Profil użytkownika: Michał

Zawsze miło wrócić do świata rezolutnej Yotsuby, ale czuć już nieco zmęczenie materiału. Bo która to już wycieczka? Mocno powtarzalnie się zrobiło niestety. Kończ już powoli, panie autorze, żebyśmy mogli pozostać z samymi dobrymi wspomnieniami.

Zawsze miło wrócić do świata rezolutnej Yotsuby, ale czuć już nieco zmęczenie materiału. Bo która to już wycieczka? Mocno powtarzalnie się zrobiło niestety. Kończ już powoli, panie autorze, żebyśmy mogli pozostać z samymi dobrymi wspomnieniami.

O matko sałatko, co to jest za seria!!! Szalona pod każdym względem, pełna naprawdę odklejonych pomysłów, ale jednocześnie zaskakująco spójna i względnie przemyślana, zaludniona nieszablonowymi bohaterami, których się kocha i którym chce się kibicować (bez względu na to, czy są tymi dobrymi, czy tymi złymi). Jest też ta seria w tym wszystkim wybitnie niemangowa, bo unika wszelkich schematów, a i humor nie jest tak idiotyczny jak w wielu japońskich tworach. Moje absolutne objawienie i moja absolutnie ulubiona rzecz ostatnich lat, nie tylko spośród mang, nie tylko spośród komiksów nawet, ale spośród ogólnie wszelkich tekstów pop/kultury. Czy warto? KONIECZNIE!!!

instagram.com/michaljachimek/

O matko sałatko, co to jest za seria!!! Szalona pod każdym względem, pełna naprawdę odklejonych pomysłów, ale jednocześnie zaskakująco spójna i względnie przemyślana, zaludniona nieszablonowymi bohaterami, których się kocha i którym chce się kibicować (bez względu na to, czy są tymi dobrymi, czy tymi złymi). Jest też ta seria w tym wszystkim wybitnie niemangowa, bo unika...

Niby wiedziałem, czego się spodziewać po Oshimim, bo całą siedemnastotomową "Krew na szlaku" wciągnąłem w angielskim wydaniu w jeden dzień... ALE CO TO BYŁO?! Tutaj historia zaczyna się niepozornie, jak typowa idiotyczna ecchi komedia szkolna, bez wielkich "trzęsień ziemi", jednak szybko przekonujemy się, że mamy do czynienia z efektem kuli śniegowej, gdzie drobne występki z czasem okazują się nabierać kolosalnych konsekwencji. Oshimi ponownie z precyzją, niemal filmową narracją (którą w "Krwi" opanuje już do perfekcji) snuje swoją opowieść o traumie i odkupieniu. I robi to jak żaden inny znany mi mangaka. Niesamowite, że nawet dramat psychologiczny w jego interpretacji nabiera intensywności i suspensu rodem z thrillera. Ponownie też dostajemy podróż w głąb szaleństwa i z powrotem, opowiedzianą z ogromną wrażliwością i - co bardzo rzadkie, zwłaszcza wśród mangaków - odpowiedzialnością autora wobec swoich postaci i czytelników. Bo Oshimi nie szokuje dla samego szokowania, tylko funduje nam bardzo potrzebne, przemyślane i z zamysłem podane katharsis. WARTO!

https://www.instagram.com/michaljachimek/

Niby wiedziałem, czego się spodziewać po Oshimim, bo całą siedemnastotomową "Krew na szlaku" wciągnąłem w angielskim wydaniu w jeden dzień... ALE CO TO BYŁO?! Tutaj historia zaczyna się niepozornie, jak typowa idiotyczna ecchi komedia szkolna, bez wielkich "trzęsień ziemi", jednak szybko przekonujemy się, że mamy do czynienia z efektem kuli śniegowej, gdzie drobne występki...