Do przeczytania "Zapomniałam że cię kocham" skłoniła mnie jej popularność w szkole. Co druga napotkana przeze dziewczyna czytała właśnie ją. Stwierdziłam, że ja też muszę to zrobić.
Szczerze mówiąc książka jest trochę pokręcona, ale i zaskakująca. Zakończenie bardzo mnie zdziwiło, ponieważ spodziewałam się innej wersji. Może książka nie zawiera jakiś wielkich, kluczowych momentów, przez które nie można spać w nocy, jednak jest na swój sposób przyjemna i "lekka".

Do przeczytania "Zapomniałam że cię kocham" skłoniła mnie jej popularność w szkole. Co druga napotkana przeze dziewczyna czytała właśnie ją. Stwierdziłam, że ja też muszę to zrobić.
Szczerze mówiąc książka jest trochę pokręcona, ale i zaskakująca. Zakończenie bardzo mnie zdziwiło, ponieważ spodziewałam się innej wersji. Może książka nie zawiera jakiś wielkich, kluczowych...

"W pierścieniu ognia" to moja ulubiona część z całej trylogii. Wszystko, co ma miejsce w książce jest bardzo dobrze przemyślane, i niektórych wydarzeń, takich jak Ćwierćwiecze Poskromienia czytelnik nie od razu się domyśli. Podoba mi się pomysł na drugą część. Początkowo myślałam, że skoro pierwsze igrzyska zakończyły się już podczas pierwszej części, kolejne książki będą nudne. Jednak bardzo się myliłam. Jak się okazuje arena igrzysk, trybuci, wszystko jest jeszcze bardziej pełne zagadek. Jeśli już mowa o zagadkach, to podoba mi się to, że dopiero w połowie książki większość tajemnic zostaje stopniowo odkrywana, co sprawia, że chce się czytać więcej i więcej! Polecam każdemu czytelnikowi!

"W pierścieniu ognia" to moja ulubiona część z całej trylogii. Wszystko, co ma miejsce w książce jest bardzo dobrze przemyślane, i niektórych wydarzeń, takich jak Ćwierćwiecze Poskromienia czytelnik nie od razu się domyśli. Podoba mi się pomysł na drugą część. Początkowo myślałam, że skoro pierwsze igrzyska zakończyły się już podczas pierwszej części, kolejne książki będą...

Teraz po skończeniu "Wiernej" mogę z czystym sercem powiedzieć, że nie zgadzam się z milionem wypowiedzi, które są umieszczone na początku każdej części. Trylogia sama w sobie jest ciekawa, ale według mnie daleko jej do Igrzysk Śmierci (mimo, że obydwie trylogie są dość podobne)
Samą "Wierną" czytało mi się okropnie. Mimo, że wiele tajemnic zostaje tutaj rozwiązanych, to ja tylko odliczałam strony do końca. Zainteresowałam się bardziej dopiero przy zakończeniu, które bardzo mnie wzruszyło (czego się zupełnie nie spodziewałam, chociaż wiedziałam jak skończy się książka.
Poza tym bardzo smuci mnie część większości bohaterów, których bardzo lubiłam. Po przeanalizowaniu doszłam do wniosku, że jedyną żyjącą postacią którą w jakiś sposób jeszcze lubię jest Tobias, a na początku było ich na prawdę mnóstwo.
Podsumowując: mimo ciężkiej walki z książką uważam, że ma w sobie "to coś", podobnie jak cała trylogia, jednak nie mogę porównać jej do Igrzysk Śmierci.
Ogólnie: Podoba mi się.

Teraz po skończeniu "Wiernej" mogę z czystym sercem powiedzieć, że nie zgadzam się z milionem wypowiedzi, które są umieszczone na początku każdej części. Trylogia sama w sobie jest ciekawa, ale według mnie daleko jej do Igrzysk Śmierci (mimo, że obydwie trylogie są dość podobne)
Samą "Wierną" czytało mi się okropnie. Mimo, że wiele tajemnic zostaje tutaj rozwiązanych, to ja...

