Profil użytkownika: zawsze_spozniony

"Leviathan" autorstwa Shiro Kuroi to opowieść o naszym człowieczeństwie. O tym, jak byśmy się zachowali, gdy zostalibyśmy postawieni w ekstremalnej sytuacji i zmuszeni do walki o przeżycie. Zapewne każdy z nas chciałby zachować się szlachetnie, ale niestety historia w większości przypadków przytacza dokładnie odwrotne przykłady. To jedna z tych historii, gdzie na pokładzie kosmicznego statku pasażerskiego, gdzieś pomiędzy Proximą Centauri, a Ziemią mamy okazję przejrzeć się w reprezentacyjnej próbce społeczeństwa. W momencie trudnej sytuacji bardzo szybko dochodzi do przemocy, podziałów klasowych, a grupki chłopaków zaczynają polować na dziewczyny w wiadomym celu. Jest tutaj kilka jednostek, które pomimo wszystko odmawiają udziału w tym wszystkich i do końca starają się pozostać neutralne lub po prostu dobre. Chociaż oczywiście domyślacie się jak niezwykle trudne to było w świecie rządzonym prawem silniejszego.

Bardzo udanym zabiegiem jest przedstawienie fabuły przez autora dwutorowo. Z jednej strony śledzimy losy trzech kosmicznych łowców skarbów, którzy udają się na zniszczony statek wycieczkowy w nadziei odnalezienia czegoś wartościowego. Zamiast tego trafiają na pamiętnik jednego z uczestników feralnego rejsu i właśnie przez jego wspomnienia poznajemy wydarzenia zaraz po katastrofie. Tworzy to wspaniałe uczucie u czytelnika, jakby sam odkrywał całą historię i pozwala na większe wczucie się w całą historię. Dodatkowo autor samej opowieści, właśnie w tej dwutorowości ukrył kilka niespodzianek dzięki czemu lektura sprawia wiele przyjemności.

Całość została wydana w jednym tomie. W twardej oprawie, z pięknie pomalowanymi z zewnątrz stronami. Jak często zdarza się w przypadku mangi. Kilkanaście stron jest kolorowych, ale ogólnie jest to pozycja czarno biała i bardzo dobrze. Te rozpadające się ściany statku kosmicznego i wszelkie sceny przemocy wspaniale wyglądają w takiej palecie kolorów. Niestety tutaj mam największy zarzut do całej pozycji i jest to właśnie sposób jej wydania. Może pięknie wygląda i dobrze prezentuje się na półce. Niestety okładkowa cena prawie 150 zł powoduje, że pewnie znacznie mniej osób sięgnie po ten tytuł. Ja sam odpuściłem pomimo wielu dobrych recenzji. Przeczytałem dopiero jak przypadkiem udało mi się znaleźć ten tytuł we wspaniałym punkcie bibliotecznym filii nr 31 w Krakowie.

Komiks przeczytany dzięki uprzejmości biblioteki oraz Budżetu Obywatelskiego Miasta Krakowa. W takich chwilach czuję jak moje podatki idą na dobre cele.

Bardzo dawno nic nie napisałem i autentycznie czułem jak mój mózg oduczył się takiej pracy. Tekst powstawał w bólu więc proszę bądźcie wyrozumiali. Życzę, aby sprawił wam tyle przyjemności jak mi czytanie tej mangi.

"Leviathan" autorstwa Shiro Kuroi to opowieść o naszym człowieczeństwie. O tym, jak byśmy się zachowali, gdy zostalibyśmy postawieni w ekstremalnej sytuacji i zmuszeni do walki o przeżycie. Zapewne każdy z nas chciałby zachować się szlachetnie, ale niestety historia w większości przypadków przytacza dokładnie odwrotne przykłady. To jedna z tych historii, gdzie na pokładzie...

"Od chwili, gdy matka mnie urodziła, nigdy nie poczułam co to szczęście" to słowa głównej bohaterki komiksu pt. "Trawa", pani Lee Ok-seon. Taka też jest historia pocieszycielek, czyli przymusowych pracownic seksualnych na terenach okupowanych przez Japończyków w I połowie XX w. Cała opowieść została przedstawiona z niezwykłą subtelnością i wyczuciem. Wszystkie najgorsze i szokujące wydarzenia dzieją się jakby poza kadrem, a i tak czasami musiałem odłożyć komiks na bok i odetchnąć. Jak chociażby po scenie, gdy główna bohaterka traci dziewictwo. Kilka dymków z tekstem, czarne plansze, a tak wiele bólu. Była to dla mnie bardzo ciężka lektura i nawet nie z racji samego tematu, który sam w sobie jest niezwykle przygnębiający. Bardziej bolała mnie myśl, która tutaj została świetnie zobrazowana. Jak wiele osób na świecie rodzi się już na przegranej pozycji i rozpoczyna życie pełne bólu i cierpienia.

W omawianym komiksie główna bohaterka urodziła się w biednej rodzinie. Często chodziła głodna i była zmuszana do ciężkiej pracy już od najmłodszych lat. Status materialny jej rodziny zmusił jej rodziców, aby sprzedać ją do innej rodziny. Później do zajazdu z nadzieją na lepsze życie dla każdego. Dzięki temu miała co prawda co jeść i dach nad głową. Jednak już jako kilku letnie dziecko była praktycznie niewolnikiem zmuszanym do ciężkiej pracy. Następnie przyszła wojna i podstępem została sprzedana do publicznego domu. Dopóki była jeszcze dzieckiem, głównie sprzątała lecz wszystko zmieniło się w jedną noc. Nastało dla niej piekło, które głównie nasilało się podczas weekendów. Gdy dorośli żołnierze odwiedzali ją dziesiątkami. I tak przez całą tą historię. Jej jedynym przewinieniem był fakt urodzenia się w złym miejscu i o złej porze. Coś na co nikt z nas nie ma najmniejszego wpływu, a praktycznie całe nasze późniejsze życie zależy od tego jednego wydarzenia.

