Profil użytkownika: Karolina

W sumie się wciągnęłam, może to już ten wiek xD Męczą mnie romantasy, niezalezne bohaterki i do bólu przystojni wojownicy, więc z przyjemnością wsluchałam się w historie i rozterki przyziemnej rodziny, która ma swoje szare odcienie. Myslę, że przesłucham również pozostałe tomy.

W sumie się wciągnęłam, może to już ten wiek xD Męczą mnie romantasy, niezalezne bohaterki i do bólu przystojni wojownicy, więc z przyjemnością wsluchałam się w historie i rozterki przyziemnej rodziny, która ma swoje szare odcienie. Myslę, że przesłucham również pozostałe tomy.

Historia o pewnym mężczyźnie, który jedzie metrem do pracy i po otrzymaniu telefonu od swojej bylej dziewczyny z szokującą informację zaczyna zauważac, że wokół niego dzieją się dziwne rzeczy.

Okazuje się, że trafił do alternatywnego swiata, w którym występują anomalie i bohater musi pokonać "poziomy" wyjść aby trafić w końcu do tytułowego wyjścia numer 8.
Jest to thriller psychologiczny, anomalie potrafią płatać figle nie tylko bohaterowi ale także czytelnikom, pod koniec robi się już naprawdę niezła psychodela, umysł zaczyna płatać figle, ciężko rozróżnic fikcję od rzeczywistości.
Atmsofera jest duszna, próba wyjścia z niekończących się korytarzy jest wręcz z czasem klaustrofobiczna. Anomalie tez nie są przypadkowe.
Z czasem bohater zaczyna dostrzegać rzeczy, na które wcześniej nie zwracał uwagi. Na sytuacje w życiu, w których najczęściej pozostowałał bierny, na swoje zachowanie, na to ze nie był wcale takim człowiekiem jakim zawsze chciał być.

Zakończenie jest otwarte i pozwala wysnuć własne wnioski. Ksiązka jest bardzo krótka, przez co płynie się przez nią, też uwazam że moznaby było trochę bardziej rozbudować fabułę, bo miałam wrażenie że jest napisana w pędzie. Jednak uwazam, że książka jest warta przeczytania.

współpraca recenzencka z wydawnictwem Kirin.

Historia o pewnym mężczyźnie, który jedzie metrem do pracy i po otrzymaniu telefonu od swojej bylej dziewczyny z szokującą informację zaczyna zauważac, że wokół niego dzieją się dziwne rzeczy.

Okazuje się, że trafił do alternatywnego swiata, w którym występują anomalie i bohater musi pok...

Rozwiń

Zwiń

Bardzo nijaka, oczywiście aż przesiąka brutalnością i pogróżkami ale....na pogróżkach często się tylko kończy, grożą tej naszej zlotej bohaterce ale jej się i tak zawsze udaje wyjść cało z sytuacji chociaż bystrością nie grzeszy. Generalnie Auren jest skrajnie nieodpowidzialna, na przykład nagle stwierdzi ze rozda złoto biednym albo pojeździ sobie na koniu w momencie żeby lepiej nikt jej nie widział i nie słucha się strażników Królewskiej Gwardii bo nie. Idealnie podsumowała ją Mist, Auren słynie tylko z tego że jest ulubienicą Midasa, poza tym nie ma sobą nic do zaoferowania. I tak to się toczyło przez całą książke, fajnie że był tak też trochę wątek innych dziewczyn, które według mnie są o wiele barwniejsze niż Auren, np z chęcią bym poczytała o historii Mist albo Rissy. Ale końcówka sprawiła, że jestem ciekawa jak potoczy się historia, jestem ciekawa zamiarów Midasa oraz Marszałka i tego jak zachowa się sama Auren, więc autorce udało rozpalić się moją ciekawość na tyle aby sięgnąć po drugi tom, za to też ocena 6/10.

Bardzo nijaka, oczywiście aż przesiąka brutalnością i pogróżkami ale....na pogróżkach często się tylko kończy, grożą tej naszej zlotej bohaterce ale jej się i tak zawsze udaje wyjść cało z sytuacji chociaż bystrością nie grzeszy. Generalnie Auren jest skrajnie nieodpowidzialna, na przykład...

Rozwiń

Zwiń

W sumie całkiem dobrze sie czytało, nie jest to jakaś lektura wysokich lotów ale żeby się zrelaksowac jak najbardziej. Na plus sam język autorki, czytało się płynnie i przyjemnie, rozdziały tez miały idealna długość.
Główna bohaterka nieco irytująca ale w granicach normy. Najbardziej denerwuje mnie w tego typu książkach to ze czemu Ci faceci są zawsze obrzydliwie bogaci przy tak małym nakładzie wysiłku, no bo halo co robi własciwie Mike? xD nie mamy jakoś jasne napisane oprócz tego, że mu się fartnęło. I zawsze główna bohaterka to taka dama w opałach. I on na nią czeka wstrzemięźliwie całe swoje życie i nie jest w stanie spojrzec na inną. Trochę to niezdrowe i mało realne, patrzę z przymrużeniem oka, ale może ja nie jestem niezaprzeczalną romatyczką, życie skutecznie mnie uziemiło xD.

