Pod śniegiem

Jak zwykle Petra Soukupova przeorała mój umysł.
Podziwiam jej sposób opowiadania historii, tę niezwykłą zdolność do przedstawiania świata z poziomu bohaterów. Wszystkie sytuacje i wydarzenia, a także same postaci, poznajemy nie z opisu narratora, ale od środka, na podstawie strumienia myśli oraz wypowiadanych słów (a jedno i drugie często jest zupełnie różne).
W "Pod śniegiem" również wędrujemy, a raczej skaczemy, po głowach bohaterów i każdą sytuację widzimy ich oczyma. Rozumiemy doskonale jedną postać i jej współczujemy, za chwilę czytamy myśli kolejnej osoby, ją też rozumiemy, potem następną... I tak wciąż, kołowrotek ludzkich myśli, bardzo prawdziwych, wiele z nich zdaje się być wyciągnięte z naszego życia, z naszych głów. I każdy z bohaterów ma (zgodnie ze słowami Piłsudskiego) swoją rację i nie ma pojęcia jaka jest racja drugiej osoby. I chyba go to nie interesuje.
Smutny obraz tego, jak bardzo można być samotnym wśród ludzi, nawet tych najbliższych. I wszyscy są temu winni, bo nikt nie jest szczery wobec innych. Nikt nie mówi, co go boli, czego nie lubi, o czym marzy. Bliskość i czułość są w tej rodzinie tylko dla malutkich dzieci, ale te dzieci, gdy dorosną powielają zachowania rodziców, błędne koło.
Chociaż w swej wymowie powieść jest naprawdę gorzka, wręcz przygnębiająca, to zdecydowanie ją polecam. Daje do myślenia.

Jak zwykle Petra Soukupova przeorała mój umysł.
Podziwiam jej sposób opowiadania historii, tę niezwykłą zdolność do przedstawiania świata z poziomu bohaterów. Wszystkie sytuacje i wydarzenia, a także same postaci, poznajemy nie z opisu narratora, ale od środka, na podstawie strumienia myśli oraz wypowiadanych słów (a jedno i drugie często jest zupełnie różne).
W "Pod...

Ciągle jestem pod dużym wrażeniem niezwykłej wręcz umiejętności Soukpovej do tak dogłębnej analizy relacji rodzinnych, do wejścia w sam środek tych powiązań i pokazania jak bardzo się różnimy, jak inaczej patrzymy na te same sytuacje. Podoba mi się również niejednoznaczność jej postaci, bo każdy jest trochę dobry, trochę pogubiony, trochę chce dobrze, a wychodzi jak zawsze. Soukpova ma jeszcze jedną bardzo ważną zaletę – nie ocenia, nie podaje nam na tacy gotowych recept na szczęśliwy związek czy relację, pokazuje jak się zmieniamy na przestrzeni lat, jak inaczej niż nam się wydaje jesteśmy postrzegani przez najbliższych. Bardzo cenna lektura, polecam.

Ciągle jestem pod dużym wrażeniem niezwykłej wręcz umiejętności Soukpovej do tak dogłębnej analizy relacji rodzinnych, do wejścia w sam środek tych powiązań i pokazania jak bardzo się różnimy, jak inaczej patrzymy na te same sytuacje. Podoba mi się również niejednoznaczność jej postaci, bo każdy jest trochę dobry, trochę pogubiony, trochę chce dobrze, a wychodzi jak zawsze....

Petra Soukupová jest mistrzynią opisywania relacji rodzinnych; trzy siostry z rodzinami przyjeżdżają do rodziców na urodzinową kolację ojca.
Cała akcja dzieje się jednego dnia, podczas wspólnej podrózy samochodem i przyjęcia. I tu nie dzieje się nic więcej, to nie fabuła jest ważna. Narracja jest wieloosobowa, prowadzona z perspektywy kobiet w rodzinie - sióstr i matki, swój głos dostają także dzieci. Mężczyźni są w tej powieści pominięci, oni są tłem.
Czytając czułam duszną i gęstą atmosferę tego spotkania. Każdy z nas to przeżył - jakieś przyjęcie rodzinne, spędzanie na siłę czasu z ludźmi, z którymi łączy nas pokrewieństwo, których kochamy, ale czasem ich nie lubimy, czasem nienawidzimy a czasem po prostu nie rozumiemy.
Opisane jest to mistrzowsko a najlepsze dla mnie w powieściach Petry jest to, że z każdą z postaci jesteśmy w stanie się chociaż w jakimś stopniu utożsamić; żadna nie jest jednoznacznie pozytywna ani negatywna, żadna, nawet najmniejsza sytuacja nie jest czarno-biała.
Świetna książka i świetna pisarka.
Idealna na święta ;)