Pomimo niezwykle dołującej tematyki jest trochę nadziei w tym wszystkim. Główna bohaterka nie poddała się nigdy i odznacza się niezwykłą wolą życia. Co dla mnie jest trochę niezrozumiałe. Ja pewnie na jej miejscu poddałbym się w którymś momencie. Na końcowym etapie swojego życia stwarza wrażenie nawet trochę zadowolonej ze swej codzienności. Pomimo swojego podeszłego wieku nadal udziela wywiadów i relacjonuje co przeszła ona i jej podobne ofiary wojsk japońskich, a później rosyjskich. Domaga się oficjalnych przeprosin od tych państw i nie pozwala zapomnieć o wszystkich ofiarach tych haniebnych działań. Jest żywym dowodem okropnej historii o której Japonia wydaje się już zapomniała i udaje jakby nic z tego się nie wydarzyło.

Nie oszukujcie się. To jest naprawdę lektura z kategorii tych ciężkich, ale równocześnie absolutnie wartych przeczytania. Sam komiks poraża również swoją objętością, gdyż jest to bardzo gruba księga. Równocześnie została napisany fenomenalnie dzięki czemu lektura jest przyjemnością pomimo poruszanych wydarzeń. To jedna z tych lektur, która pewnie za kilka lat będzie stawiana obok „Mausa”, bo to podobny kaliber zarówno tematycznie jak i kunsztu opowiadania historii. Zdecydowanie warto przeczyć.

"Od chwili, gdy matka mnie urodziła, nigdy nie poczułam co to szczęście" to słowa głównej bohaterki komiksu pt. "Trawa", pani Lee Ok-seon. Taka też jest historia pocieszycielek, czyli przymusowych pracownic seksualnych na terenach okupowanych przez Japończyków w I połowie XX w. Cała opowieść została przedstawiona z niezwykłą subtelnością i wyczuciem. Wszystkie najgorsze i...

„Znam cię” to historia o świecie, który cały czas się optymalizuje i ulepsza. Jest to miejsce gdzie rano można obudzić się w nowym ciele lub odpowiednio zmodyfikowanym. Nasza standardowa droga do pracy może już nie istnieć. Natomiast wracając z niej popołudniu do domu odkryjemy, że naszego mieszkania już nie ma na parterze, ale za to znajduje się na 10 piętrze i to w basenie. Jest to ciągle ewoluujący świat, gdzie jego mieszkańcy nie mogą być w sumie niczego pewni. Co prawda są przekonywani iż jest to sensowne działanie mające na celu coraz lepsze ulepszenie ich otaczającego świata. Oczywiście dla dobra samych mieszkańców.

Świat przedstawiony przez @michaeldeforgecomics jest oczywiście bardzo przerysowany, ale równocześnie widać w tej całej opowieści bardzo wiele odniesień i lęków do naszej rzeczywistości. W końcu na dniach jedna firma zmusiła większość świata do zmiany systemu operacyjnego. Praktycznie cały internet przechodzi przez jedną firmę. Na co dzień wszędzie się nam wpycha sztuczną inteligencję. Nawet wtedy, gdy jej nie potrzebujemy i nie chcemy. Równocześnie ciągle słyszymy, że są to nieuniknione zmiany i co najważniejsze, wszystko to dla naszego dobra. Jest to na tyle uniwersalna lektura, że podczas lektury każdy z nas odnajdzie sporo odniesień do naszej codzienności. O tym jestem szczerze przekonany. Dla mnie najbardziej przygnębiające były momenty z pracą głównego bohatera. W dziale reklamacji, gdzie mógł tylko czytać zgłoszenia, ale nie mógł na nie odpowiadać i działać w jakikolwiek sposób. Takie pozory robienia czegokolwiek w nudnej codzienności, gdzie każdy dzień jest taki sam. Podczas spotkania z autorem na MFKiG i po lekturze jego komiksu bardzo wyraźnie widać jak uważnym i wnikliwym obserwatorem naszej codzienności jest sam autor. Natomiast dość przerażające jest dla mnie, jak wiele mamy wspólnych obaw.

Gdy w lutym oglądałem "Emila Perez" po seansie uznałem go za najgorszy film jaki zobaczyłem w 2025 roku i jak na razie nie pomyliłem się. Teraz z pełną odpowiedzialnością mogę napisać "Znam Cię" to najlepsze co przeczytałem w tym roku. Wizualnie jest to totalnie szalona pozycja, którą nawet trudno porównać do czegokolwiek na naszym rynku. Dzięki temu autor wspaniale oddał klimat ciągle aktualizowanego świata. Nie jest to lekka lektura, ale z drugiej strony nie przytłaczająca. Komiks nie kosztuje wiele, więc proszę dajcie mu szansę. Bardzo chciałbym, aby okazał się wielkim sukcesem dla @kultura_gniewu a czytelnicy mogli poznać kolejne komiksy autora.

„Znam cię” to historia o świecie, który cały czas się optymalizuje i ulepsza. Jest to miejsce gdzie rano można obudzić się w nowym ciele lub odpowiednio zmodyfikowanym. Nasza standardowa droga do pracy może już nie istnieć. Natomiast wracając z niej popołudniu do domu odkryjemy, że naszego mieszkania już nie ma na parterze, ale za to znajduje się na 10 piętrze i to w...