Miłość po polsku

to dla mnie niesamowicie smutna historia napisana pięknym językiem. niby delikatna, zjadliwa, a pozostawia na końcu pewną gorycz i niesmak. główny bohater, Miłosz, niby terapeuta (nie ukończył psychologii),niby inteligent, zalicza kolejne życiowe niepowodzenia. początkowo wydaje mu się, że kontroluje swoje ruchy, że wszystko co złe potrafi wytłumaczyć i zinterpretować na swoją korzyść. niestety, wir wydarzeń i postępująca paranoja powodują, że gubi czujność i zaczyna kręcić się w koło.

manuela gretkowska włada dojrzałym i dobrym warsztatem literackim. książka, mimo że zupełnie nie w mojej tematyce ani klimacie, zostawiła w pamięci trwały ślad i na pewno będę o tej historii jeszcze długo pamiętał.

to prawdziwa "miłość po polsku", to miłość na emigracji, to miłość z odzysku, to miłość po przejściach, naznaczona polską, poniżaną, nie lubianą, frustrującą.

to dla mnie niesamowicie smutna historia napisana pięknym językiem. niby delikatna, zjadliwa, a pozostawia na końcu pewną gorycz i niesmak. główny bohater, Miłosz, niby terapeuta (nie ukończył psychologii),niby inteligent, zalicza kolejne życiowe niepowodzenia. początkowo wydaje mu się, że kontroluje swoje ruchy, że wszystko co złe potrafi wytłumaczyć i zinterpretować na...

Pisarstwo Gretkowskiej mnie fascynuje. Z jednej strony jest to proza na pograniczu pornografii, a z drugiej strony głęboko humanistyczna. Miłość po polsku to bardzo przemyślana powieść psychologiczna. Czytałem już i recenzowałem w tym roku książkę prezentowaną jako powieść psychologiczna. Tamta była jednak ta nazwana trochę na wyrost. Miłość po polsku jest powieśćią psychologiczną aż do kości. Warto się nie zniechęcać pornograficzną formą i czytać książki Gretkowskiej dla ich głębokiej treści. Myślę, że Gretkowska jest dla mnie odkryciem roku w tym moim wyzwaniu czayatnia żyjących pisarzy polskich. Mam jeszcze paru kandydatów na to odkrycie roku, ale są to autorzy, których przeczytałem na razie po jednej książce. Gretkowskiej przeczytałem dwie powieści, więc ten wybór odkrycia jest nieco bardziej ugruntowany.

Pisarstwo Gretkowskiej mnie fascynuje. Z jednej strony jest to proza na pograniczu pornografii, a z drugiej strony głęboko humanistyczna. Miłość po polsku to bardzo przemyślana powieść psychologiczna. Czytałem już i recenzowałem w tym roku książkę prezentowaną jako powieść psychologiczna. Tamta była jednak ta nazwana trochę na wyrost. Miłość po polsku jest powieśćią...

Jakiś czas temu zaprzyjaźniłam się z twórczością Gretkowskiej. Trafne spostrzeżenia na temat polskiej rzeczywistości przykuwają moja uwagę.
Tym razem głównym bohaterem jest Miłosz, Polak mieszkający w Szwecji. Powieść zaczyna się od czegoś w rodzaju relacji z tego okresu. Miłosz opowiada jak układało się jego życie, jak wyglądało jego nieudane małżeństwo. W końcu poznaje kobietę, dla której decyduje się wrócić do Polski.
Narracja prowadzona jest w pierwszej osobie, stąd też patrzymy na wydarzenia oczyma Miłosza. Znamy jego uczucia, rozterki, przemyślenia. Jest człowiekiem mocno doświadczonym przez Los. Jednak stara się nie poddawać i jakoś poukładać sobie życie. Z różnym skutkiem. Sama książkę dobrze się czyta. Muszę przyznać, że wciągnęła mnie ale zakończenie pozostawia lekki niedosyt.

