Rzeczpospolita Dubrownicka

Name: Rzeczpospolita Dubrownicka
Rating: 7,5 (22 reviews)
Author: Joanna Rapacka
ISBN: 9788386872725

Okładka książki Rzeczpospolita Dubrownicka

7,5 / 10

Wydawnictwo: Pogranicze Seria: Meridian publicystyka literacka, eseje

238 str.

Kategoria:: publicystyka literacka, eseje
Format:: papier
Seria:: Meridian
Data wydania:: 2005-01-01
Data 1. wyd. pol.:: 1977-01-01
Liczba stron:: 238
Czas czytania: 3 godz. 58 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788386872725

więcej

Swoich potężnych fortyfikacji Dubrownik nigdy nie spożytkował inaczej, niż w celach reprezentacyjnych. O wiele skuteczniej broniły pogranicznej Ragusy pieniądze, handel i dyplomatyczne talenty jej mieszkańców. Słynęła jako miasto kupców i szpiegów, poetów i żeglarzy. Miasto siedmiu chorągwi jej suwerenów, którzy ani przez chwilę naprawdę nią nie rządzili. W archiwach Dubrownika kryły się tajemnice zdolne zachwiać porządkiem ówczesnego świata. Rzeczpospolita Dubrownicka przeżyła nawet Republikę Wenecką. Złamal ją dopiero Napoleon. Dubrownik był życiową pasją Autorki tej książki. Książki o jego dziejach, tajnikach jego ustroju i barwach codzienności. Książki o mieście, które swą egzystencję na pograniczu imperiów uczyniło istotą odrębnego stylu życia i źródłem swojej potęgi. Maria Dąbrowska-Partyka

Średnia ocen

7,5 / 10

5 opinii 22 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Rzeczpospolita Dubrownicka w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,1

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,2

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,8

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,5

Czas zdrady Joanna Nowak

8,6

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

8,5

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oceny książki Rzeczpospolita Dubrownicka

Średnia ocen

7,5 / 10

22 ocen

Twoja ocena

0 / 10

OPINIE i DYSKUSJE o książce Rzeczpospolita Dubrownicka

WJS

10.10.2022

Na półkach:

Najlepsza książka o Durbowniku. Żaden przewodnik dostępny w Polsce się z nią równać nie może.

Mam jedno zastrzeżenie: Pani Prof. Rapacka urywa opowieść w 1809 roku, gdy Francuzi dekretem zakończyli historię Rzeczypospolitej Dubrownickiej.
Jednakże w czasie mojego ostatniego pobytu w Dubrowniku mieszkałem przy ul. Divo Natali. Zainteresowało mnie, kto to był. Okazuje się, że w 1812 roku Dubrowniczanie podjęli próbę wyzwolenia się spod francuskiej okupacji i to im się nawet udało. Dowodził płk. Divo Natali. Royal Navy udzieliła wsparcia z portu w Grużu i francuski garnizon skapitulował. Radość jednak była krótka, gdyż Anglicy na mocy tajnych traktatów zawartych 1000 km od Dubrownika przekazali miasto Austriakom.
Nie wiem, dlaczego ani w książce (mam oba wydania),ani w posłowiu, nie ma o tym ważnym zdarzeniu ani słowa.

więcej Pokaż mimo to

517

321

ChristinaL

02.12.2018

9 / 10

Na półkach:

Joanna Rapacka, wybitna warszawska slawistka, ekspert w dziedzinie literatury dubrownickiej, od czasow studenckich obdarzala to magiczne miasto wielka miloscia. Pragnela napisac historie Dubrownika. Miasta - jak zanotowala - 'jako dziela sztuki rozumianej, rzecz jasna, bardzo szeroko, a wiec sztuki dyplomatycznej, politycznej, kupieckiej, zeglarskiej, sztuk pieknych wreszcie'.
'Rzeczpospolita Dubrownicka' miala byc szkicem do tego wymarzonego dziela.
Powstala wspaniala ksiazka, pelna erudycji, z ogromem wiedzy podanej w sposob fascynujacy. Porywajaca opowiesc zaczyna sie od najdawniejszych mieszkancow Dubrownika - Ilirow, a konczy w XIX wieku. Epilog/poslowie dopisal po smierci autorki jej maz, Andrzej Mandalian (na uwage zasluguja niezwykle losy jego rodzicow).
Znakomite ilustracje, bibliografia i slownik biograficzny sa doskonalym dopelnieniem.
Ze wszech miar godne polecenia !

więcej Pokaż mimo to

1273

1372

Elevander

18.05.2018

6 / 10

Na półkach: , , ,

Krótka i bogato ilustrowana książka o historii Dubrownika od czasu powstania miasta we wczesnym średniowieczu aż po likwidację Republiki Dubrownickiej przez Napoleona w roku 1808 (zagadnienia XIX- i XX-wieczne są tylko lekko zarysowane). Historia przeplata się tu z literaturą, bowiem zainteresowania badawcze Autorki skupione były przede wszystkim wokół XVII-wiecznej poezji dubrownickiej, której najświetniejszym przedstawicielem był Ivan Gundulić. Moim zdaniem w wielu punktach książka mogłaby być bardziej szczegółowa, za to mniej by w niej mogło być podkreślania walk klasowych oraz rzekomego antagonizmu słowiańsko-włoskiego. Przystępne popularyzatorskie opracowanie tematu.

więcej Pokaż mimo to

202

lea88

22.01.2016

6 / 10

Na półkach:

Książka całkiem ciekawa. Szczegółowa tematyka historyczna mogła niekiedy nudzić- książka skierowana jest wg mnie do prawdziwych pasjonatów. Niemniej jednak doskonale oddaje klimat oraz dzieje Republiki Dubrownickiej. Czytałam ją na wakacjach przed wycieczką do Dubrownika. Wspaniale nastroiła mnie na odwidzenie tego pięknego miejsca.

