Rektorski czek. Romans kryminalny

Uwaga, to drugie wydanie tej samej książki, a nie drugi tom serii.

Uwaga, to drugie wydanie tej samej książki, a nie drugi tom serii.

W opisie jest zaznaczone, że to drugi tom, pierwszy jest wydaniem W.A.B.-u z 2019 roku. Jednak z tego co zrozumiałam czytając opisy - jest to dokłanie ten sam tekst, może nieznacznie poprawiony, niemniej jednak inne wydanie, a nie kontynuacja.
Mylę się, czy jednak wkradł się błąd w LC?

W opisie jest zaznaczone, że to drugi tom, pierwszy jest wydaniem W.A.B.-u z 2019 roku. Jednak z tego co zrozumiałam czytając opisy - jest to dokłanie ten sam tekst, może nieznacznie poprawiony, niemniej jednak inne wydanie, a nie kontynuacja.
Mylę się, czy jednak wkradł się błąd w LC?

Spodziewałam się czegoś bardziej "kryminalnego". A tu ani romansu (to akurat dobrze!) ani kryminału. Przynajmniej nie taki, do jakiego jestem przyzwyczajona. Wszystko jest takie "kocykowe". W sumie mi to nawet nie przeszkadzało. I pomysł na przedstawienie wydarzeń historycznych ciekawy. Ale...

Ale do jednej rzeczy się muszę przyczepić.
Na samym początku napisano, że jest to powieść dla uczczenia 100-lecia istnienia Uniwersytetu Poznańskiego.

Skoro jest to książka "jubileuszowa" i do tego pisana na zlecenie Uczelni, to czy nie można było zadbać o to, żeby nie było w niej błędów: ortograficznych, stylistycznych i literówek?!

Spodziewałam się czegoś bardziej "kryminalnego". A tu ani romansu (to akurat dobrze!) ani kryminału. Przynajmniej nie taki, do jakiego jestem przyzwyczajona. Wszystko jest takie "kocykowe". W sumie mi to nawet nie przeszkadzało. I pomysł na przedstawienie wydarzeń historycznych ciekawy. Ale...

Ale do jednej rzeczy się muszę przyczepić.
Na samym początku napisano, że jest...

Ksiazka interesująca, akcja toczy sie z werwą. Przeszkadza mi jednak to, że informacje prawne oparte są na wyobrażeniach. Wystarczyłoby sprawdzić

Ksiazka interesująca, akcja toczy sie z werwą. Przeszkadza mi jednak to, że informacje prawne oparte są na wyobrażeniach. Wystarczyłoby sprawdzić

Oj zmęczyłam... doczytałam bo byłam ciekawa zakonczenia i historii Karoliny, bo ciężko było się połapać w zdarzeniach z przeszłości. Niestety zakończenie jeszcze bardziej zagmatwane i...słabe.

Oj zmęczyłam... doczytałam bo byłam ciekawa zakonczenia i historii Karoliny, bo ciężko było się połapać w zdarzeniach z przeszłości. Niestety zakończenie jeszcze bardziej zagmatwane i...słabe.

Bardzo lubię twórczość Joanny Jodełki, ale tą książką jestem rozczarowana. Pomysł na połączenie historii powstania Uniwersytetu Poznańskiego ze współczesnym kryminałem bardzo ciekawy, ale autorka tak zapętliła powiązania między postaciami i wątki, że ja się niestety pogubiłam i finał książki jest dla mnie niezrozumiały. Niemniej jednak nie zrażam się i na pewno sięgnę po inne tytuły.

Bardzo lubię twórczość Joanny Jodełki, ale tą książką jestem rozczarowana. Pomysł na połączenie historii powstania Uniwersytetu Poznańskiego ze współczesnym kryminałem bardzo ciekawy, ale autorka tak zapętliła powiązania między postaciami i wątki, że ja się niestety pogubiłam i finał książki jest dla mnie niezrozumiały. Niemniej jednak nie zrażam się i na pewno sięgnę po...

Niestety słabo . Tak jakoś nic w tej ksiazce nie bylo wciagajace.

Niestety słabo . Tak jakoś nic w tej ksiazce nie bylo wciagajace.

Książkę kupiłam ze względu na czas i miejsce akcji. Pochodzę z Poznania, a Uniwersytet im. Adama Mickiewicza jest mi bliskim miejscem. Prawdopodobnie przez to książkę dosłownie wciągnęłam. Zajęło mi to dwa dni. Jest całkiem przyjemna, typowa publikacja służąca zrelaksowaniu się wieczorem, nic więcej nie można od niej wymagać. Akcja jest miejscami, mam wrażenie, nieco przeciągana, zagęszcza się pod koniec, kiedy momentami aż trudno jest się połapać o co tak właściwie chodzi. Myślę, że gdybym nie była osobiście związana z miejscami wspominanymi w pozycji byłabym znudzona.

Wkradło się także kilka literówek do finalnej wersji tekstu (np. s. 101: „muzeu” zamiast „muzeum”, s. 177 „skoto” zamiast „skoro”),jednak coś co zabolało mnie w tekście jako rodowitą poznaniankę najbardziej to fragment ze s. 238: „Tak. Wszedłem tam. Dokładnie na ŚWIĘTEGO MARCINA 40…”. Każdy kto pochodzi z tego miasta doskonale wie, że nazwy tej ulicy się nie odmienia. W tekście winno być zatem „Dokładnie tam na Święty Marin 40”!

Książkę kupiłam ze względu na czas i miejsce akcji. Pochodzę z Poznania, a Uniwersytet im. Adama Mickiewicza jest mi bliskim miejscem. Prawdopodobnie przez to książkę dosłownie wciągnęłam. Zajęło mi to dwa dni. Jest całkiem przyjemna, typowa publikacja służąca zrelaksowaniu się wieczorem, nic więcej nie można od niej wymagać. Akcja jest miejscami, mam wrażenie, nieco...

Bardzo przypadł mi do gustu sposób pisania autorki, oczarowała atmosfera starej kamienicy i wciągnęły opowiadane historie.

Bardzo przypadł mi do gustu sposób pisania autorki, oczarowała atmosfera starej kamienicy i wciągnęły opowiadane historie.

.

.