Profil użytkownika: Anthina

Współpraca barterowa z @fabrykaslow

Na,,Aquilę” czyli prequel ,,Maga Bitewnego” Petera A. Flennery’ego, niecierpliwie czekałam, ponieważ polubiłam ten świat, dlatego tym bardziej jestem wdzięczna Wydawnictwu za zaufanie i możliwość współpracy.

W pierwszej części oprócz smoków, ujął mnie motyw od zera do bohatera. W ,,Aquili” mamy do czynienia już z dorosłym bohaterem i jego smokiem, których imiona są powszechnie znane i szanowane. Wiedziałam już, jak główny bohater jest postrzegany w ,,Magu Bitewnym” i byłam ciekawa, jak do tego dojdzie. Polubiłam Aquilę za jego szlachetność i siłę charakteru, ale i inni bohaterowie wydawali mi się bardzo ciekawi. Mądra i odważna Mathilde, młody Cen, dobry Symeon... Ich motywacje i działania były spójne.

Mimo tego, że czytałam ,,Maga Bitewnego”, to nie odebrało mi to emocji związanych z wydarzeniami w tej książce. Autor pisze w bardzo angażujący mnie sposób i wielokrotnie płakałam lub miałam łzy w oczach. Dodatkowo bitwy i potyczki wciągały mnie na tyle, że nie chciałam odkładać książki. Bardzo podobało mi się to, z jak wieloma przeciwieństwami losu i wrogów musiał się zmierzyć Aquila. Jednocześnie miał wizję tego, że jego smok każdego dnia zbliża się do szaleństwa, a także musiał walczyć z demonami, a intrygi magów, którzy w zasadzie są głównymi antagonistami, wcale mu w tym nie pomagały. Zdecydowanie ,,Aquila” jest dość mroczną książką, tragiczną dla głównego bohatera.

W kilku miejscach niestety się zirytowałam, gdy autor tłumaczył oczywistości np. nazywał emocje bohaterów, które wynikały z dialogu. Nie sądzę, by trzeba było dosłownie tłumaczyć takie oczywistości.

Podsumowując, ,,Aquila” nie zawiódł mnie. Jest nieco inna książka niż ,,Mag Bitewny”, bardziej mroczna, ale nie uważam tego za minus ani w jednej ani w drugiej książce. Historia ojca Falko jest bardzo dobrym prequelem i cieszę się, że mogłam ją poznać.

Współpraca barterowa z @fabrykaslow

Na,,Aquilę” czyli prequel ,,Maga Bitewnego” Petera A. Flennery’ego, niecierpliwie czekałam, ponieważ polubiłam ten świat, dlatego tym bardziej jestem wdzięczna Wydawnictwu za zaufanie i możliwość współpracy.

W pierwszej części oprócz smoków, ujął mnie motyw od zera do bohatera. W ,,Aquili” mamy do czynienia już z dorosłym bohaterem i...

[współpraca barterowa]

Lubię sięgać po słowiańską fantastykę, a ,,Posoka” jest właśnie taką książką. To historia podzielona na krótsze opowiadania, w której śledzimy kolejne pokolenia pogromców przeciwstawiających się Leszemu. Książka przyciąga klimatem Podlasia, jego lasów, łąk i puszcz, gdzie wiara łączy się z zabobonami, a słowiańskie istoty na polecenie Wilczego Pana stwarzają nieustanne zagrożenie. Czytając opowiadania, ciągle czułam napięcie, że to już za chwilę Leszy zaatakuje. Dzięki opisom naprawdę wsiąknęłam w historię i czułam nieco mroczny klimat Czartajewa.

Książka zaczyna się w 1926 roku, a kończy w 2021 roku. Bardzo podobało mi się to, że upływający czas widać nie tylko po zmianie bohaterów z opowiadania na opowiadanie, ale też i w języku, którym się posługują. Na początku jest mnóstwo rusycyzmów, naleciałości, których jest zdecydowanie mniej, im bardziej zbliżamy się do współczesności. Cieszę się też z przypisów, dzięki którym mogłam zrozumieć, o czym mówią bohaterowie.

Każde pokolenie, o którym czytamy, w jakiś sposób musi sobie radzić z Leszym, który wykorzystuje słowiańskie demony do swoich planów. Podobało mi się to, że było ich całkiem sporo – topielica, południca, utopce i wiele innych, a ich działania nie były tak jednoznaczne, bo Gajowy wykorzystywał ich niedolę i chęć życia. Dodatkowym plusem jest to, że co prawda bohaterowie mają srebrny sztylet, którym się posługują, aby unicestwić potwory, ale oprócz tego przygotowują się w różny sposób, walce towarzyszą inne, dodatkowe czynności, dzięki czemu nie czuć powtarzalności.