Pokaż mimo to

191

littlelesssweet

20.12.2014

8 / 10

Na półkach: , , ,

cudowna, cudowna, cudowna… i tak mogłabym jeszcze powtarzać do samiusieńkiego końca odrobinę w ten sposób monotonnej opinii… reakcja jak najbardziej prawidłowa w kontaktach z książkami pisanymi sercem, więc ani myślę z tym walczyć.

opowieść jest ani lekka ani łatwa w odbiorze, a jednak jeśli podczas czytania zdołamy powstrzymać się od myślenia o niebieskich migdałach i całkowicie oddamy się lekturze, wsiąkamy niespodziewanie kartka po kartce w ten nieistniejący już świat. świat, który w swojej istocie, organizacji i codzienności był zbyt doskonały, by na koniec nie paść ofiarą zachłanności innego świata, który – smutna konstatacja – za czasów największej świetności Republiki Dubrownickiej, pod względem cywilizacyjnym kolokwialnie rzecz ujmując zaledwie „wchodził pod szafę na stojąco”.

trudno się z tym pogodzić tym bardziej, że ten doskonały świat w międzyczasie, dzięki staraniom i determinacji swoich pozostałych przy życiu obywateli, podniósł się ze zgliszcz po trzęsieniu ziemi w XVII wieku, i cudem właściwie w niedługim czasie – dzięki Janowi III Sobieskiemu i jego wygranej w Bitwie pod Wiedniem – uniknął okupacji tureckiej.

a kiedy już z tamtego rozgrabionego świata zostały mury i historia zaklęta w kamieniu, a po obywatelach wyłącznie bogata spuścizna kulturalna, nadszedł rok 1991, ażeby i to unicestwić…

choć udało się i tym razem, ogrom barbarzyństwa pojmie każdy, kto raz w życiu postawił bosą stopę na kamieniu sprzed tysiąca lat. może właśnie dlatego to małe, czarno-białe zdjęcie spowitego dymem bombardowanego Dubrownika na końcu książki pozwoliło wreszcie popłynąć długo powstrzymywanym łzom. długo, bo od czasów końca Republiki.

tak się tworzy piękną opowieść – dziękuję, Pani Joanno

więcej Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

67 użytkowników ma tytuł Rzeczpospolita Dubrownicka na półkach głównych

Chcę przeczytać 34
Przeczytane 31
Teraz czytam 2

14 użytkowników ma tytuł Rzeczpospolita Dubrownicka na półkach dodatkowych

Posiadam 8
Polskie 1
Niedoczytane 1
Na bezludną wyspę... 1
03 Historia: Średniowiecze 1
2016 1
SERIA - Meridian - Pogranicze 1

Tagi i tematy do książki Rzeczpospolita Dubrownicka

Dubrownik historia Chorwacji Chorwacja Dalmacja podróże miasto

Inne książki autora

Więcej

7,3

Leksykon tradycji chorwackich Joanna Rapacka

7,8

Godzina Herdera. O Serbach, Chorwatach i idei jugosłowiańskiej Joanna Rapacka

5,5

Dawna literatura serbska i dawna literatura chorwacka. Zarys dziejów Joanna Rapacka

6,8

Osman" Ivana Gundulicia : bunt świata przedstawionego Joanna Rapacka

więcej

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Albania - wolność zagrożona: wybór publicystyki z lat 1991-2002

Fatos Lubonja

Zbiór 30 esejów czołowego albańskiego pisarza, publicysty i działacza społecznego Fatosa Lubonji to fascynująca lektura dla każdego, który chciałby poznać Albanię nie tylko przez pryzmat jej literatury i przefiltrowanych przez literaturę wspomnień tych, którym przyszło żyć w tym niezwykłym kraju, ale z perspektywy kogoś, kto nie obawia się zdekonstruować narodowych mitów i wsadzić publicystycznego kija w sam środek mrowiska sporów o to, czym była, jest i powinna być Albania. Jak pisze w posłowiu Zygmunt Krylowski: „Dzięki takim ludziom jak Fatos, pokazującym mękę wydobywania się własnego kraju z dyktatury, wzbogaca się nasze wspólne doświadczenie postkomunistycznych transformacji. Mało który z krajów postkomunistycznych dokonał takiej wiwisekcji jak Albania.” Przyznać trzeba, że żeby się w tej wiwisekcji odnaleźć, dobrze jednak coś już o Albanii wiedzieć – i tu moje lekturowe doświadczenia bardzo się przydały, siłą książki – zwłaszcza z perspektywy polskiego czytelnika – jest jednak to, że dzięki uniwersalnemu sposobowi myślenia Lubonji jest to opowieść o właściwie każdym narodzie wychodzącym spod totalitarnego jarzma, które musi się rozliczyć z demonami przeszłości i na nowo uporządkować swoją rzeczywistość. Lubonja prowadzi nas więc zarówno do początków istnienia Albanii jako kraju, omawia trudy transformacji, by na koniec poruszyć dwie szczególnie drażliwe kwestie – relacje z Kosowem oraz spór z narodowym pisarzem Albanii, Ismailem Kadare. Lubonja jest w tej kwestii bezkompromisowy i przyznaję, że dla mnie, fana twórczości Kadarego, była to lektura niełatwa, kolejny raz jednak okazuje się, że wielkość dzieł pisarza nie musi przekładać się na jego moralną nieskazitelność, ważne jednak, że dzięki finałowemu komentarzowi do całej sprawy dostajemy jej wszechstronny obraz, a całość składa się na świetną metaforę skomplikowanych losów Albanii na przełomie wieków. „Wolność zagrożona” to lektura niełatwa, wymagająca rozeznania w historii i kulturze Albanii, ale zainteresowanym tematem dająca ogromną satysfakcję z obcowania z czymś bardzo autentycznym i dotykającym sedna sprawy.

