Na plaży Chesil

Wciągająca opowieść o parze młodych ludzi, od momentu ich poznania do nocy poślubnej. McEwan doskonale rysuje portret bohaterów na tle ich rodzin. Pojawiają się wątki klasowego rozwarstwienia i awansu społecznego. Co najbardziej jednak godne podziwu, to to jak McEwan pisze o doznaniach fizycznych - pełne zmysłowości są opisy erotyzmu bohaterów. Wulgarna brutalność pojawia się gdzie indziej.
Dobra lektura. Trochę lapidarnie autor meta-odwołuje się do konfliktów edypalnych bohaterów, ale de facto jest ich w tej historii (a właściwie - tych historiach) sporo.

Wciągająca opowieść o parze młodych ludzi, od momentu ich poznania do nocy poślubnej. McEwan doskonale rysuje portret bohaterów na tle ich rodzin. Pojawiają się wątki klasowego rozwarstwienia i awansu społecznego. Co najbardziej jednak godne podziwu, to to jak McEwan pisze o doznaniach fizycznych - pełne zmysłowości są opisy erotyzmu bohaterów. Wulgarna brutalność pojawia...

Kameralna, niekomfortowa, intymna. Jedyna w swoim rodzaju.

Kameralna, niekomfortowa, intymna. Jedyna w swoim rodzaju.

Zapowiedź genialnej ,,Pokuty,,. McEwan o kruchych więziach międzyludzkich i czyhających na każdego z nas katastrofach. Bardzo angielskie i prawdziwe psychologicznie. Świetna ekranizacja również godna polecenia.

Zapowiedź genialnej ,,Pokuty,,. McEwan o kruchych więziach międzyludzkich i czyhających na każdego z nas katastrofach. Bardzo angielskie i prawdziwe psychologicznie. Świetna ekranizacja również godna polecenia.

Rewelacyjnie opowiedziana historia, a czytający ją Opania nadaje jej jeszcze "trzeciego" sensu!

Rewelacyjnie opowiedziana historia, a czytający ją Opania nadaje jej jeszcze "trzeciego" sensu!

Generalnie fabułę „Na plaży Chesil” można by streścić w jednym akapicie, bo ile tam właściwie „akcji”? Tyle, że nie w tym leży esencja tej historii, jak i (chyba) stylu Iana McEwana.

Wszystko tkwi raczej w tym, co niewyrażone. Cisza wręcz zgrzyta między stronami. Zarówno z opisów, jak i głównych bohaterów bije subtelność, pełna małych gestów i zmieniającej się mimiki. Szybko i spokojnie czyta się kolejne części historii Florence i Edwarda, zakochanych młodych wyczekujących razem dnia swojego ożenku. Zdaje się sielsko, a w tle dochodzi do dramatu, poruszona jest również klasowość, wstyd i ambicje. Między młodymi narasta nieporozumienie, którego fundamenty są niezwykle ludzkie i zrozumiałe – niewypowiedziane mogą spowodować osobistą tragedię.

Pomimo, że książka osadzona jest w latach 60. w Anglii pozostaje uniwersalna. To nie czasy, a milczenie między zakochanymi staje się tym motywem, że jeśli zmienilibyśmy delikatnie temat, polityczno-społeczne nastroje i tło, nadal wszystko mogłoby się potoczyć identycznie. Sporo rozmyślań po zakończeniu lektury samo kieruje do pierwszych miłości. Tego, jakie było niezgrabne, wybuchowe, w których też nie wszystko zostało powiedziane na głos. Jaka tworzy się otoczka wokół pierwszych wybranków/wybranek.

Ciekawa jestem ekranizacji książki, głównie dlatego, że już po zwiastunie widać, że fabuła jest bardziej rozbudowana. Ciekawe, co sam autor (który jest tu scenarzystą) chciał dodać do tej historii.

Wyzwanie LC 2024 - sierpień - przeczytam książkę z motywem słońca i/lub wody.

Generalnie fabułę „Na plaży Chesil” można by streścić w jednym akapicie, bo ile tam właściwie „akcji”? Tyle, że nie w tym leży esencja tej historii, jak i (chyba) stylu Iana McEwana.

Wszystko tkwi raczej w tym, co niewyrażone. Cisza wręcz zgrzyta między stronami. Zarówno z opisów, jak i głównych bohaterów bije subtelność, pełna małych gestów i zmieniającej się mimiki....

