Podróże z Herodotem

W ciekawy sposób opisane okoliczności podróży autora i jej przebieg (z niezwkle barwnie oddanym kolorytem lokalnym i obrazem mentalności mieszkańców ...) ze wspaniałym motywem przewodnim - "Dziejami" Herodota, które tak wiernie towarzyszyły autorowi i inspirowały go do dalszych obserwacji na temat natury ludzkiej. Godne polecenia!

W ciekawy sposób opisane okoliczności podróży autora i jej przebieg (z niezwkle barwnie oddanym kolorytem lokalnym i obrazem mentalności mieszkańców ...) ze wspaniałym motywem przewodnim - "Dziejami" Herodota, które tak wiernie towarzyszyły autorowi i inspirowały go do dalszych obserwacji na temat natury ludzkiej. Godne polecenia!

Książka zdecydowanie bardziej refleksyjna niż reportażowa

Książka zdecydowanie bardziej refleksyjna niż reportażowa

Podróże z Herodotem
Autor: Ryszard Kapuściński

Moja ocena: ★★★★★★★☆☆☆ (7/10)

Spośród kilkunastu książek Ryszarda Kapuścińskiego, które miałem okazję przeczytać, Podróże z Herodotem oceniam jako najsłabszą — co jednak w przypadku tak wybitnego reportażysty nie oznacza publikacji nieudanej. To raczej książka, która w mniejszym stopniu spełniła moje oczekiwania, szczególnie w zestawieniu z jego wcześniejszymi, bardziej reportażowymi i bezpośrednimi tekstami.

Jest to Kapuściński mocno fabularyzowany, bardziej eseistyczny i refleksyjny, momentami wyraźnie odchodzący od reporterskiego konkretu, który tak bardzo cenię w jego twórczości. Autor splata własne doświadczenia korespondenta zagranicznego z lekturą Herodota, tworząc opowieść o podróżowaniu, poznawaniu Innego i próbie zrozumienia świata poprzez historię. Dla mnie jednak ten zabieg nie zawsze działał równie przekonująco — zwłaszcza fragmenty poświęcone tytułowemu Herodotowi bywały nużące i zbyt dominujące nad właściwym reportażem.

Zdecydowanie najciekawsze okazały się rozdziały poświęcone Indiom i Afganistanowi — żywe, konkretne, nasycone obserwacją i reporterskim instynktem autora. Reportaże afrykańskie również bronią się swoją atmosferą i charakterystyczną dla Kapuścińskiego wrażliwością, choć nie wywołały już u mnie tak silnego rezonansu jak jego wcześniejsze książki z tego regionu.

Mimo tych zastrzeżeń Podróże z Herodotem pozostają lekturą wartościową — choćby jako zapis dojrzałych refleksji autora nad zawodem reportera, nad sensem podróżowania i nad rolą narracji w opisywaniu świata. To książka bardziej o myśleniu niż o samym świecie, co dla jednych będzie jej ogromnym atutem, dla innych — ograniczeniem.

Ostatecznie polecam tę publikację, zwłaszcza czytelnikom dobrze zaznajomionym z twórczością Kapuścińskiego i gotowym na jego bardziej osobisty, eseistyczny ton. Nawet jeśli nie jest to jego najmocniejsza książka, Kapuściński pozostaje Kapuścińskim — a to zawsze oznacza wysoki poziom literacki i intelektualny.

📖 18:39 · 30.01.2026 · 10/2026 · (P)

Podróże z Herodotem
Autor: Ryszard Kapuściński

Moja ocena: ★★★★★★★☆☆☆ (7/10)

Spośród kilkunastu książek Ryszarda Kapuścińskiego, które miałem okazję przeczytać, Podróże z Herodotem oceniam jako najsłabszą — co jednak w przypadku tak wybitnego reportażysty nie oznacza publikacji nieudanej. To raczej książka, która w mniejszym stopniu spełniła moje oczekiwania, szczególnie...