kunieczko

ocenił na81 rok temu

Brewiarz śródziemnomorski

Predrag Matvejević

Zabawne wspomnienie: ilekroć wracam pamięcią do tego nietypowego „brewiarza”, znów jestem w Krakowie. Jest znowu lipiec 2011, przyjemnie ciepłe promienie słoneczne dotykają mojej twarzy, a ja trochę na uboczu, gdzieś na Woli Justowskiej, zatopiony w lekturze. Czas płynie wolno jak kropla miodu… trudno się nie rozmarzyć poetycko, czytając tak smakowity (dosłownie) esej, traktujący o tyglu kulturowym Śródziemno-morza, gdzie historia miesza się z kuchnią i literaturą. Znów piękne operowanie słowem, a przeszłość przenika się ze współczesnością. Bardzo wartościowa publikacja z bardzo zacnego wydawnictwa Pogranicze.

Kedar

ocenił na81 rok temu

Bałkany – terror kultury

Ivan Čolović

Chyba nigdzie pojęcie kultury nie zostało tak zdemaskowane, jak na Bałkanach. Kompleksy i potrzeba „przypomnienia” sobie własnej tożsamości po rozpadzie Jugosławii sprawiły, że przedstawiciele krajów bałkańskich mierzą się z nadprodukcją kultury. Prześcigają się one w wynajdowaniu własnych korzeni, miejsc świętych i metafor. Najlepszym rezerwuarem tychże jest niezmiennie religia i nacjonalizm. Serbia przykładowo przyjęła bliską nam drogę mesjanistyczną, mając za założycielski mit klęskę na Kosowym Polu. To ona uosabia na Bałkanach „autentyczną” kulturę europejską, jednocześnie sprzeciwiając się zachodniemu zepsuciu. Pomaga w tym prawosławie i język państwowy, które są ostoją kultury i jej fundamentem. Problem w tym, że podobny model przyjęły też inne państwa byłej Jugosławii. Čolović stawia arcyciekawą tezę, wedle której konflikt na Bałkanach powstał nie przez różnice, ale zbyt wielkie podobieństwo. Bohater zbiorowy – Naród Serbski – jest postacią tragiczną. Jednocześnie baśń, w której bierze udział, zdejmuje odpowiedzialność z wodzów, a sama opowieść jest nie tyle celem, ile środkiem zjednoczenia politycznego i terytorialnego. Stąd mowa o „przestrzeni duchowej”, która, mimo że poza granicami terytorialnymi, przynależy do kulturowej granicy pozostającej we wspólnotowej wyobraźni. Pozwala to na zbrojną interwencję. W końcu zamieszkują ją albo „bracia”, którzy chcieliby powrócić do ojczyzny, albo wrogowie, którzy ich stamtąd wypędzili. Czasem służy ona też radykalnemu odróżnieniu się od innych – przykładowo Chorwaci poszukiwali swoich początków wśród Awarów na Kaukazie, aby oddzielić się od Serbów, którzy z kolei wywodzić się mieli z afrykańskich niewolników Rzymian. Duchowość zastąpiła ideowość, która w Jugosławii miała konotacje komunistyczne. Čolović celnie wskazał, że Rosja zmierzała (bo już dotarła) w podobnym kierunku. Obie kultury są tyle samo pociągające i odmienne, co przerażające i brutalne. https://www.instagram.com/metakonteksty/

Metakonteksty

ocenił na711 miesięcy temu

Podróż na Alaskę

Bora Ćosić

Kiedy tylko dostrzegłam okładkę Podróży wiedziałam, że musi być moja. Doskonała proza B. Cosica ukazująca sytuację w dzisiejszych byłych republikach Jugosławii. Autor umiejętnie łączy to co było i jest już zapomniane z tym co obecnie możemy zastać przechadzając się uliczkami Sarajewa czy Zagrzebia. Szczere i śmiałe tezy dotyczące dzisiejszego stanu państwa, prawa i obywateli rozbrajają, napawają smutkiem i pchają czytelnika w świat, który już nie powróci. Co pozostaje po takiej lekturze? Może iskierka nadziei towarzysząca nam i autorowi podczas spoacerów po Rijece, a może tęskny wzrok zwrócony w czasy dzieciństwa, młodości, nie tylko autora, nasze..

noirdesire

ocenił na611 lat temu

Sarajewska sevdalinka

Dževad Karahasan

Trochę reportaż, trochę esej. Osobisty obraz miasta miasta, o którym świat zapomniał, a to było tak niedawno i powinno być widoczne, słyszalne i odczuwalne dla świata. Czy tak samo dzieje się teraz z wojną na Ukrainie? Tak. Świat się nie nauczył, nadal nie umie...

mieszka

oceniła na611 miesięcy temu

Polityka symboli. Eseje o antropologii politycznej

Ivan Čolović

Lektura obowiązkowa dla miłośników Bałkanów. Krytyczne, ironiczne, a może nawet złośliwe spojrzenie na ludzkie obsesje, szaleństwo, mity i stereotypy. Wszak to nie tylko o mieszkańcach Bałkanów, ale o nich w szczególności. Może nieco irytować przypadkowość dobranego materiału, może opinie nieco pochopne, ale na pewno skłaniające do dyskusji.

