Joadów jako wspaniałe i uduchowione kaznodziejstwo.

To wszystko okraszone jest regularnym komentarzem autora, który brzmi jak lekcja ekonomii prowadzona przez ośmiolatka odkrywającego świat. Wszyscy są karykaturalni w tej opowieści, bo taki też jest światopogląd Steinbecka. Książka jest rutynowo stawiana na piedestale przez progresywistów i lewicowców, nie dlatego, że jest dobrą literaturą, ale dlatego, że politykuje w sposób prymitywny, bijąc czytelnika pałką po głowie i nie pozostawiając miejsca na interpretację.

Z tego wynikają moje dwa ostatnie zarzuty do książki. Po pierwsze, historycznie Grona Gniewu się nie bronią. Jest to fikcja literacka przejaskrawiająca wydarzenia, aby wywołać w czytelniku szok. Funkcja znowu polityczna, a nie literacka. Tylko że dla czytelnika przedzieranie się przez gąszcz tego "misery porn" jest męczące.

Wreszcie książka jest zbyt długa. Mimo że moja krytyka stanowi próbę dekonstrukcji mitu Gron Gniewu jako wybitnej literatury, uznaję ją nadal za literaturę dobrą, bo miejscami wciągającą. Byłaby jednak lepsza, gdyby skrócić ją o 100 lub 200 stron. Przedstawianie nieustannej wędrówki niczym podróży Odyseusza jest kuriozalne - w rzeczywistości wędrówka do Kalifornii trwała kilka dni. Gdyby skrócić pierwszą część powieści i całkowicie usunąć łopatologiczne, nudne komentarze autora, Grona Gniewu na pewno znacząco zyskałyby w moich oczach.

Śmieszna. Taka jest ta książka i w dodatku pogardliwa! Już tłumaczę czemu. Będzie politycznie, ale tylko dlatego, że powieść pełni dla autora przede wszystkim funkcję polityczną.

Utarło się przekonanie, że autor w sposób rewolucyjny wręcz zwrócił uwagę na niedolę ofiar systemu, tymczasem ja tu widzę karykaturę. Typowo lewicowe przekonanie, że osoby, o których dobro...

Powszechność, uniwersalność, nieśmiertelność i świadomotwórczość tego dzieła, polega na tym, że struktury egzystencjalne, struktury rzeczywistości, przestrzeni czasowej są identyczne (koherentne) tam ( czas przeszły, czas powieści) z przestrzenią czasową tu (czas teraz). Zaryzykuję, że będzie też koherentny z czasem po ( czas w przód). Jeśli chodzi o konkrety, to każdy sam je znajdzie w tej powieści. Widzę, że natura ludzka niewiele się zmienia. Zmieniają się okoliczności i narzędzia. Wspomnę tylko, że Pan Wiesław Myśliwski jest takim polskim Steibeckiem. Ale to tylko subiektywne zwierzenie.

Powszechność, uniwersalność, nieśmiertelność i świadomotwórczość tego dzieła, polega na tym, że struktury egzystencjalne, struktury rzeczywistości, przestrzeni czasowej są identyczne (koherentne) tam ( czas przeszły, czas powieści) z przestrzenią czasową tu (czas teraz). Zaryzykuję, że będzie też koherentny z czasem po ( czas w przód). Jeśli chodzi o konkrety, to każdy sam...

Grona gniewu to powieść napawająca smutkiem i nie pozostawiająca nadziei. Napisana niezbyt podniosłym i prostym jezykiem (za co w swoich czasach autor był krytykowany),opowoada o prostych ludziach, którzy chcieliby po prostu żyć. Historia napisana z perspektywy jednej rodziny jest tak naprawdę historią wielu rodzin, które zostały skazane na tułaczkę i walkę o przetrwanie.
Bardzo przypomina mi to reportaż "Nomadland" na podstawie którego nakręcono Oscarową produkcję o tym samym tytule. Po kryzysie w 2008 roku ludzie stracili majątki, nierzadko popadli w długi, co zmusiło ich do sprzedania mieszkania i całego dobrytku, a z tym co zostało podróżowali od miejsca do miejsca camperami w poszukiwaniu pracy. Steinbeck już wiele lat wcześniej w swojej opasłej powiesci opowiedział analogiczną historię.
Rodzina Joadów, drobnych farmerów, jak wiele podonych sobie rodzin, przegrywa z mechanizacją w rolnictwie. Małe gospodarstwo przestaje wystarczać by móc wyżywić rodzinę. Zadłużają się coraz bardziej w efekcie czego banki przejmują prawo własności do ich ziemi. Stają przed trudnym wyborem, a właściwie przed brakiem wyboru. Zmuszeni do porzucenia dotychczasowego życia, niesieni nadzieją podsycaną onirycznymi wyobrażeniami o kwitnących sadach i białych przytulnych domkach, ruszają na zachód, w nieznane, w poszukiwaniu lepszego życia.
Rzeczywistość okazuje się być jednak brutalna i bez skrupułów miażdży ulotne marzenia o godnym, lepszym bycie.
To ciekawa lekcja historii i asumpt do przemyślenia wartości i mechanizmów kierujących światem.
Po skończeniu lektury naszla mnie przykra refleksja o tym, że historia lubi się powtarzać, a ludzie wciąż dają się ponieść prymitywnym instynktom. Jest to też dość dosadna krytyka kapitalizmu, który jak sama nazwa wskazuje służy i prowadzi do akumulacji kapitału. Niestety dobra nie są dystrybuowane równomiernie, co prowadzi do dużego rozwarstwienia.

Grona gniewu to powieść napawająca smutkiem i nie pozostawiająca nadziei. Napisana niezbyt podniosłym i prostym jezykiem (za co w swoich czasach autor był krytykowany),opowoada o prostych ludziach, którzy chcieliby po prostu żyć. Historia napisana z perspektywy jednej rodziny jest tak naprawdę historią wielu rodzin, które zostały skazane na tułaczkę i walkę o przetrwanie....

Fenomenalna, epicka i wstrząsająca. Klasyka literatury amerykańskiej i światowej. Jest to trudna historia dla Amerykanów, wystarczy powiedzieć że książka była zakazana w Stanach Zjednoczonych. Autor opisuje wyzysk człowieka przez człowieka, kapitalizm jako bezwzględną bestie która na swojej drodze pożre wszystko i wszystkich, ale też hart ducha ludzi którzy chcą po prostu godnie żyć. Książka po przeczytaniu zostanie z nami na długo.

Fenomenalna, epicka i wstrząsająca. Klasyka literatury amerykańskiej i światowej. Jest to trudna historia dla Amerykanów, wystarczy powiedzieć że książka była zakazana w Stanach Zjednoczonych. Autor opisuje wyzysk człowieka przez człowieka, kapitalizm jako bezwzględną bestie która na swojej drodze pożre wszystko i wszystkich, ale też hart ducha ludzi którzy chcą po prostu...

Genialna książka, autor ma niesamowitą łatwość narracji skomplikowanych zjawisk

Genialna książka, autor ma niesamowitą łatwość narracji skomplikowanych zjawisk