Przez to, jak długo śledzimy losy bohaterów Czartajewa, nieco gubiłam się w tym, kto był znajomym kogo i jakimi relacjami bohaterowie byli połączeni. W odnalezieniu się nieco pomagały mi dodatki – drzewo genealogiczne Morozów oraz lista tych, którzy przeciwstawili się Leszemu, choć i tak miałam z tym nieco trudności.

Podsumowując, uważam, że ,,Posoka” to naprawdę udany debiut, który przyciąga tajemniczością wielokulturowego Podlasia. Cieszę się, że przeczytałam tę książkę i bardzo dziękuję za nią wydawnictwu i autorce.

[współpraca barterowa]

Lubię sięgać po słowiańską fantastykę, a ,,Posoka” jest właśnie taką książką. To historia podzielona na krótsze opowiadania, w której śledzimy kolejne pokolenia pogromców przeciwstawiających się Leszemu. Książka przyciąga klimatem Podlasia, jego lasów, łąk i puszcz, gdzie wiara łączy się z zabobonami, a słowiańskie istoty na polecenie Wilczego Pana...

[współpraca barterowa]

Niedawno miałam okazję przeczytać książkę ,,Vasharoth: Ścieżki Przeznaczenia”, którą napisali S.J. Brennenstuhl i K.W. Janoska. Z chęcią sięgam po polską fantastykę, a jak okazuje się być dobra, tym bardziej się cieszę. Ale do rzeczy.

Zostało mi obiecane, że ten tom będzie wstępem do większej historii i pozwoli poznać świat i bohaterów i tak też go traktowałam. Muszę przyznać, że poznawanie świata Erethreis było dla mnie przyjemnością. Magia, która nie jest nieskończona i potrafi zmęczyć tego, kto się nią posługuje, nekromanci, artefakty, różne państwa, mitologia i rasy – ludzie, elfy i elfy nocy, jaszczuroludzie, krasnoludy (już to wiele razy pisałam – jak książka ma krasnoludy to od razu dostaje +10 do oceny) i wiele innych. Czytając również o szeroko pojętej przyrodzie tego świata czułam się jak naukowiec-odkrywca. Jak na to, że jest to całkiem krótka książka, bo ma ok. 300 stron, mogłam się naprawdę sporo dowiedzieć. W paru momentach miałam wrażenie, że jest za dużo info dumpu i nieco mnie to wybijało, ale mimo to, uważam Erethreis za świat warty poznawania i chciałabym jeszcze bardziej się w niego zgłębić.

W książce poznajemy kilkoro bohaterów, choć najwięcej miejsca zostaje poświęcone Annabel. Doceniam to, że na początku rozdziałów znalazły się symbole postaci. Dodało to wyjątkowości książce i nie gubiłam się, o kim będzie mowa. W ,,Ścieżkach Przeznaczenia” dzieje się całkiem sporo istotnych rzeczy, które pomagają poznać charakter bohaterów i po części ich historię. Niestety w rozdziałach dotyczących Beatrice i Vivien miałam wrażenie, że wydarzenia następują nieco za szybko. To co mi się podobało to kreskówkowość walk. Czytając w mojej głowie pojawiały się sceny jak z animacji, co było bardzo ciekawe.

Bardzo się cieszę z zawartych w książce ilustracji, kalendarza, stron z osobistymi wyznaniami bohaterów, a także map i swego rodzaju słowniczka. Lubię takie ciekawostki, bo pozwalają jeszcze lepiej wejść w dany świat.

Podsumowując, ,,Vashartoh: Ścieżki Przeznaczenia” to bardzo dobry wstęp do ogromnego świata. Mimo paru minusów książka podobała mi się i z wielką chęcią poznam dalszą część historii. Bardzo dziękuję autorom za zaufanie i że mogłam rozpocząć odkrywanie Erethreis.

[współpraca barterowa]

Niedawno miałam okazję przeczytać książkę ,,Vasharoth: Ścieżki Przeznaczenia”, którą napisali S.J. Brennenstuhl i K.W. Janoska. Z chęcią sięgam po polską fantastykę, a jak okazuje się być dobra, tym bardziej się cieszę. Ale do rzeczy.

Zostało mi obiecane, że ten tom będzie wstępem do większej historii i pozwoli poznać świat i bohaterów i tak też...