Mohort

ocenił na86 miesięcy temu

Bałkany wyobrażone

Maria Todorova

Biorąc pod uwagę inne publikacje z serii Sulina, nie tego się spodziewałam. Książka to naukowy traktat, poświęcony dekonstrukcji pojęcia Bałkanów w literaturze pięknej i eseistyce. Całość przytłacza ogromem przywoływanych twórców i prac, w zdecydowanej większości nieznanych polskiemu czytelnikowi. Lektura tej książki to jak powrót na studia - mimowolnie momentami ma się ochotę wziąć ołówek i zakreślić co ważniejsze fragmenty - a nuż będą o nie pytać na egzaminie. Podsumowując, publikacja wartościowa, ale jak to z pracami naukowymi bywa, dość abstrakcyjna i przeładowana źródłami.

bosta

oceniła na63 lata temu

Inna Wenecja

Predrag Matvejević

Świetny esej chorwackiego naukowca o nieoczywistej, mniej znanej Wenecji, którą „turyści” zalewają jednak bardziej nieubłaganie niż bezlitosna woda… Krótka w sumie książeczka, która w efekcie swoistej „archeologii pamięci” pozwala zrozumieć fenomen Wenecji lepiej niż opasłe przewodniki wyliczające wszystkie atrakcje do obowiązkowego „zaliczenia” („Czy sama Wenecja winna jest zalewowi literatury o niej. Czy mogła coś zrobić, by temu zapobiec” - pyta Autor). Do tego doszła teraz konieczność obfotografowania tych miejsc (koniecznie z własnym obliczem na pierwszym planie – inaczej któż uwierzy, że dana osoba naprawdę jest na placu św. Marka?). Autor z rozrzewnieniem wspomina zaś czasy, gdy „ważniejsza była Wenecja niż obraz Wenecji”…. Szczególnie odpowiada mi, że Matvejević skupia się na peryferiach turystycznych atrakcji, bagatelizowanych przez innych szczegółach, np. miejskich roślinach, zewnętrznych rzeźbach, piekarniach, fryzjerniach, a nawet studniach. A propos: zawsze się zastanawiałem nad problemem czystej wody w Wenecji, bo to co wokół – jak wiedzą ci, co byli – lekko „oddaje” (jak to kiedyś mówiono o nieprzyjemnych zapachach). Z tej książki dowiedziałem się, że każda dzielnica miała swoją – dobrze pilnowaną i doglądaną - publiczną studnię, czynną dwa razy na dobę. Takie np. piękne zdania: ”Wilgoć przenika wszystko: mur i kamień, drzewo, żelazo, cegłę i duszę”. „Wszystkie ilustracje w książce są anonimowe. Autorzy ich nie podpisali. Sławę pozostawili innym. Taka skromność zawstydza. Takie poświęcenie powinno być nagrodzone”. „Między tymi wysepkami, przez mgiełkę, zobaczyłem najpiękniejszy zmierzch, cichy i uroczysty jak śmierć w Wenecji". A zupełnie niezwykły jest tu cmentarz San Michele na wyspie, „na którą, jak w mitologii, płynie się łodzią” (leżą tam m.in. James Joyce, Igor Strawiński, Josip Brodski). W swych erudycyjnych wywodach Autor pisze: ”Czy pierwotni mieszkańcy tych okolic rzeczywiście przybyli znad dalekich rzek, przynosząc ze sobą obrazy i zwyczaje ze swej praojczyzny, gdzieś z północy, znad Wisły czy Morza Bałtyckiego, kto wie? Istnieją przypuszczenia na ten temat, a wspomnienia dawno się już zatarły (...) na pewno wiadomo tylko tyle, że starzy Weneci, nim stali się Wenecjanami, wybrali właściwe morze – Adriatyk” (dodam od siebie, że nie przypadkiem wenecjanka z reguły była blondynką – nie tylko na obrazie Dürera…) Dlatego nie powinien się nasz Autor dziwić, gdy wkrótce potem pyta: ”Kto by przypuszczał, że ostatnimi obrońcami Wenecji będą Schiavoni (po chorwacku Szciavuni, czyli Słowianie),których przodkowie-niewolnicy wiosłowali na weneckich galerach”. Czytamy, że „Wenecjanie, podobnie jak Holendrzy, musieli wyrywać morze po kawałku ziemi, aby pozostać na lądzie”. Oni zwyciężyli nad żywiołem, nie tylko dzięki właściwej im, typowej dla protestantów, mrówczej pracowitości - Wenecja jest raczej skazana ( i to z powodów pozareligijnych). Szczególnie uwodzący jest przepiękny esej o roli chleba w Wenecji na przestrzeni dziejów. W ogóle, jak to we Włoszech, wiele tu o jedzeniu. Matvejević m.in. przypomina, a być może i uświadamia, że „60 lat okupacji austriackiej zmieniło kartę potraw i napojów, na której znalazły się: Gulasch, Strudel, Würstel, Knödel, Spritzer”. Podsumowując: w całym tekście odnajdowałem znajome klimaty - niczym w esejach Herberta czy w niezapomnianej „Pamięci Włoch” Pawła Muratowa. Przyczepić się mogę tylko do jednego zdania: że „z daleka łatwo pomylić” mewy z kormoranami. Dziwne, skoro wszystkie mewy są białe jak śnieg (oprócz niektórych młodocianych – buro kreskowanych) a kormorany – czarne i to opalizująco... I jeszcze pretensja: ale do tłumacza, a na pewno do tak cenionego przeze mnie wydawnictwa (ileż to książek serii Meridian mnie bez reszty zachwyciło!). Każdy w miarę wykształcony człowiek, a już zwłaszcza redaktor, powinien jednak wiedzieć, że polskim egzonimem nazwy dawnej tureckiej stolicy jest Stambuł, a nie żaden „Istambuł”, kalka z oryginału...

