Abandon

Interesująca.

Interesująca.

Książkę skończyłam czytać kilka dni temu i nie bardzo wiem co o niej powiedzieć.
Jest ona krótka i lekka. Jednak czasami czytałam po kilka razy jedno i to samo zdanie próbując zrozumieć co jest napisane. Czyta się szybko to fakt, ale nie mogę pozbyć się wrażenia, że czegoś mi brakuje.
Pomyśl był naprawdę ciekawy i zaczerpnięty z mitologii greckiej a ja bardzo lubię takie historie. Potencjał był naprawdę spory. A co otrzymałam? Pozwólcie, że zastanowię się chwilę.

Otrzymałam bohaterkę, którą słusznie przeniesiono do innej szkoły. A męski bohater? Ratuje go fakt, że jest przystojny i niby niebezpieczny. Ja przestraszona nie byłam.
A relacja bohaterów... no i tu się wszystko sypie. Pierce nazywa Johna palantem i dzikim a jednak jej się podoba. John ją od siebie odpycha, żeby była bezpieczna, ale koniec końców i tak jej grozi niebezpieczeństwo.
Nie mogę zrozumieć jak to możliwe, żeby tak szybko się w sobie zakochać. Jeśli byłoby to zauroczenie to ok jak najbardziej jest to możliwe. Ale już od razu miłość? Bohaterka ma być rozsądna, ale jednak nie bardzo jest...
Pod koniec zaczęło się coś dziać, więc przeczytam kontynuację, która mam nadzieję, będzie lepsza od tej.

Książkę skończyłam czytać kilka dni temu i nie bardzo wiem co o niej powiedzieć.
Jest ona krótka i lekka. Jednak czasami czytałam po kilka razy jedno i to samo zdanie próbując zrozumieć co jest napisane. Czyta się szybko to fakt, ale nie mogę pozbyć się wrażenia, że czegoś mi brakuje.
Pomyśl był naprawdę ciekawy i zaczerpnięty z mitologii greckiej a ja bardzo lubię takie...

Nie mogłam jej odłożyć i za jednym posiedzeniem przeczytałam połowę książki. Naprawdę wciągająca i świetnie się przy niej bawiłam. Jak to bohaterki Meg Cabot i tutaj mamy kogoś lekko niezrównoważonego, ale to jest właśnie fajne. Oczywiście jest kilka rzeczy, które są takie typowe 2010, ale w sumie ma to swój urok. Największa wada to ta "miłość" pomiędzy bohaterami. Oni nawet nie mieli okazji dobrze sobie porozmawiać, a co tu mówić o miłości. No ale cóż...

Nie mogłam jej odłożyć i za jednym posiedzeniem przeczytałam połowę książki. Naprawdę wciągająca i świetnie się przy niej bawiłam. Jak to bohaterki Meg Cabot i tutaj mamy kogoś lekko niezrównoważonego, ale to jest właśnie fajne. Oczywiście jest kilka rzeczy, które są takie typowe 2010, ale w sumie ma to swój urok. Największa wada to ta "miłość" pomiędzy bohaterami. Oni...

Ta książka trochę mnie zawiodła. Opis treści, pomysł oraz autorka, z którą się już kiedyś zetknąłem zachęciły mnie do lektury. Ogólnie nie było źle - książkę czyta się szybko i lekko - ale mogło być dużo lepiej. Pomysł miał ogromny potencjał.

Co mi się nie podobało? Po pierwsze chaotyczne przeskoki akcji. Co jakiś czas powracające retrospekcje, które burzyły płynność fabuły. Nie były nie potrzebne, ale chyba wolę liniową historię. A tak chwilami gubiłem wątek. Można to było napisać lepiej.

Druga sprawa to trochę płytko potraktowane postaci pierwszoplanowe. Zabrakło mi głębi szczególnie u Johna.

Po trzecie - relacje między Pierce a Johnem. Lubię motywy hate-to-love, ale tutaj było coś dziwnego. Odniosłem wrażenie, że żadne z nich nie wiedziało czego chce, ani tym bardziej, co czuje. A mogło być tak fajnie...

Z drugiej strony, jeśli weźmie się pod uwagę grupę docelową - raczej młodsze nastolatki niż YA - to może nie jest tak źle. Moim zdaniem książka może się podobać zwłaszcza młodszym czytelnikom lub jako niezobowiązujący odmóżdżacz. I jako taką mogę polecić.

Ta książka trochę mnie zawiodła. Opis treści, pomysł oraz autorka, z którą się już kiedyś zetknąłem zachęciły mnie do lektury. Ogólnie nie było źle - książkę czyta się szybko i lekko - ale mogło być dużo lepiej. Pomysł miał ogromny potencjał.

Co mi się nie podobało? Po pierwsze chaotyczne przeskoki akcji. Co jakiś czas powracające retrospekcje, które burzyły płynność...

Współczesna wersja mitologii o Hadesie i Persefonie. Potencjał był spory i naprawdę można było zrobić z tego materiału sensowną powieść. Jednak postacie były mocno nijakie, Pierce momentami porażała swoim brakiem charakteru a jej wątek romantyczne był tak na siłę sklejony że aż żal było czytać. Pomysł był dobry ale wykonanie trochę zawiodło.