W sumie całkiem dobrze sie czytało, nie jest to jakaś lektura wysokich lotów ale żeby się zrelaksowac jak najbardziej. Na plus sam język autorki, czytało się płynnie i przyjemnie, rozdziały tez miały idealna długość.
Główna bohaterka nieco irytująca ale w granicach normy. Najbardziej den...

Rozwiń

Zwiń

Ta książka wywoływała we mnie cały kalejdoskop emocji, po jej przeczytaniu czułam się totalnie wymęczona, ale nie w takim złym sensie. Przeżywałam te emocje. Roczarowanie, frustracje, smutek, poczucie niesprawiedliwości, chęc potrząsenia bohaterami.
Widać jak podstawowym narzędziem do naprawy relacji jest rozmowa i wzajemne zrozumienie, a jak bardzo z tego nie korzystamy.
Bardzo szkoda było mi emocji Bei, widać też dużo jej winy, ale jednak w mojej ocenie to Nikals przez lata dusił w sobie jakies pretensje, zamiast jasno postawić granicę, nie jesteśmy janowidzami żeby wiedzieć co siedzi w głowie drugiej osoby. Generalnie uważam właśnie że bohaterowie po prostu się nie słuchali, jednak zachowanie męża wg mnie było bardzo krzywdzące, nie cierpię kiedy ktoś mnie unika zamiast porozmawiać i nie daje jasnych sygnałów, ponadto szkoda mi było tego jak bohaterkę potraktowala rodzina jej męża. I tutaj mamy potwierdzenie, że jednak kazdy koniec końców stanie za swoim dzieckiem i każdą sytuację rodzic prędzej czy później zaakcpetuje.
Dla mnie też jest to przestroga, żeby nie budowac sobie całego życia wokół jednej osoby, mieć swoją autonomię, nigdy nie wiemy jak nam się życie potoczy i w przypadku takiego rozstania czy rozwodu dobrze jest mieć tez swój świat niezalezny od tego czy partner jest czy nie.
Uważam, że każdy przed wzięciem ślubu powinien przeczytać ta książke i wracać do niej w trudnych sytuacjach.

Ta książka wywoływała we mnie cały kalejdoskop emocji, po jej przeczytaniu czułam się totalnie wymęczona, ale nie w takim złym sensie. Przeżywałam te emocje. Roczarowanie, frustracje, smutek, poczucie niesprawiedliwości, chęc potrząsenia bohaterami.
Widać jak podstawowym narzędziem do nap...

Rozwiń

Zwiń

To była jedna z tych książek gdzie czujecie całą sobą, że czytacie coś ładnego, że tu nie ma co się śpieszyć, to nie będzie książka skończona w jeden dzień. Fabuła płynie własnym, nieśpiesznym tempem. Czuć bardzo skandynawki klimat, jest mroźno, surowo.
Bohaterowie są bardzo ludzcy, nie ma wybielania, mamy Astrid, główną bohaterką, silną, ciekawską, zbyt temperamentną do realiów jej świata, jest pastor, który stara się wpasować do nowej społeczności i aby usprawnić jej działanie sprzedaje kościół z pradawnymi dzwonami, aby wybudować większy, cieplejszy. Ostatnim bohaterem jest Geralt, architekt, który ma dopilnować przeniesienia kościoła do Drezna.
Dodatkowo dochodzą tu skomplikowane uczucia mężczyzn do Astrid i na odwrót, a na wieść, że dzowny mają zostać sprzedane bohaterka czuje się zdradzona przez pastora i za wszelką cene chcę go powstrzymać, siostrzane dzowny to dziedzictwo jej rodziny i historia się za nimi kryjąca.

Na początku historia mi się dłużyła, ale później podczytując codziennie po kilka stron bardzo przejęłam się losem Astrid i pozostałych bohaterów, zwłaszcza ze zakończenie tej histori jest dość gorzkie z lekką namiastką słodkości dającą nadzieję.

To była jedna z tych książek gdzie czujecie całą sobą, że czytacie coś ładnego, że tu nie ma co się śpieszyć, to nie będzie książka skończona w jeden dzień. Fabuła płynie własnym, nieśpiesznym tempem. Czuć bardzo skandynawki klimat, jest mroźno, surowo.
Bohaterowie są bardzo ludzcy, nie m...

Rozwiń

Zwiń