Łukasz Starzewski

ocenił na83 lata temu

Niemcy na peryferiach Europy. Wędrówki przez Litwę, Spisz i brzegiem Morza Czarnego

Karl-Markus Gauß

Książka porusza ciekawy temat czyli mniejszości narodowej Niemieckiej w różnych krańcach wschodniej Europy. Spotkanie z Niemcami, którzy już nie potrafią mówić po niemiecku, którzy psioczą na własnych sąsiadów, wolą bratać się z innymi narodowościami niż Niemcami lub pragną wyjechać do mitycznych Niemiec. Lekko się czyta, choć pod warstwą prostego tekstu kryją się głębokie, zawiłe, trudne, bolesne ludzkie losy.

baranek

ocenił na62 lata temu

Doskonały smak Orientu

Piotr Kłodkowski

Zbiór krótkich esejów, w których polski orientalista przeprowadza nas po zróżnicowanych kulturowo i politycznie społeczeństwach Bliskiego i Dalekiego Wschodu. Momentami wydaje się, że liczą one za mało słów by oddać miarodajnie charakter kraju. Są jak anegdoty z przeżytych przygód niecodziennych w drodze do lub na miejscu docelowym. Czasem sam bohater, mimo iż doświadczony, jest zdziwiony pewnymi zajściami czy zachowaniem ludzi. Ale to dowodzi, że również znawca tematu, dziennikarz, podróżnik, ambasador RP w Indiach, człowiek, który "dotknął" i mógł się oswoić z różnymi kulturami ma z pewnymi kwestiami problem. Teksty krótkie, ale ciekawe, uchylające lekko zasłonę i zachęcające do dalszych poszukiwań w temacie. Myślę, że "Doskonały smak Orientu" powstał po to by rozbudzić w nas chęć poznania tego, co egzotyczne, mało poznane przez człowieka Zachodu, zweryfikować własne stereotypy. Przekaz sięga poniżej powierzchni, idzie dalej w wywodach niżby to była relacja ze zwykłych podróży turystycznych.

Aksamitt

ocenił na63 lata temu

Na wschód do Tatarii. Podróże po Bałkanach, Bliskim Wschodzie i Kaukazie

Robert David Kaplan

Myślimy że wiemy wszystko o świecie bo mamy mapy google, youtube i wikipedię. I wtedy znowu zjawia się w naszym życiu kolejna książka Kaplana. Może nie najświeższa, ale i tak bardzo wiele mówiąca o zakamarkach świata, na których rzadko się skupiamy. Kaplan oferuje nam przekrój poprzeczny od krańca Europy Środkowej po daleki Turkmenistan. Pokazuje nam mozaikę państw i społeczeństw, pokazuje ich cechy wspólne jak i wyróżniające. Pozostaje aktywnym i otwartym obserwatorem. Co wyjątkowo cenne - nierzadko daje wgląd w miejsca, które w dzisiejszych czasach pozostają zamknięte na turyzm czy nawet reporterstwo (np. Syria, Liban, Turkmenistan). Dziękuję, dobrze się z panem podróżuje.

Grzegrze

ocenił na81 miesiąc temu

Wardęga. Opowieści z pobocza drogi

Lechosław Herz

„Opowieści z pobocza drogi” Lechosława Herza Wardęgi to fascynująca podróż przez, wsie, miasteczka, miasta, sosnowe bory, leśne dukty, pola, polany. Autor z mistrzostwem łączy osobiste wspomnienia z refleksjami na temat otaczającego nas świata. Jego proza jest pełna wnikliwych spostrzeżeń i barwnych obrazów, które ożywiają opowieści o codziennym życiu, zwyczajnych ludziach i ich niecodziennych historiach. Styl pisania jest lekki, a jednocześnie pełen głębi, co sprawia, że książka wciąga od pierwszej strony. To pozycja, która z pewnością przypadnie do gustu nie tylko miłośnikom literatury faktu, ale także każdemu, kto ceni sobie dobrze opowiedziane historie. Serdecznie polecam tę książkę każdemu, kto pragnie na chwilę oderwać się od codzienności i zanurzyć się w barwny świat opowieści Wardęgi.