Petra Soukupová jest mistrzynią opisywania relacji rodzinnych; trzy siostry z rodzinami przyjeżdżają do rodziców na urodzinową kolację ojca.
Cała akcja dzieje się jednego dnia, podczas wspólnej podrózy samochodem i przyjęcia. I tu nie dzieje się nic więcej, to nie fabuła jest ważna. Narracja jest wieloosobowa, prowadzona z perspektywy kobiet w rodzinie - sióstr i matki,...

Książka super, czyta się lekko i przyjemnie. Przedstawia nam trzy siostry i trzy postawy życiowe, trzy osobowości. A właściwie cztery bo jest jeszcze mama. Mama to taka "matka polka" a właściwie "matka czeszka"- zaciska zęby i wychowuje dzieci jak najlepiej- poświęcając siebie i swoje marzenia. Gnębiona przez męża i teściową. Później jest najmłodsza córka Kristina egoistyczna lambadziara, średnia córka Olga typ biznes woman a na końcu Blanka -gospodyni kura domowa oddana dzieciom, najbardziej przypominająca swoją mamę. Oczywiście są mężczyźni, nieobecni, zimni, zdradzający i kłamiący. Każdy w swoim życiu z takimi osobami lub podobnymi pewnie się spotkał więc sama z tego powodu bardzo byłam ciekawa zakończenia. Jaka będzie konkluzja , jakie podsumowanie tego umordowania się nawzajem... ale nie było żadnej konluzji. Książka nie z tego ni z owego kończy się... i za to odejmuje 1 punkt.

Książka super, czyta się lekko i przyjemnie. Przedstawia nam trzy siostry i trzy postawy życiowe, trzy osobowości. A właściwie cztery bo jest jeszcze mama. Mama to taka "matka polka" a właściwie "matka czeszka"- zaciska zęby i wychowuje dzieci jak najlepiej- poświęcając siebie i swoje marzenia. Gnębiona przez męża i teściową. Później jest najmłodsza córka Kristina...

Książki bywają irytujące z wielu powodów – jedne dlatego, że są kiepsko napisane i nie oddają rzeczywistości. Inne – odwrotnie. „Pod śniegiem należy do tych drugich”.

To co robi autorka to nie analiza rodziny, ale jej wiwisekcja. Operowanie interpunkcją typowe dla strumienia świadomości pozwala naprawdę głęboko wejść w głowę osoby, której dotyczy dany fragment. Ale tylko w kilku miejscach jest to dłuższy monolog – na ogół przeskakujemy z jednej bohaterki na drugą bez zapowiedzi. Co ciekawe, ten poszarpany i niegramatyczny styl nie utrudnia czytania, które idzie bardzo płynnie.

Zupełnie inną kwestią jest warstwa fabularna. Bardzo starałam się polubić chociaż jedną z postaci, ale do każdej przez cały czas czułam niechęć. A jednocześnie wiedziałam, że gdybym spotkała którąś z nich w realnym życiu, pewnie z każdą bym się dogadała. Bo trzy siostry zostały przedstawione tak, że rozszczepiają moją jaźń jak pryzmat. Jedna symbolizuje ambicję i dążenie do sukcesu. Druga potrzebę miłości i ciepła. Trzecia tęsknotę za wolnością i niezależnością. Dopiero po ich sklejeniu mógłby się objawić cały, realny człowiek, złożony z wszystkich tych komponentów.

