Bękart ze Stambułu

Bardzo przyjemnie się czyta, autorka znakomicie oddaje, malując słowami charakter miasta, jego smak, zapach i atmosferę. W historii przeplatają się emocje od miłości do nienawiści, z bardzo cienką granicą między nimi, pokazując intensywność relacji w przedstawionych historiach rodzin. Barwne postacie, stanowiące mieszankę wybuchową pod jednym dachem, a jednocześnie wywołujące u czytelnika dużą sympatię i chęć znalezienia się pod tym dachem choć przez chwilę. Wielowątkowość która w zaskakujący, ale płynny sposób się łączy i przeplata. Chętnie sięgnę do innych książej tej autorki

Bardzo przyjemnie się czyta, autorka znakomicie oddaje, malując słowami charakter miasta, jego smak, zapach i atmosferę. W historii przeplatają się emocje od miłości do nienawiści, z bardzo cienką granicą między nimi, pokazując intensywność relacji w przedstawionych historiach rodzin. Barwne postacie, stanowiące mieszankę wybuchową pod jednym dachem, a jednocześnie...

Dałabym 10 punktów, gdyby nie ta niespodzianka na koniec. Z bajki zrobiła się gorzka bajka.
Książka mnie pochłonęła. Nie jest to arcydzieło literatury, ale świetna powieść, saga dwóch rodzin, których losy gdzieś tam się stykają: tureckiej i ormiańskiej.
Lubię czytać takie powieści, które pozwalają poznać inne kultury i ważne wydarzenia w dziejach ludzkości (ludobójstwo Ormian, o którym ledwo coś tam wcześniej słyszałam).
Chętnie przeczytam inne powieści tej amerykańsko-tureckiej pisarki.

Dałabym 10 punktów, gdyby nie ta niespodzianka na koniec. Z bajki zrobiła się gorzka bajka.
Książka mnie pochłonęła. Nie jest to arcydzieło literatury, ale świetna powieść, saga dwóch rodzin, których losy gdzieś tam się stykają: tureckiej i ormiańskiej.
Lubię czytać takie powieści, które pozwalają poznać inne kultury i ważne wydarzenia w dziejach ludzkości (ludobójstwo...

To była moja pierwsza książka tej autorki. Książka pochłonęła mnie bez reszty, wspaniała. Od tego czasu przeczytałam kilka kolejnych książek Elif Shafak i mój zachwyt jest niezmienny.
Polecam jak najbardziej.

To była moja pierwsza książka tej autorki. Książka pochłonęła mnie bez reszty, wspaniała. Od tego czasu przeczytałam kilka kolejnych książek Elif Shafak i mój zachwyt jest niezmienny.
Polecam jak najbardziej.

Bardzo polubiłem Elif Shafak i wysoko sobie cenię jej twórczość. Nie inaczej jest w przypadku „Bękarta ze Stambułu”. To kolejna jej powieść, która uderza bogactwem języka, orientalnego smaku potraw kuchni zarówno tureckiej jak i ormiańskiej i wyjątkowej treści.
Ta powieść jest o kobietach i ich roli w przekształcającym się tureckim społeczeństwie. O tym, co musiały (i muszą wciąż) złego doświadczać ze strony uprzywilejowanych mężczyzn, i jak niewiele znaczy ich krzywda, którą muszą znosić każdego dnia.
To w końcu opowieść o bolesnej historii Turków i Ormian i ich wzajemnej nienawiści, która doprowadziła do wielkiej tragedii.
„Bękart ze Stambułu” to bardzo pouczająca powieść z nieoczywistym zakończeniem, którą polecam z wielką przyjemnością.

Bardzo polubiłem Elif Shafak i wysoko sobie cenię jej twórczość. Nie inaczej jest w przypadku „Bękarta ze Stambułu”. To kolejna jej powieść, która uderza bogactwem języka, orientalnego smaku potraw kuchni zarówno tureckiej jak i ormiańskiej i wyjątkowej treści.
Ta powieść jest o kobietach i ich roli w przekształcającym się tureckim społeczeństwie. O tym, co musiały (i...