Bardzo lekka książka. Po zakończeniu trylogii idealna, ponieważ to w "Wiernej" postać Tobiasa została bardziej przybliżona, chciałam dowiedzieć się o nim jeszcze więcej. Ta książka w zupełności zaspokoiła moją ciekawość to do przeszłości Tobiasa. Bardzo podobały mi się też fragmenty, które już znałam z perspektywy Tris. Jestem stuprocentową fanką tej książki!:)

Bardzo lekka książka. Po zakończeniu trylogii idealna, ponieważ to w "Wiernej" postać Tobiasa została bardziej przybliżona, chciałam dowiedzieć się o nim jeszcze więcej. Ta książka w zupełności zaspokoiła moją ciekawość to do przeszłości Tobiasa. Bardzo podobały mi się też fragmenty, które już znałam z perspektywy Tris. Jestem stuprocentową fanką tej książki!:)

Wydaje mi się, że każdy czytelnik musi przeczytać chociaż raz Igrzyska Śmierci. Tak było też ze mną. Zaczynając czytać tę książkę kierowałam się głównie opiniami innych. Co jest oczywiste, opinie innych były raczej pozytywne, a ja, czytając Igrzyska Śmierci po prostu się w nich zakochałam! Była to dla mnie dość nietypowa książka, nigdy nie spodziewałam się, co będzie dokładnie się działo. Pełna zwrotów akcji i pięknych, wzruszających momentów. Pierwsza część jest chyba tą częścią, która najbardziej mnie wzruszyła. Kocham i uwielbiam!

Wydaje mi się, że każdy czytelnik musi przeczytać chociaż raz Igrzyska Śmierci. Tak było też ze mną. Zaczynając czytać tę książkę kierowałam się głównie opiniami innych. Co jest oczywiste, opinie innych były raczej pozytywne, a ja, czytając Igrzyska Śmierci po prostu się w nich zakochałam! Była to dla mnie dość nietypowa książka, nigdy nie spodziewałam się, co będzie...

Sama się sobie dziwię, że ta część tak bardzo mi się spodobała!
Średnio lubię książki z motywami wojny, rozlewów krwi, (chyba, że jest to nieziemsko cudowna seria, w której toczy się wojna o dobro sprawy) ale przyznam że w tej książce mi to nie przeszkadzało.
Co jednak gra mi trochę na nerwach, to postać Tris. Czasami jej kłamstwa przed bliskimi są dla mnie niepojęte..
No ale! Wróćmy to tych pięknych stron, takich jak zakończenie, w którym, tak jak w przypadku pierwszej części, jestem absolutnie zakochana! Uwielbiam szczęśliwe zakończenia w których odkrywane są jeszcze dodatkowe tajemnice. I chociaż w Wiernej okazuje się, że to zakończenie nie jest to końca idealne, to i tak czytając Zbuntowaną byłam zachwycona!:)

Sama się sobie dziwię, że ta część tak bardzo mi się spodobała!
Średnio lubię książki z motywami wojny, rozlewów krwi, (chyba, że jest to nieziemsko cudowna seria, w której toczy się wojna o dobro sprawy) ale przyznam że w tej książce mi to nie przeszkadzało.
Co jednak gra mi trochę na nerwach, to postać Tris. Czasami jej kłamstwa przed bliskimi są dla mnie niepojęte..
No...

Świetna książka!
Jeszcze przed jej przeczytaniem, kiedy zapoznawałam się z opiniami, które sugerowały, że Niezgodna jest lepsza od 'Igrzysk Śmierci' byłam trochę sceptycznie nastawiona, bo wiedziałam, że nic nie dorówna IŚ. Jednak okazało się, że poza kilkoma podobieństwami, książka jest zupełnie inna od Igrzysk. Bardzo dużo zwrotów akcji i zaskoczeń, mało co da się przewidzieć. Krwawa wojna rozpoczynająca się już w pierwszej części to dla mnie nowość. Żałuję, że część bohaterów tak szybko zginęła, bo nie miałam okazji żeby poznać bliżej niektórych z nich. Jako dziewczyna-czytelniczka jestem oczarowana Tobiasem! Podoba mi się jak dba o Tris. Ogólnie, zakończenie książki jest według mnie urocze:) To chyba tyle, żeby nie było za słodko;)

Świetna książka!
Jeszcze przed jej przeczytaniem, kiedy zapoznawałam się z opiniami, które sugerowały, że Niezgodna jest lepsza od 'Igrzysk Śmierci' byłam trochę sceptycznie nastawiona, bo wiedziałam, że nic nie dorówna IŚ. Jednak okazało się, że poza kilkoma podobieństwami, książka jest zupełnie inna od Igrzysk. Bardzo dużo zwrotów akcji i zaskoczeń, mało co da się...