Książka podpatrzona u co najmniej dwóch moich tutejszych znajomych, a będąca erudycyjnym i rozbudowanym esejem sławiącym właściwie nie tytułową rzekę, a biorącym ją sobie za pretekst do budowania wielkiej opowieści o Europie Środkowej, zwłaszcza owej Mitteleurope, której już dziś nie ma ani w sensie czasowym, ani geograficznym, ani - zwłaszcza - społeczno-narodowościowym. Autor przemieszcza się więc od źródeł rzeki do jej ujścia w delcie i obserwuje własne impresje, jakie rodzą w nim kolejne mijane miasta i okolice. Sięga zwłaszcza do czasów potęgi Habsburskiej i jej poświęca wiele z mini-esejów poszczególnych, widząc - pars pro toto - jak przez soczewkę czy dziurkę od klucza świat (czy słusznie?) miniony. Kilka esejów - mimo skromnych rozmiarów - zaskakuje ogromem treści i głębią obserwacji (jak ten choćby o mundurze Arcyksięcia Ferdynanda) czy zaskakują po prostu pięknem literackim, jak ten o myśliwych zatrudnionych do redukcji pogłowia zwierzyny na wiedeńskim cmentarzu. Zresztą autor posłużył się wspaniałą figurą pomijania głośnych miejsc, budowli i wydarzeń, a “głos” oddając wydarzeniom i miejscom peryferyjnym i z nich budując obraz Mitteleuropy licznych i zniuansowanych odcieni. Nie rości więc sobie książka prawa do bycia kompedium wiedzy o kontynencie czy choćby świecie post-habsburskim, a jedynie do bycia kroniką pewnej podróży i impresyjnym jej zapisem. Jeśli by podróż geograficzną od niepewnych i nieco rozmywających się (geograficznie!) źródeł rzeki ku jej w pełni zdefiniowanej i uobecnionej delcie potraktować nieco historycznie i oś odległości przemienić w oś czasu, to mamy oto wędrówkę od drgającej jak w gorącym powietrzu Europy historycznej do w pełni ukształtowanej (czyżby? a ileż jeszcze przemian tego kontynentu dzieje się za naszych żywotów?) Europy współczesnej. A zaznaczyć należy - i ważne jest to dla samej książki - że za wielkie dla dorzecza Dunaju przemiany dziejowe uznaje autor rozpad świata habsburskiego, podział Europy żelazną kurtyną w okresie po II Wojnie, a w ogóle (z racji czasu jej powstania) nie sięga poza wydarzenia roku 1989 w tej części Europy. Sam autor uznaje, że innym byłoby to dzieło, gdyby na rejon spoglądać przez pryzmat pięknych ale też i okrutnych wydarzeń końca XX wieku. Zaskakuje, jak popularną okazała się ta książka na przestrzeni piętnastu lat od jej napisania, na jak wiele języków ją przetłumaczono. Choć jeśli my możemy z prawdziwym zainteresowaniem czytać o boliwijskiej górze, która “zjada ludzi”, to i mieszkańcy Ameryki Południowej (w Północnoamerykańczyków jakoś mniej wierzę) mogą chcieć czytać o Dunaju w swych starych europejskich językach, nad Dunajem wszak nie występujących. Zapłodniła też książka wielu do podjęcia prób przełożenia jej na własne języki geograficzne; w dniu przeczytania ostatniej strony “Dunaju” na półce księgarni dostrzegłem pozycję “Wisła. Biografia rzeki”, a jest jeszcze i “Odrzania” w moich książkach do przeczytania. Długo się czyta, wiele błądzi po Internecie, sporo myśli. Cholerna - angażująca - lektura! Z genialną okładką, wspaniale stapiającą się z wielkością treści książki.

MarWinc

ocenił na82 lata temu

Kultura kłamstwa (eseje antypolityczne)

Dubravka Ugrešić

Książki serii Sulina nie zawodzą: „Kultura kłamstwa” to zbiór świetnych esejów o mechanizmach tworzenia mitologii dla nowych państw (tutaj przede wszystkim Chorwacja). Niektóre z nich przytaczają wstrząsające wręcz przykłady samozakłamania tak zwanych elit rządzących. Losy autorki ponownie pokazują, że najtrudniej być prorokiem we własnym kraju.

Zoltar

ocenił na71 rok temu

Nostalgia. Eseje o tęsknocie za komunizmem

Jurij Andruchowycz Paweł Smoleński Dubravka Ugrešić Ryhor Baradulin Fatos Lubonja Thomas Brussig Marius Ivaškevičius Joachim Trenkner Walancin Akudowicz Peeter Sauter Alena Cichanowicz Simona Popescu Aliaksandr Łukaszuk Martin M. Šimečka Václav Žák Béla Nóvé Aleš Debeljak Svetlana Boym Siarhiej Chareuski

Największą zaletą książki jest to, że pozwala spojrzeć na zjawisko komunizmu i tęsknoty za nim z różnych stron. Eseje zamieścili tutaj autorzy z prawie wszystkich krajów byłego bloku wschodniego. Część oczywiście jest bardzo ciekawa, inne trochę nudniejsze, ale ogólne wrażenie bardzo pozytywne. Na pochwałę zasługuje fakt, iż eseje zostały napisane właśnie na potrzeby tego wydawnictwa (poza trzema ostatnimi - moim zdaniem najsłabszymi),więc są tematycznie zbieżne.

