Gdzie Indziej

W zbiorze zatytułowanym „Gdzie Indziej” (2005) znalazło się 25 wierszy. Dominują w nich obrazy jawnie niepoetyckie i przyziemne. Opisane w sposób oszczędny, a często nawet chłodny. Już otwierające go teksty pokazują nastrój podmiotu lirycznego. W wierszu tytułowym wyznaje:

🔰„Chciałabym mieszkać Gdzie Indziej
W haftowanych ręcznie
miasteczkach.

Spotykać się z tymi
którzy nie przychodzą na świat.

Bylibyśmy
wreszcie szczęśliwie samotni.
Nie czekałby na nas ani jeden przystanek.

Żaden przyjazd. Żaden odjazd.
Przemijanie w muzeum.

Żadne wojny nie biłyby się o nas.
Żadna ludzkość. Żadne wojsko. Żadna broń.

Śmierć na rauszu. Byłoby wesoło.
W bibliotece wielotomowy czas.

Miłość. Nieprzytomny rozdział.
Przewracałaby nam szeptem kartki w sercach."

Znajdziemy tu charakterystyczny dla Lipskiej żart, czarny humor oraz grę skojarzeń, paradoksów i nonsensów. Jednak w tym zbiorze liryka Ewy Lipskiej, z pozoru żartobliwa, okazuje się wyjątkowo gorzka. Poetka sceptycznie odnosi się do tego, co widzi dokoła i z nutą sarkazmu konstatuje:

🔰„W wielkim gadulstwie świata
jestem zaledwie wtrąconym szeptem
w akustyczne fortissimo”
\„Gadulstwo świata”\

Poezja już nie ocala, ale jeszcze wciąż się zdarza, niby przypadkiem i przynosi nadzieję:

🔰„Poetów nie ma.
Jest tylko moment nieuwagi.

Gra słów na ruchliwej jezdni. Na wypadek
wiersza.” /„Moment nieuwagi”/

W "Gdzie indziej" poetka ukazuje świat masowej anonimowości skoncentrowany i utrwalony w środkach masowego przekazu, w pigułkach "politycznej poprawności", gdzie świat słów i idei został spłaszczony do stereotypów. A to, czego jeszcze całkiem niedawno, doświadczało i doznawało się namacalnie, wprost, na co dzień, jak np. głębsze interakcje z ludźmi czy przyrodą - obecnie poznaje się poprzez ekrany kin, telewizorów, komputerów. Dostępne dawnym mieszkańcom Ziemi i ich poetom czyste wizje lasu, łąki, morza stały się już tylko "okazami" w internetowych katalogach. Niegdyś realne pejzaże, dostępne na wyciągnięcie ręki, teraz są pięknymi tapetami pyszniącymi się na szklanych ekranach, stereotypami obrazowymi.

Poetka nie znajduje w sobie aprobaty dla współczesnych czasów. Drażnią ją wszechobecne: gadulstwo, hałas, pośpiech i powierzchowność. Stara się przed tym uciec, często więc powraca do wspomnień z minionych lat:

🔰"Nie ma już tej kawiarni.
Jest popisujące się złoto.
W pośpiechu wykonana reprodukcja. (...)

Nie wybaczam piękna
tamtym minionym chwilom
kiedy zapadaliśmy się
w czerwone skórzane fotele
i dodawaliśmy chmury do kawy."
/"Cafe Muzeum"/

Oprócz obrazów napastliwej rzeczywistości i powrotów do wspomnień w tomiku "Gdzie indziej" pojawiają się też motywy śmierci, uciekającego bezpowrotnie czasu, wojny, zrządzenia losu oraz rozważania nad kondycją ludzkiego rozumu:

🔰"Rozmawiamy o wojnie.
W ogrodzie bagnety irysów.

Siedzimy na huśtawce.
Za zakrętem znika trąbka.

Popycha nas wiatr.

W górę życie.
W dół śmierć.

W górę życie.
W dół śmierć.

W górę życie.(...)" /"Popołudnie"/


🔰"Czasem widzisz jak z głów
sypie się tynk.
Łuszczy się elewacja rozumu.

Znowu historia.
Po co do niej wracać,
kiedy i tak wszystko przed nami.
Stało się. Nie odstanie.

Siedzę pod byle jakim niebem
i słucham co mówi przeciętność. (...)" /"Otchłań"/

Pesymistyczna diagnoza, ale czy przesadzona i niesłuszna?

(P -59)

W zbiorze zatytułowanym „Gdzie Indziej” (2005) znalazło się 25 wierszy. Dominują w nich obrazy jawnie niepoetyckie i przyziemne. Opisane w sposób oszczędny, a często nawet chłodny. Już otwierające go teksty pokazują nastrój podmiotu lirycznego. W wierszu tytułowym wyznaje:

🔰„Chciałabym mieszkać Gdzie Indziej
W haftowanych ręcznie
miasteczkach.

Spotykać się z tymi
którzy...

W moje ręce wpadły pięknie wydane przez Wydawnictwo Literackie wiersze Ewy Lipskiej. Nie znam dobrze tej poetki. Jej poezja została chyba trochę przyćmiona przez wielkich poetów epoki. W momencie jednak kiedy "wielkich” już nie ma a współcześni, młodzi poeci nie potrafią mnie zachwycić, sięgam po literatów z przeszłością i doświadczeniem w piórze. Spotyka mnie zaskoczenie. Poetka Ewa Lipska znalazła sposób aby o współczesnych czasach pisać poetyckim językiem. Jestem zachwycona. Okazuje się, że jednak XXI wiek może być tak samo poetycki jak poprzednie. Czasami miałam już wrażenie, że tych czasów nie sposób ubrać w prawdziwie poetyckie obrazy, że trzeba szukać nowego języka do ich opisu.

Reszta tu: http://iwonas.blogspot.de/2014/09/pomnik-wspoczesnosci.html

W moje ręce wpadły pięknie wydane przez Wydawnictwo Literackie wiersze Ewy Lipskiej. Nie znam dobrze tej poetki. Jej poezja została chyba trochę przyćmiona przez wielkich poetów epoki. W momencie jednak kiedy "wielkich” już nie ma a współcześni, młodzi poeci nie potrafią mnie zachwycić, sięgam po literatów z przeszłością i doświadczeniem w piórze. Spotyka mnie zaskoczenie....