Dosyć inna, i chyba najbardziej emocjonująca część. Harry ma dosyć inny rok w Hogwarcie. Wiele przygód, niebezpieczeństw, tajemnic, które ciągnąc się przez poprzednie 6 części wreszcie zostają odkryte. Chodzi mi głównie o piękną i wzruszającą prawdę o Severusie Snape'ie. Nic mnie nigdy tak nie poruszyło.
Książka zaskakiwała mnie również pod względem postaci, których śmierci się nie spodziewałam. W Insygnii Śmierci część moich ulubionych bohaterów została uśmiercona. Po skończeniu książki długo nie mogłam dojść do siebie. Cieszyłam się z wygranej dobrej strony, ale dalej żyłam życiem bohaterów. Pamiętam, że przez pewien czas nie sięgałam po żadną inną książkę, bo wiedziałam, że nigdy nie przestanę żyć światem Harrego Pottera.

Dosyć inna, i chyba najbardziej emocjonująca część. Harry ma dosyć inny rok w Hogwarcie. Wiele przygód, niebezpieczeństw, tajemnic, które ciągnąc się przez poprzednie 6 części wreszcie zostają odkryte. Chodzi mi głównie o piękną i wzruszającą prawdę o Severusie Snape'ie. Nic mnie nigdy tak nie poruszyło.
Książka zaskakiwała mnie również pod względem postaci, których...

Moja ulubiona część. Dowiadujemy się kilku przydatnych rzeczy o Severusie Snape'ie. Ginie Dumbledore, szczerze jego śmierć jakoś specjalnie mną nie wstrząsnęła. Było mi smutno w trakcie trwania jego pogrzebu, może dlatego, że jako największy czarodziej mógł dawać niesamowicie dużą ochronę uczniom Hogwartu. Kiedy do zamku wtargnęli śmierciożercy, wiedziałam, że nastaną ciemne czasy dla Hogwartu.

Moja ulubiona część. Dowiadujemy się kilku przydatnych rzeczy o Severusie Snape'ie. Ginie Dumbledore, szczerze jego śmierć jakoś specjalnie mną nie wstrząsnęła. Było mi smutno w trakcie trwania jego pogrzebu, może dlatego, że jako największy czarodziej mógł dawać niesamowicie dużą ochronę uczniom Hogwartu. Kiedy do zamku wtargnęli śmierciożercy, wiedziałam, że nastaną...

Czytając tę książkę, po raz pierwszy w historii czytania przeze mnie książek, popłakałam się. Śmierć Syriusza mnie w pewnym stopniu załamała. Tak się cieszyłam, że Harry w końcu znalazł kogoś na prawdę bliskiego...
Bardzo przestraszyłam się jeszcze kiedy został zaatakowany pan Weasley.
Jednak w tych weselszych momentach książki przekonałam się, jak bardzo uwielbiam Fred'a i George'a! Wszystkie ich dowcipy przeciw kochanej różowej landrynce rozwalały mnie na łopatki! Kocham, uwielbiam.<3

Czytając tę książkę, po raz pierwszy w historii czytania przeze mnie książek, popłakałam się. Śmierć Syriusza mnie w pewnym stopniu załamała. Tak się cieszyłam, że Harry w końcu znalazł kogoś na prawdę bliskiego...
Bardzo przestraszyłam się jeszcze kiedy został zaatakowany pan Weasley.
Jednak w tych weselszych momentach książki przekonałam się, jak bardzo uwielbiam Fred'a i...