Dominik

ocenił na711 lat temu

Most

Geert Mak

Była to miły, powolny spacer na jednym konkretnym moście w Stambule. Poznajemy ludzi, dla których ten most to coś więcej niż po prostu most – to niejako centrum ich świata, miejsce łączące, tworzące specyficzną społeczność. Niezwykle ludzkie przedstawienie tych, których my po prostu mijamy, może coś od nich kupimy, może po prostu rzucimy okiem

pężyrka

oceniła na610 miesięcy temu

Nikt nie spodziewa się rzezi. Notatki korespondenta wojennego

Wiktor Bater

Po tego typu reportażach przekonuję się, że korespondenci wojenni to współcześni Indiana Jones-y czy tam inni poszukiwacze przygód. Książka Batera jest szczera i prawdziwa do bólu. Bez opisów szerokiego tła, przyczyn i skutków danych konfliktów. Dostajemy opis tych miejsc i sytuacji, których autor był świadkiem. Momentami oszczędny styl, często okraszony sporą dawką cynizmu i ironii, jest siłą, która sprawia, że książki nie da się odłożyć na półkę, a całość czyta się jednym tchem. Wniosek po "Nikt nie spodziewa się rzezi" jest jeden - jesteśmy naprawdę popierdolonym gatunkiem, z gdzieś głęboko zakorzenionym okrucieństwem, którego ujście to tylko kwestia bardziej lub mniej skrajnej sytuacji.

Szymon_M

ocenił na93 lata temu

Praga magiczna

Angelo Maria Ripellino

Rozwlekły esej włoskiego slawisty i miłośnika grodu nad Wełtawą. Pisany w latach siedemdziesiątych minionego stulecia, po zdławieniu praskiej wiosny, w trakcie komunistycznej „normalizacji” ekipy Husaka. Co ciekawe, Ripellino nie kryje swojego negatywnego stosunku do tej ekipy w sytuacji, gdy we Włoszech elity intelektualne w tym czasie były zdecydowanie prokomunistyczne. To duży plus. Należy jednak zaznaczyć, że książka posiada niesamowicie wysoki próg wejścia. Czytelnik powinien znać historię Czech i Pragi, lokalną literaturę oraz przede wszystkim … dzieła niemieckojęzycznych mieszkańców tego miasta. Tymczasem u progu I wojny światowej stanowili oni tylko 7,5% mieszkańców miasta, z czego 72% stanowiła ludność żydowskiego pochodzenia. No ale oczywiście w każdym zachodnim kraju wydano więcej tłumaczeń z niemieckiego niż z któregokolwiek z języków słowiańskich, więc są oni w „Pradze magicznej” nadreprezentowani. O ile w przypadku Kafki jest to zrozumiałe (aczkolwiek teza o znaczeniu jego praskości jest dyskusyjna),o tyle różni Weinerowie, Adlerowie, Meyrinkowie nie zasługują na przyćmienie braci Čapków czy Vladislava Vančury. Lepiej wygląda poezja, gdzie często są cytowani Vítězslav Nezval czy Jaroslav Seifert (późniejszy noblista). No i duży plus za streszczenie i omówienie „Labirynty świata” Jana Amosa Komensky’ego (nam pozostaje zazdrość, że w tym czasie nie mieliśmy równie dobrego pisarza). Nic nie wnosi cytowanie fragmentów lub omówień dzieł twórców w Polsce (i pewnie wszędzie poza Czechami i Niemcami jeśli chodzi o niemieckojęzycznych) nieznanych i nie tłumaczonych. Taki zwyczajny snobizm. Do najciekawszych rozdziałów należą te o Hašku i Szwejku i o klęsce pod Białą Górą. Najnudniejszy jest początek i poniekąd koniec. Ripellino lubi się powtarzać i przekazywać te same treści kilkukrotnie. Zajmuje się tylko tym, co go interesuje i imponuje mu. I okresami w dziejach i ludźmi oraz ich dziełami. Książka stanowi zbiór impresji i w zasadzie powinna być zatytułowana – „co w Pradze może zaciekawić przybysza zza żelaznej kurtyny”. Okazuje się, że zdecydowanie zbyt mało. Można powiedzieć, ze to, co ukazało się oryginalnie lub w tłumaczeniu po niemiecku, co jest bardzo smutne – chronologicznie są to Rudolf II, rabbi Löw i Golem, Josefuv, czyli praskie getto, Kafka i jego krąg, niemieckojęzyczni pisarze z Pragi, wizyta w Pradze Apolinaire’a oraz Hašek i Szwejk. I magia, czyli … to samo. Ani słowa o czeskim odrodzeniu narodowym, o dylematach z tym związanych (język, rewizja historii, antyniemieckość i antyaustriackość (jedna uwaga, że w odróżnieniu od Schulza i Rotha u Czechów nie ma tęsknoty za C.K. monarchią),panslawizm i rusofilia (widoczna np. u Haška),historia budowy Teatru Narodowego (Narodni Divadlo),Masaryk i przywiązanie do wartości demokratycznych, egalitaryzm, kultura ludowa, wspaniałą sztuka pierwszej połowy XX wieku od Muchy poprzez kubizm i rondokubizm do czeskich fotografów (wspomniana jest jedynie Toyen oraz krąg Devetsil) czy wreszcie praska wiosna, gdzie odwilż w polityce została zapoczątkowana odwilżą w kulturze (Kundera, Hrabal, Fuks w literaturze, Miloš Forman, Jaroslav Papoušek, Jiri Menzel, Jan Kadar i Elmar Klos, Juraj Herz i inni w filmie). Poza nieśmiertelnym autorem Szwejka i Seifertem oraz wyjątkowo Vančurą z tłumaczonych na polski autorów wspominani są Hrabal oraz Ladislav Fuks, a konkretnie jego znakomity „Palacz zwłok”. No i wstyd dla wydawnictwa i jego właściciela,znanego czechofila Mariusza Szczygła i redaktora książki, jeśli takowy był - autorka przekładu - Halina Kralowa - przetłumaczyła niemieckie słowo Moldau jako rzekę ... Mołdawę (nie ma takiej). Tymczasem Moldau to po niemiecku ... Wełtawa! Dobrze, że Czesi nie pisali o Genui - po czesku Janov - wówczas tłumaczka wraz z wydawcą wysłaliby czytelników do jakiegoś Janowa. Jednym słowem rzecz co najwyżej dobra, mocno zdezaktualizowana i niewiele wnosząca nowego dla czechofili. Lepiej czytać Piotra M. Majewskiego, Mariuszy Surosza i Szczygła (alfabetycznie),Petra Jokeša, a nawet (poza fragmentami autopromocyjnymi) Aleksandra Kaczorowskiego. No i przede wszystkim czeską literaturę. Dodatkowa gwiazdka za sprzeciw autora (wtedy we Włoszech był to akt odwagi) wobec komunistycznej normalizacji po zdławieniu praskiej wiosny. Przeczytane w ramach listopadowego wyzwania – książka z pomarańczową okładką (obejmującą kopułę kościoła św. Mikołaja na Malej Stranie).