Sięgnęłam po tę książkę przed podróżą do Turcji, żeby poznać bliżej ten kraj. I pod tym względem książka spisała się znakomicie. Stambuł opisany barwnie, sugestywnie. Pięknie ukazana wielokulturowość ale też rozkrok między wschodem a zachodem, liberalizmem i konserwatyzmem, patriarchatem i feminizmem. Tu nie ma prostych schematów. Trzonem książki jest trudna historia Turków i Ormian, gdzie jedni nie chcą wiedzieć i pamiętać, drudzy nie chcą zapomnieć i wybaczyć. W całej tej plątaninie dwie nastolatki próbują odnaleźć i zrozumieć siebie nawzajem. I byłaby to piękna opowieść o szukaniu tożsamości, otwartości i wybaczaniu, gdyby nie zakończenie... Wątek Mustafy totalnie zburzył mi ten przekaz i jakoś nie umiem go sobie ułożyć. Bo zamiast przebaczenia i pojednania mamy bezsensowną śmierć, która niczego nie naprawia, za to krzywdzi kolejnych ludzi. Dla mnie to piękna książka, która nie powinna mieć ostatniego rozdziału.
No i edytor na trzy z dwoma - "wróciły na tapetę"???!

Sięgnęłam po tę książkę przed podróżą do Turcji, żeby poznać bliżej ten kraj. I pod tym względem książka spisała się znakomicie. Stambuł opisany barwnie, sugestywnie. Pięknie ukazana wielokulturowość ale też rozkrok między wschodem a zachodem, liberalizmem i konserwatyzmem, patriarchatem i feminizmem. Tu nie ma prostych schematów. Trzonem książki jest trudna historia Turków...

Moja trzecia książka tej pisarki i chyba oceniłabym wyżej gdyby była pierwszą w czytaniu. Powieść z pogromem Ormian w tle.
Nawet nieuświadomiona przeszłość ma wpływ na życie. ,,Życie jest jednym wielkim zbiegiem okoliczności, ale czasem potrzeba aż dżinna, żeby to zgłębić.''
Książka o smakach, potrawach, zwyczajach ale także o sile kobiet.

Moja trzecia książka tej pisarki i chyba oceniłabym wyżej gdyby była pierwszą w czytaniu. Powieść z pogromem Ormian w tle.
Nawet nieuświadomiona przeszłość ma wpływ na życie. ,,Życie jest jednym wielkim zbiegiem okoliczności, ale czasem potrzeba aż dżinna, żeby to zgłębić.''
Książka o smakach, potrawach, zwyczajach ale także o sile kobiet.

Ciekawa, barwna, mocna, wyrazista. Dotyka bardzo bolesnych i wstydliwych tematów z historii narodów i osobistych przeżyć jednostek. Ukazuje oblicze współczesnej Turcji. Niejednolitej, niedookreślonej, i europejskiej i azjatyckiej zarazem, gdzie opresyjny patriarchat na każdym niemal kroku zderza się z totalnym liberalizmem, a ateizm z dewocją. A wszystkich i wszystko łączy kuchnia, będąca ewidentnym skarbem tego kraju. Ciekawe postacie kobiece, zawiłości historii narodowych i relacji rodzinnych, krwawe odpryski dawnych okrucieństw, nieustannie jątrzące się nigdy niewygojone rany, trochę baśni, odrobina magii. W sumie bardzo udana całość.

Ciekawa, barwna, mocna, wyrazista. Dotyka bardzo bolesnych i wstydliwych tematów z historii narodów i osobistych przeżyć jednostek. Ukazuje oblicze współczesnej Turcji. Niejednolitej, niedookreślonej, i europejskiej i azjatyckiej zarazem, gdzie opresyjny patriarchat na każdym niemal kroku zderza się z totalnym liberalizmem, a ateizm z dewocją. A wszystkich i wszystko łączy...