To nie tylko książka o podróżach, ale też o spotkaniach z ludźmi i historią. Kapuściński potrafi łączyć reportaż z refleksją w wyjątkowy sposób. Bardzo inspirująca

To nie tylko książka o podróżach, ale też o spotkaniach z ludźmi i historią. Kapuściński potrafi łączyć reportaż z refleksją w wyjątkowy sposób. Bardzo inspirująca

Cyt.:
„Wszak istnieje coś takiego jak zarażenie podróżą i jest to rodzaj choroby w gruncie rzeczy nieuleczalnej.”
Ryszard Kapuściński, „Podróże z Herodotem”

Na trzy lata przed śmiercią, w 2004 roku Ryszard Kapuściński wydaje „Podróże z Herodotem”. Człowiek legenda, „Cesarz reportażu”, reporter, publicysta, poeta, fotograf, najbardziej znany polski reporter, najczęściej tłumaczony za granicą a to tylko niektóre z wielu naj…

W chwili wydania „Podróży z Herodotem” miał 72 lata, nie organizował już swych reporterskich wypraw, zakończył je w stanie wojennym. Ostatni z wielkich reportaży to wydany 1982 roku „Szachinszach”, historia upadku szacha Iranu, Rezy Pahlawiego i objęcie władzy przez ajatollaha Chomeiniego w 1979 r. Cała w zasadzie twórczość Ryszarda Kapuścińskiego po 1982 roku to książki, które powstawały na podstawie wcześniejszych zapisków i notatek z jego podróży po całym świecie i po Polsce, zbiory wykładów, których udzielał na wielu uniwersytetach europejskich, zbiory poezji. To spojrzenie wielkiego reportera z zupełnie nowej perspektywy, z pewnym dystansem na wydarzenia, których był świadkiem czy też uczestnikiem.

Takie są też i „Podróże z Herodotem”, które stanowią mieszankę reportażu, eseju czy też autobiografii wielkiego reportera. Osią wokół której prowadzi swoje rozważania są „Dzieje” Herodota, które od pierwszych jego reporterskich wędrówek towarzyszyły Kapuścińskiemu. Niezwykle ważne dzieło, z którego czerpał inspirację, wzór do naśladowania poszukując swojej własnej drogi. Te osobiste wspomnienia przeplata autor z oryginalnymi fragmentami „Dziejów” tworząc niezwykłą mieszankę, pełną pasji, erudycji i jednocześnie pokory. Niezwykła podróż, dwaj przewodnicy, Herodot i Kapuściński, dwa światy, antyczny i współczesność przenikające się wzajemnie.

Cyt.:
„A najdotkliwszym bólem dla człowieka jest to, że choć wiele rozumie, niczego nie może zdziałać.”
Herodot, „Dzieje”

Tak pisał Herodot w swoich „Dziełach” przeszło 25 stuleci wcześniej, a po lekturze Ryszard Kapuściński pozostawia czytelnika z konstatacją, iż mimo upływu lat oba te światy dzieli niewielka granica.

Cyt.:
„Wszak istnieje coś takiego jak zarażenie podróżą i jest to rodzaj choroby w gruncie rzeczy nieuleczalnej.”
Ryszard Kapuściński, „Podróże z Herodotem”

Na trzy lata przed śmiercią, w 2004 roku Ryszard Kapuściński wydaje „Podróże z Herodotem”. Człowiek legenda, „Cesarz reportażu”, reporter, publicysta, poeta, fotograf, najbardziej znany polski reporter, najczęściej...

W moim odczuciu to solidna, refleksyjna książka, w której autor splata osobiste początki reporterskich podróży z żywą rozmową z Herodotem, co nadaje lekturze eseistyczny rytm i humanistyczną głębię. Doceniam erudycję, klarowny, gawędziarski język oraz etos chodzenia, słuchania i zadawania pytań, choć rozbudowane wtręty i streszczenia „Dziejów” miejscami spowalniają narrację i rozbijają energię współczesnych obserwacji, przez co książka bywa nierówna, ale wciąż wartościowa.

W moim odczuciu to solidna, refleksyjna książka, w której autor splata osobiste początki reporterskich podróży z żywą rozmową z Herodotem, co nadaje lekturze eseistyczny rytm i humanistyczną głębię. Doceniam erudycję, klarowny, gawędziarski język oraz etos chodzenia, słuchania i zadawania pytań, choć rozbudowane wtręty i streszczenia „Dziejów” miejscami spowalniają narrację...