Aguirre

ocenił na61 rok temu

Rumun goni za happy endem

Bogumił Luft

Książka z 2015 roku (wyd. II rozszerzone),w rzece Dymbowicy upłynęło od tego czasu sporo wody. Czy w 2026 r. Rumun jest bliżej happy endu? W 2025 roku w wieku 95 lat zmarł Ion Iliescu - polityk, który zaczął karierę tuż po wyginięciu dinozaurów jeszcze jako komunista, i który trzymał się polityki i życia tak długo, że opowiadano już o nim dowcipy ("nadzieja umiera przedostatnia..."). Co by nam Autor napisał o wydarzeniach z 2024, kiedy to w Rumunii miały miejsce 4 różne wybory, w tym prezydenckie. Kiedy to pierwszą turę wygrał Stan Tymi... Calin Georgescu, co uznano za cud wyczarowany wrażymi kliknięciami i I turę unieważniono już w trakcie II tury, a ówczesny prezydent- etniczny Niemiec, który już ogłosił, że zostanie na urzędzie do czasu rozstrzygnięcia nowych wyborów musiał ustąpić wobec niezadowolenia społecznego. A w 2017 roku "mamałyga wybuchła" i setki tysięcy Rumunów wyszły na ulice w masowych protestach. Ciekawy kraj ta Rumunia.... Ale powróćmy do książki. Dużo Mołdawii w tej Rumunii, a Rumunii w Mołdawii, szczególnie na początku. W ogóle jest dużo o tym, jak nieoczywiste i pokręcone bywają w tej części świata kwestie etniczne, językowe, polityczne, religijne... I to mimo tego, że Rumuni są nawet bardziej prawosławnymi, niż Polacy są katolikami (przynajmniej stereotypowo). Przy okazji - bardzo mnie wciągnęła historia rumuńskiego kościoła greckokatolickiego, jego rola w budowaniu tożsamości narodowej Rumunów na drodze ku niepodległości, delegalizacja i podziemna działalność za komuny oraz późniejsze odrodzenie. Bardzo ciekawe rozdziały o: języku; o duchownym, który nie poprzestał na rozdawaniu ulotek pro-life w proteście przeciw aborcji, ale stworzył organizację dającą nowy dom niechcianym dzieciom; o bolesnym czasie komunistycznego zamordyzmu i równie bolesnych wydarzeniach 1989-1990; o zaskakująco nowoczesnych rozwiązaniach technicznych, jakie w swoim nowym pałacu kazał zastosować król Karol I i o skandalach, jakie wywoływał Karol II. Warto przeczytać. Najsłynniejsza rumuńska ballada ludowa, uznawana za jeden z fundamentów rumuńskiej kultury i tożsamości narodowej ("Jagniątko") mówi o pasterzu, który pogodzony z losem pokornie wychodzi naprzeciw swoim mordercom, a rumuńskie powiedzenie mówi, że "mamałyga nie wybucha", ale jednak czasem wybucha. Dlaczego w tej Rumunii wszystko jest takie pokręcone? Dzięki książce pana Lufta znacznie lepiej to rozumiem i już nie mogę się doczekać wyjazdu do Rumunii, by przekonać się o tym naocznie. PS. Polecam posłuchać pieśni Valeriu Steriana "Nopți" o przejmującym tekście, którego fragment cytowany był w książce, a w nadziei na tytułowy "Happy end" innego utworu Steriana - "Cântec de oameni" ("Pieśń o ludziach").

Warmiaczka

oceniła na725 dni temu

Cytaty z książki Rzeczpospolita Dubrownicka

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Rzeczpospolita Dubrownicka