W tej książce pełno jest zwykłego, codziennego cierpienia, które tak nam spowszedniało, że przestaliśmy niemal je dostrzegać. Może czasami, gdy jeszcze przed wschodem słońca już pędzimy do pracy, albo gdy zasypiamy obok siebie ale nie razem, ten ból nas dopada i dławi – ale jesteśmy dorośli i mówimy, że to zgaga albo migotanie przedsionków.

Książki bywają irytujące z wielu powodów – jedne dlatego, że są kiepsko napisane i nie oddają rzeczywistości. Inne – odwrotnie. „Pod śniegiem należy do tych drugich”.

To co robi autorka to nie analiza rodziny, ale jej wiwisekcja. Operowanie interpunkcją typowe dla strumienia świadomości pozwala naprawdę głęboko wejść w głowę osoby, której dotyczy dany fragment. Ale tylko w...

niby przez 400 stron się tylko kłócili, a ja bym w sumie chętnie przeczytała tak jeszcze kolejne 400

niby przez 400 stron się tylko kłócili, a ja bym w sumie chętnie przeczytała tak jeszcze kolejne 400

Chyba takiej powieści potrzebowałem. Szkoda, że to koniec.

Chyba takiej powieści potrzebowałem. Szkoda, że to koniec.

Ze wszystkich książek autorki (została mi jeszcze jedna) tą odbieram jako najbardziej smutną, relacje głównych bohaterów są bardzo napięte, ciągłe kłótnie, docinki, nawet w myślach poszczególnych bohaterów czuć tylko wzajemną niechęć, krytykę i pretensje. Ta niechęć jest tak bardzo odczuwalna, że wręcz namacalna, czytając czuje, że ja nie chcę być w tej rodzinie.
Jak zawsze te uczucia są tak realne, że czytając czułam się częścią tej rodziny i nie chciałam tam być, cały czas towarzyszyła mi niewygoda.
Nawet trudno znaleźć choć jedną postać o której mogłabym powiedzieć, że ją lubię czy się z nią utożsamiam, może najbardziej mi bliska matka, bo ona jako jedyna nie była roszczeniowa, może mnie najmniej zrozumiana?
Polecam!

Ze wszystkich książek autorki (została mi jeszcze jedna) tą odbieram jako najbardziej smutną, relacje głównych bohaterów są bardzo napięte, ciągłe kłótnie, docinki, nawet w myślach poszczególnych bohaterów czuć tylko wzajemną niechęć, krytykę i pretensje. Ta niechęć jest tak bardzo odczuwalna, że wręcz namacalna, czytając czuje, że ja nie chcę być w tej rodzinie.
Jak...

Nie wiem jak mogłam przeoczyć tę książkę, na szczęście moja ulubiona pani Monika z biblioteki czuwa! Książka jest o relacjach w rodzinie - rodzice, dorosłe dzieci, ich partnerzy oraz ich dzieci. Świetna!

Nie wiem jak mogłam przeoczyć tę książkę, na szczęście moja ulubiona pani Monika z biblioteki czuwa! Książka jest o relacjach w rodzinie - rodzice, dorosłe dzieci, ich partnerzy oraz ich dzieci. Świetna!

Dobitny dowód na to, że miła zabawa na imprezie rodzinnej to oksymoron.
Bardzo dobra i wnikliwie przedstawiona historia rodziny, w której nie ma szczególnie silnych więzi, nikt za dużo nie wie o innych (ale bardzo chętnie wygłosi o nich opinię i wyda ocenę, najczęściej niezbyt przychylną),nikt się chyba też za bardzo nie lubi, a wspólne spotkania są dla wszystkich przykrym obowiązkiem. Bardzo wyraźnie tutaj widać jak prawdziwe jest powiedzenie, że punkt widzenia zależy od punktu siedzenia.

Dobitny dowód na to, że miła zabawa na imprezie rodzinnej to oksymoron.
Bardzo dobra i wnikliwie przedstawiona historia rodziny, w której nie ma szczególnie silnych więzi, nikt za dużo nie wie o innych (ale bardzo chętnie wygłosi o nich opinię i wyda ocenę, najczęściej niezbyt przychylną),nikt się chyba też za bardzo nie lubi, a wspólne spotkania są dla wszystkich przykrym...