Współczesna wersja mitologii o Hadesie i Persefonie. Potencjał był spory i naprawdę można było zrobić z tego materiału sensowną powieść. Jednak postacie były mocno nijakie, Pierce momentami porażała swoim brakiem charakteru a jej wątek romantyczne był tak na siłę sklejony że aż żal było czytać. Pomysł był dobry ale wykonanie trochę zawiodło.

Cudowna nowoczesna wersja mitu o Hadesie i Persefonie

Cudowna nowoczesna wersja mitu o Hadesie i Persefonie

Miłość w zaświatach to jest to co lubię czytać. Super książka.

Miłość w zaświatach to jest to co lubię czytać. Super książka.

Szczerze, bardzo zmęczyło mnie czytanie tej książki. Opis bardzo mnie zachęcił, ale samo jej wnętrze było beznadziejne. Dla mnie książka rozkręciła się na dwudziestu ostatnich stronach. Fabuła słaba. Relacja głównych bohaterów to była jedna wielka porażka. Spotkali się góra trzy razy, gdzie główna bohaterka szczerze go nienawidziła, a pod koniec magicznie się jej odmienia, nie wiadomo skąd. Liczyłam na coś innego, otrzymałam zmęczenie samym początkiem jej czytania.

Szczerze, bardzo zmęczyło mnie czytanie tej książki. Opis bardzo mnie zachęcił, ale samo jej wnętrze było beznadziejne. Dla mnie książka rozkręciła się na dwudziestu ostatnich stronach. Fabuła słaba. Relacja głównych bohaterów to była jedna wielka porażka. Spotkali się góra trzy razy, gdzie główna bohaterka szczerze go nienawidziła, a pod koniec magicznie się jej odmienia,...

Po przeczytaniu tej książki jestem trochę zagubiona. Główna bohaterka snuje nam opowieść o historii swojego życia, podczas której pare razy w dziwnych sytuacjach nagle pojawia się jakiś mroczny typ (później równie nagle znika),a kiedy spotykają się kolejny raz okazuje się, że w sumie to on ją kocha (widzieli się jakies 3 razy, a rozmawiali jeszcze mniej) i w sumie to ona jego chyba też. Brzmi jak chaos? Według mnie trochę. Nie powiem, że była to tragiczna książka, która mnie wymęczyła, bo właściwie to czytało się ją dość szybko, ale działo się tam bardzo mało- czasami przeskakiwałam strony szukając dialogów i licząc na jakiś zwrot akcji. Główna bohaterka raczej nudnawa i naiwna, a John nie ma w sobie absolutnie nic interesującego- jest bo jest. Generalnie w tej pozycji nie ma nic co zapadałoby w pamięć, dla mnie to typowa książka do przeczytania i szybkiego zapomnienia. Po kontynuację raczej nie sięgnę.

Po przeczytaniu tej książki jestem trochę zagubiona. Główna bohaterka snuje nam opowieść o historii swojego życia, podczas której pare razy w dziwnych sytuacjach nagle pojawia się jakiś mroczny typ (później równie nagle znika),a kiedy spotykają się kolejny raz okazuje się, że w sumie to on ją kocha (widzieli się jakies 3 razy, a rozmawiali jeszcze mniej) i w sumie to ona...

Ostatnio wkręciłam się we wszystko, co ma być retellingiem mitu o Hadesie i Persefonie, dlatego też w ręce wpadła mi ta już nie najnowsza pozycja Meg Cabot. Do Meg Cabot mam ogromny sentyment, bo to jednak spory kawał mojego dzieciństwa spędzony nad „Pamiętnikami księżniczki”. Chyba tylko dlatego sięgnęłam po tę książkę. Bo mogłam ją zupełnie pominąć. To znaczy, ja się wiele wcale nie spodziewałam, bo to jednak był nurt książek nawet nie young adult, ale wybitnie serie dla nastolatek, tylko że... Tu jest tyle problematycznych wątków. W niektórych retellingach autorzy próbują ten mit przedstawiać jako oparty na wzajemnej chęci bohaterów, żeby się poznać i być ze sobą, a tutaj właściwie nasza bohaterka nie ma wyboru. ŻADNEGO. Ona nawet nie chce być z tym głównym bohaterem, a potem nagle, w przeciągu paru stron jednak jej się odmienia i ja nie mam pojęcia, z jakiego powodu i kiedy. I co najważniejsze, DLACZEGO? Główny bohater, John, to taki pomieszany tajemniczy Edward ze Zmierzchu, z niepokojącymi cechami maniaka kontroli jakim był Grey. Super sprawa, jeśli chodzi o książkę dla nastolatek, nie? To było po prostu złe. A gorsze? No przeczytałam też drugi tom...
~lyl3th

Ostatnio wkręciłam się we wszystko, co ma być retellingiem mitu o Hadesie i Persefonie, dlatego też w ręce wpadła mi ta już nie najnowsza pozycja Meg Cabot. Do Meg Cabot mam ogromny sentyment, bo to jednak spory kawał mojego dzieciństwa spędzony nad „Pamiętnikami księżniczki”. Chyba tylko dlatego sięgnęłam po tę książkę. Bo mogłam ją zupełnie pominąć. To znaczy, ja się...