momenty owszem były (np. epizod etiopski z Negusim) ale generalnie w książce dawało się odczuć skąpość ciekawego materiału reporterskiego zebranego przez autora którą wypełniał on książkowymi Dziejami Herodota dla mnie mniej interesującymi; z tego względu swoją Podróż z Herodotem ograniczyłem do podróży bez Herodota uprawiając czytelnictwo wyrywkowe

momenty owszem były (np. epizod etiopski z Negusim) ale generalnie w książce dawało się odczuć skąpość ciekawego materiału reporterskiego zebranego przez autora którą wypełniał on książkowymi Dziejami Herodota dla mnie mniej interesującymi; z tego względu swoją Podróż z Herodotem ograniczyłem do podróży bez Herodota uprawiając czytelnictwo wyrywkowe

Wielka opowieść o Pamięci, Czasie, Drodze… Poszerzająca horyzonty! Idealna lektura dla niespokojnych, ciekawych Czasu i Przestrzeni umysłów.
Wskazuję tak wiele tropów, że człowiek czuje się oszołomiony ich mnogością.

Wielka opowieść o Pamięci, Czasie, Drodze… Poszerzająca horyzonty! Idealna lektura dla niespokojnych, ciekawych Czasu i Przestrzeni umysłów.
Wskazuję tak wiele tropów, że człowiek czuje się oszołomiony ich mnogością.

Fascynująca podróż przez historię, kulturę i ludzką naturę, spleciona z osobistymi refleksjami Kapuścińskiego i ponadczasową mądrością Herodota. To książka o poznawaniu świata i siebie, pełna głębokich obserwacji i literackiego piękna. Kapuściński pisze z pasją, erudycją i pokorą wobec innych cywilizacji. Prawdziwa perła reportażu – mądra, inspirująca, uniwersalna.

Fascynująca podróż przez historię, kulturę i ludzką naturę, spleciona z osobistymi refleksjami Kapuścińskiego i ponadczasową mądrością Herodota. To książka o poznawaniu świata i siebie, pełna głębokich obserwacji i literackiego piękna. Kapuściński pisze z pasją, erudycją i pokorą wobec innych cywilizacji. Prawdziwa perła reportażu – mądra, inspirująca, uniwersalna.

Mistrzostwo narracyjne - i nie przekreśli go nawet to, że powtarzające się prawie co rozdział streszczenia Herodota nieraz trudno powiązać z następującymi po nich relacjami Kapuścińskiego.

Odbywamy wraz z nim pierwsze podróże: Indie, Chiny, Afryka. Czujemy tę samą niepewność i nieporadność, dzielimy szok człowieka, który bez ostrzeżenia czy przygotowania wydostał się z szarej Polski lat pięćdziesiątych. W miarę zdobywania doświadczenia wcale nie znika - na szczęście - to samo zdziwienie i wieczna ciekawość.

Jak to u Kapuścińskiego, co jakiś czas próby aforystycznego generalizowania, wyprowadzania ogólnych praw historii i świata. Czasami jest to mądre, czasem absurd widoczny jest na pierwszy rzut oka.

Trudno mi policzyć, ile razy miałem wrażenie, że czytam coś, co już wcześniej czułem, a nie potrafiłem wyrazić.

Jeśli chodzi o Herodota, to tak jak wspomniałem, niemałą część książki zajmują streszczenia poszczególnych fragmentów „Dziejów”. Im dalej, tym bardziej irytowały mnie i starałem się jak najszybciej je skończyć, by znów czytać o współczesnych sprawach. O wiele wartościowsze są powtarzające się refleksje na temat postaci Herodota i tego co mógł myśleć, gromadząc wiedzę o ówczesnym świecie.

Nie mogę powstrzymać się od złośliwości. W zeszłym tygodniu czytałem „Turystę polskiego w ZSRR” Juliusza Strachoty i co widać w opinii, którą zamieściłem na tej stronie, nie spodobała mi się. W zasadzie i tu i tu założeniem jest podróż autora bardziej przez swoje wspomnienia, niż przez miejsca, a w tle przewija się określona książka. Więcej porównań stawiać nie chcę, bo po co kopać leżącego.

Mistrzostwo narracyjne - i nie przekreśli go nawet to, że powtarzające się prawie co rozdział streszczenia Herodota nieraz trudno powiązać z następującymi po nich relacjami Kapuścińskiego.

Odbywamy wraz z nim pierwsze podróże: Indie, Chiny, Afryka. Czujemy tę samą niepewność i nieporadność, dzielimy szok człowieka, który bez ostrzeżenia czy przygotowania wydostał się z...