Książka bardzo mi się podobała. Opowieść o kobietach, o historii, o kulturze i o ...kuchni. Cudownie skonstruowana historia dwóch rodzin- tureckiej i ormiańsko-amerykańskiej. Poruszane są tutaj wątki historyczne-trudne i tragiczne stosunki turecko-ormiańskie. I zadane jest pytanie: czy przeszłość powinna wpływać na teraźniejszość? Czy da się tylko żyć przeszłością? Młoda Amerykanka ormiańskiego pochodzenia chce wiedzieć wszystko o swojej rodzinie. Młoda Turczynka, nie znająca ojca, odcina się od swoich korzeni. Która droga jest lepsza? Autorka ukazuje nam wspaniałe portrety różnych kobiet. Zwariowane ciotki z Turcji- wszystkie silne, potrafiące żyć bez mężczyzn. I tak różnorodne. Muzułmanka, wieszczka rozmawiająca z dżinami, nauczycielka, schizofreniczka, właścicielka salonu tatuażu. Ormiańska babcia, która przeszła piekło, ale w końcu zaznała spokoju w dalekiej Ameryce. I Amerykanka, która urodziła dziecko Ormianinowi, ale żyła z Turkiem . Same sprzeczności. Do tego jeszcze dochodzi historia przemocy i gwałtu.
Ale wszystko to godzi i rozwiązuje kuchnia. Która jest podobna dla obu narodów, która spaja smakami i zapachami.

Książka bardzo mi się podobała. Opowieść o kobietach, o historii, o kulturze i o ...kuchni. Cudownie skonstruowana historia dwóch rodzin- tureckiej i ormiańsko-amerykańskiej. Poruszane są tutaj wątki historyczne-trudne i tragiczne stosunki turecko-ormiańskie. I zadane jest pytanie: czy przeszłość powinna wpływać na teraźniejszość? Czy da się tylko żyć przeszłością? Młoda...

Moim zdaniem najlepsza powieść autorki! Polecam!

Moim zdaniem najlepsza powieść autorki! Polecam!

Kolejna powieść Elif Shafak, która mnie zachwyciła, nie tylko głębią poruszanych tematów, ale także barwnym, niemal zmysłowym sposobem opowiadania o świecie. „Bękart ze Stambułu” to historia dwóch rodzin – tureckiej Kazancı oraz ormiańsko-amerykańskiej Czachmachczian – spleciona misternie niczym orientalny dywan. Autorka wykorzystuje ich losy jako pretekst do opowiedzenia o trudnych relacjach pomiędzy Turkami a Ormianami, o pamięci historycznej, traumie pokoleniowej oraz o tym, jak przeszłość, nawet ta wypierana, wciąż żyje w nas i kształtuje naszą tożsamość.
Mocno wybrzmiewa tu również temat kobiecości i pozycji kobiet we współczesnym świecie muzułmańskim, zdominowanym przez tradycję. Powieść jest na wskroś kobieca – nie tylko ze względu na bohaterki, ale i poprzez sposób prowadzenia narracji: emocjonalny, empatyczny, skupiony na relacjach międzyludzkich. Postacie kobiece są tu niezwykle wyraziste – każda z sióstr-ciotek z rodu Kazancı mogłaby być bohaterką osobnej książki. Ich losy, wybory i sposób bycia tworzą naprawdę kolorową mozaikę. Ciotki są świetne!
Shafak snuje opowieść okraszoną smakami, zapachami i kolorami Stambułu. Tureckie potrawy, przyprawy i rytuały codziennego życia stają się nie tylko tłem, ale stanowią też integralny element narracji.
Kompozycja powieści jest przemyślana i dynamiczna – narracja płynie gładko, a historia cały czas intryguje. Chociaż… w pewnym momencie zaczęłam się domyślać finału.
Polecam!

„[…] słów raz wypowiedzianych nie da się cofnąć, albowiem wszystko, co w życiu robimy, staje się faktem i natychmiast odchodzi do przeszłości.”
„[…]nie warto przejmować się cudzymi opiniami, bo w ostatecznym rozrachunku i tak nic od nich nie zależy.”

Kolejna powieść Elif Shafak, która mnie zachwyciła, nie tylko głębią poruszanych tematów, ale także barwnym, niemal zmysłowym sposobem opowiadania o świecie. „Bękart ze Stambułu” to historia dwóch rodzin – tureckiej Kazancı oraz ormiańsko-amerykańskiej Czachmachczian – spleciona misternie niczym orientalny dywan. Autorka wykorzystuje ich losy jako pretekst do opowiedzenia o...