Nie jest genialna, acz całkiem mądra

Nie jest genialna, acz całkiem mądra

Nie spodziewałam się, że ta niepozorna książeczka będzie zawierała w sobie taki bagaż emocji i wartości. To moje pierwsze spotkanie z twórczością Iana McEwana, ale z pewnością nie ostatnie.
Florence i Edward to świeżo upieczone małżeństwo w podróży poślubnej. Spędzają ją w urokliwym hoteliku na południowym wybrzeżu Anglii. Florence jest bardzo utalentowaną skrzypaczką, która pranie założyć własny kwartet smyczkowy. Z kolei Edward to zdolny absolwent historii z nadzieją na napisanie biografii ludzi, którzy wpłynęli na los świata. To wszystko dzieje się w czerwcu 1962 roku – epoka wiktoriańska już za nimi, ale rewolucja dzieci kwiatów jeszcze nie dotarła do Wielkiej Brytanii. Oboje boją się wyzwania, jakie czeka ich pierwszej nocy poślubnej.
Ian McEwan w sposób bardzo prosty i krótki pokazał, że brak umiejętności rozmowy o wspólnych problemach prowadzą do dramatu. Jednak w przypadku Florence i Edwarda nie jest to do końca ich wina. Śledząc ich życie, które autor opisuje dowiadujemy się, że nikt z nimi na trudne tematy nie chciał rozmawiać. Uważano, że o pewnych sprawach lepiej nie mówić. Nie chodziło wcale o różnicę klas społecznych, bo Florence i Edward pochodzą z dwóch różnych. Wtedy po prostu uważano, że o tym się nie mówi, bo nie wypada.
Osobiście uważam, że Florence i Edward nie pasują do siebie pod względem charakterów. Florence lubiła spokój, a nad wszystko kochała muzykę. To był jej świat i to, co chciała robić w życiu. Z kolei Edward to w moim odczuciu mężczyzna, który chciał eksplorować świat, który wciąż odradzał się po II wojnie światowej. Może w ich odczuciu była to miłość, ale ja widziałam dzielące ich kwestie i to, że to małżeństwo nie miało szans na przetrwanie.
Książka ma niespełna 200 stron i powiem Wam, że nie sądziłam, że może mi się spodobać. Byłam do niej bardzo sceptycznie nastawiona, bo jestem z czytelników, którzy wolą grubasy. Jednak umiem docenić zamknięcie historii w tak małej ilości stron i sprawienie, żeby czytelnik się zaciekawił. To duża umiejętność napisać książkę bez rozpisywania się.
Polecam. Może ze mną nie zostanie w formie fizycznej, ale czas z nią spędzony jeszcze bardziej uświadomił mi, że podstawy jakiejkolwiek relacji to rozmowa.

Nie spodziewałam się, że ta niepozorna książeczka będzie zawierała w sobie taki bagaż emocji i wartości. To moje pierwsze spotkanie z twórczością Iana McEwana, ale z pewnością nie ostatnie.
Florence i Edward to świeżo upieczone małżeństwo w podróży poślubnej. Spędzają ją w urokliwym hoteliku na południowym wybrzeżu Anglii. Florence jest bardzo utalentowaną skrzypaczką,...

Nie pierwszy raz jestem pod wrażeniem tego autora. Trzeba być naprawdę dobrym pisarzem, aby ograniczając akcję do minimum, przez cały czas trzymać czytelnika w napięciu. Świetna książka.

Nie pierwszy raz jestem pod wrażeniem tego autora. Trzeba być naprawdę dobrym pisarzem, aby ograniczając akcję do minimum, przez cały czas trzymać czytelnika w napięciu. Świetna książka.

Nie wiem co o niej myśleć. Pochłonęłam w jeden dzień, ale nie była to jakaś obłędnie napisana powieść. Ciekawe studium intymnych relacji między dwojgiem młodych ludzi. Zakończenie na plus.

Nie wiem co o niej myśleć. Pochłonęłam w jeden dzień, ale nie była to jakaś obłędnie napisana powieść. Ciekawe studium intymnych relacji między dwojgiem młodych ludzi. Zakończenie na plus.

Na czym polega fenomen jakiejkolwiek powieści ? Na pewno nie na górnolotnych wywodach abstrakcyjnych rzeczy, a raczej na opisaniu w bardzo ciekawy sposób praktycznie ułamka codzienności. Codzienności w chwili kluczowej, dosłownie niewielkiego fragmentu, który powoduje zmianę naszego kursu życiowego. Powieść nie nudzi, trzyma przy sobie, zachwyca i jest tak subtelnie opleciona wokół pospolitej fizyczności ludzkiej.

Jak dla mnie BOMBA ( a tym co też się zachwycili formą książki polecam "Wąsy" Emanuela Carrera obie powieści podobnie odebrałam)

Na czym polega fenomen jakiejkolwiek powieści ? Na pewno nie na górnolotnych wywodach abstrakcyjnych rzeczy, a raczej na opisaniu w bardzo ciekawy sposób praktycznie ułamka codzienności. Codzienności w chwili kluczowej, dosłownie niewielkiego fragmentu, który powoduje zmianę naszego kursu życiowego. Powieść nie nudzi, trzyma przy sobie, zachwyca i jest tak subtelnie...