Jakiś czas temu zaprzyjaźniłam się z twórczością Gretkowskiej. Trafne spostrzeżenia na temat polskiej rzeczywistości przykuwają moja uwagę.
Tym razem głównym bohaterem jest Miłosz, Polak mieszkający w Szwecji. Powieść zaczyna się od czegoś w rodzaju relacji z tego okresu. Miłosz opowiada jak układało się jego życie, jak wyglądało jego nieudane małżeństwo. W końcu poznaje...

Miłosz opowiada o swoim życiu miłosnym w Szwecji i jego konsekwencjach oraz życiu z Alicją w Polsce. Błyskotliwa, zaskakujące porównania...

Miłosz opowiada o swoim życiu miłosnym w Szwecji i jego konsekwencjach oraz życiu z Alicją w Polsce. Błyskotliwa, zaskakujące porównania...

Książka wciągająca, niebanalna, wielowątkową mimo tego, że czytelnik cały czas śledzi historie jednego bohatera- mężczyzny, psychologa, Polaka. Gretkowska jak nikt inny potrafi połączyć ciekawą psychologiczną zabawę z refleksjami na temat Polski, migracji, mentalności społeczeństwa. Ta książka to kolejny dowód na to, że Gretkowska jest prawdziwą pisarką, która potrafi przeobrażać się niczym kameleon w swojej twórczości. Gorąco, polecam!

Książka wciągająca, niebanalna, wielowątkową mimo tego, że czytelnik cały czas śledzi historie jednego bohatera- mężczyzny, psychologa, Polaka. Gretkowska jak nikt inny potrafi połączyć ciekawą psychologiczną zabawę z refleksjami na temat Polski, migracji, mentalności społeczeństwa. Ta książka to kolejny dowód na to, że Gretkowska jest prawdziwą pisarką, która potrafi...

Manuela w najlepszej formie. Cięty język, wnikliwie obdzierające z iluzji spojrzenie, piękne metafory.

Manuela w najlepszej formie. Cięty język, wnikliwie obdzierające z iluzji spojrzenie, piękne metafory.

Jedna z lepszych ksiazek tej autorki.

Jedna z lepszych ksiazek tej autorki.

Na książkę trafiłam przypadkiem. Ktoś ją akurat oddał i to był mój ostatni szybki wybór przed wyjściem z biblioteki. Przeczytałam opinie: zbyt wulgarna, zbyt polityczna, za dużo kobiecości w męskiej narracji głównego bohatera. Odpieram wszystkie te ataki pisząc: Manuela Gretkowska ma ogromny talent pisarski. Wypisałam wiele cytatów i skłoniło mnie to do przemyśleń. Przykłady:
„Od kiedy się widzieliśmy ostatni raz, kilkanaście lat temu, zapeklował się sadłem, obłożył garniturem, ale poznałem go natychmiast. Nowe zęby przylegały do siebie, tworzyły pasek bieli, gotowy do zainstalowania reklam.

Czasem nosiła jaskrawe chustki albo jarmarczne broszki importowane z własnych wyobrażeń o elegancji.”

Na książkę trafiłam przypadkiem. Ktoś ją akurat oddał i to był mój ostatni szybki wybór przed wyjściem z biblioteki. Przeczytałam opinie: zbyt wulgarna, zbyt polityczna, za dużo kobiecości w męskiej narracji głównego bohatera. Odpieram wszystkie te ataki pisząc: Manuela Gretkowska ma ogromny talent pisarski. Wypisałam wiele cytatów i skłoniło mnie to do przemyśleń....

Kapitalny warsztat.

Kapitalny warsztat.

Czytałam eseje Gretkowskiej i wydawały mi się trafne, dobrze sformułowane, ciekawe. Powieści jej niestety nie wychodzą - mocno emocjonalne, mimo męskiego bohatera głównego czuć silnie damską narrację i punkty skupienia uwagi. W tym powtykane fragmenty realnych odniesień do polskiej polityki - za dużo tego, i wszystko nieskładne.

Czytałam eseje Gretkowskiej i wydawały mi się trafne, dobrze sformułowane, ciekawe. Powieści jej niestety nie wychodzą - mocno emocjonalne, mimo męskiego bohatera głównego czuć silnie damską narrację i punkty skupienia uwagi. W tym powtykane fragmenty realnych odniesień do polskiej polityki - za dużo tego, i wszystko nieskładne.