Tak na prawdę pierwsza część w której zaczęłam wierzyć w powrót Czarnego Pana. Na początku książki byłam zawiedziona, że Harry nie będzie prowadził codziennego, czasami monotonnego życia spędzonego na nauce, ale w trakcie trwania zadań Turnieju Trójmagicznego, przekonałam się, że jest to bardzo ciekawa, ale i niebezpieczna odskocznia. Bardzo podobały mi się zadania, a ostatnie, czyli labirynt, trochę mnie przeraziło. Nie wspomnę już o tym, kiedy Harry wylądował na cmentarzu: bardzo się wtedy bałam, stresowałam, sama nie wiem co jeszcze. Było mi smutno z powodu Cedrika, a także smutno z powodu Harrego, któremu nie wszyscy wierzyli.
Prawie zapomniałam o cudownym Szalonookim! Tak go polubiłam, chociaż tak na prawdę nie był to prawdziwy Moody. Z czystym sercem mogę powiedzieć, że byłam wtedy..wściekła.

Tak na prawdę pierwsza część w której zaczęłam wierzyć w powrót Czarnego Pana. Na początku książki byłam zawiedziona, że Harry nie będzie prowadził codziennego, czasami monotonnego życia spędzonego na nauce, ale w trakcie trwania zadań Turnieju Trójmagicznego, przekonałam się, że jest to bardzo ciekawa, ale i niebezpieczna odskocznia. Bardzo podobały mi się zadania, a...

Jedna z najbardziej zagadkowych części. Pokazuje, jak bardzo można mylić się w stosunku do człowieka, którego nawet dobrze nie znamy. Przez całą książkę nienawidziłam Syriusza, a tu się okazuje, że tak na prawdę jest fantastycznym człowiekiem! I jeszcze do tego Parszywek, który okazuje się nie być szczurem. Dosłownie połknęłam tą książkę czekając na rozwiązanie kolejnych zagadek.

Jedna z najbardziej zagadkowych części. Pokazuje, jak bardzo można mylić się w stosunku do człowieka, którego nawet dobrze nie znamy. Przez całą książkę nienawidziłam Syriusza, a tu się okazuje, że tak na prawdę jest fantastycznym człowiekiem! I jeszcze do tego Parszywek, który okazuje się nie być szczurem. Dosłownie połknęłam tą książkę czekając na rozwiązanie kolejnych...

Nikogo nie dziwi, że wszystkie części Harrego Pottera oceniam najwyżej. W sumie dla tych książek nie ma nawet zakresu ocen. Pamiętam, że kończąc Kamień Filozoficzny od razu zabrałam się za Komnatę Tajemnic. Tak się cieszyłam, że znowu mogłam powrócić do magicznego świata Hogwartu.
Tak poza tym, ta książka jest jedną z tych, które mają według mnie cudowne okładki!:)

Nikogo nie dziwi, że wszystkie części Harrego Pottera oceniam najwyżej. W sumie dla tych książek nie ma nawet zakresu ocen. Pamiętam, że kończąc Kamień Filozoficzny od razu zabrałam się za Komnatę Tajemnic. Tak się cieszyłam, że znowu mogłam powrócić do magicznego świata Hogwartu.
Tak poza tym, ta książka jest jedną z tych, które mają według mnie cudowne okładki!:)

Od tej książki, na poważnie, zaczęła się moja przygoda z czytaniem. Pamiętam, że skończyłam ją bardzo szybko, bo nie mogłam się od niej oderwać. J.K. Rowling wprowadziła nas do świata, z którego nie chce się wyjść, o którym nie można zapomnieć. Do pierwszej części zawsze będę miała największy sentyment. Mimo, że od przeczytania tej części przeze mnie, minęło już kilka lat i przeczytałam przez ten czas wiele fantastycznych książek, żadna nie stworzyła aż tak niesamowitego klimatu, jak Harry Potter. Czytając, zwłaszcza pierwszą część, utwierdzałam się w przekonaniu, że jestem wyłącznie mugolem.

Od tej książki, na poważnie, zaczęła się moja przygoda z czytaniem. Pamiętam, że skończyłam ją bardzo szybko, bo nie mogłam się od niej oderwać. J.K. Rowling wprowadziła nas do świata, z którego nie chce się wyjść, o którym nie można zapomnieć. Do pierwszej części zawsze będę miała największy sentyment. Mimo, że od przeczytania tej części przeze mnie, minęło już kilka lat i...