Bardzo ciekawa wizja przyszłości, jednak dokładnie tak jak w przypadku Nowego, Wspaniałego Świata Huxleya - fabuła zamiast intensywniej opisać wizerunek Ziemi w przyszłości, skupia się na losach jednostki.

Bardzo ciekawa wizja przyszłości, jednak dokładnie tak jak w przypadku Nowego, Wspaniałego Świata Huxleya - fabuła zamiast intensywniej opisać wizerunek Ziemi w przyszłości, skupia się na losach jednostki.

Przejmując pałeczkę po Barksie, Don Rosa w niesamowity sposób kreuje i rozbudowuje postać Sknerusa McKawcza- najbogatszego, a zaraz najbardziej skąpego kaczora na świecie. Ukazuje przy tym jego oddanie uczciwej pracy i troskę o rodzinę. Dla fanów centusia - pozycja obowiązkowa.

Przejmując pałeczkę po Barksie, Don Rosa w niesamowity sposób kreuje i rozbudowuje postać Sknerusa McKawcza- najbogatszego, a zaraz najbardziej skąpego kaczora na świecie. Ukazuje przy tym jego oddanie uczciwej pracy i troskę o rodzinę. Dla fanów centusia - pozycja obowiązkowa.

Gdybym był młodszy czytając tę książkę, z pewnością wciągnęłaby mnie bez reszty. Tak czy siak, książka Kosika jest całkiem luźno potraktowaną i przyjemną lekturą opowiadającą o trójce nastolatków, którzy są genialniejsi niż cała ich rówieśnicza grupa.

Gdybym był młodszy czytając tę książkę, z pewnością wciągnęłaby mnie bez reszty. Tak czy siak, książka Kosika jest całkiem luźno potraktowaną i przyjemną lekturą opowiadającą o trójce nastolatków, którzy są genialniejsi niż cała ich rówieśnicza grupa.

Książka składa się z kilku zapisów tej samej opowieści, którą J.R.R. dłubał przez lata. Trudno więc ocenić całość zapisów tego wydana, lecz sama opowieść jest tak piękna, jak i pouczająca.

Książka składa się z kilku zapisów tej samej opowieści, którą J.R.R. dłubał przez lata. Trudno więc ocenić całość zapisów tego wydana, lecz sama opowieść jest tak piękna, jak i pouczająca.

Całkiem sprawnie napisana książka; niektóre wątki niepotrzebnie wprowadzone, czego kosztem było skrócenie innych, ciekawszych epizodów.
Bardzo miło mi się czytało relacje Snowdena ze swojego dzieciństwa- odnalazłem w nich wiele podobieństw do mojego.
Warto przeczytać by potem pomyśleć więcej niż 1x, zanim się coś opublikuje w internecie.

Całkiem sprawnie napisana książka; niektóre wątki niepotrzebnie wprowadzone, czego kosztem było skrócenie innych, ciekawszych epizodów.
Bardzo miło mi się czytało relacje Snowdena ze swojego dzieciństwa- odnalazłem w nich wiele podobieństw do mojego.
Warto przeczytać by potem pomyśleć więcej niż 1x, zanim się coś opublikuje w internecie.

Historia rozkręca się na tyle powoli, że może odstraszyć co poniektórych czytelników, ponieważ Christie przygotowuje bazę do rozwiażań. Warto jednak 'przetrzymać' ciężki początek, bowiem rozwiązanie zagadki powoduje opad szczęki. Takiej kulminacji zupełnie się nie spodziewałem.

Historia rozkręca się na tyle powoli, że może odstraszyć co poniektórych czytelników, ponieważ Christie przygotowuje bazę do rozwiażań. Warto jednak 'przetrzymać' ciężki początek, bowiem rozwiązanie zagadki powoduje opad szczęki. Takiej kulminacji zupełnie się nie spodziewałem.

Rewelacyjna, trzymająca w napięciu powieść. Christie wspaniale nakreśla zróżnicowane charaktery poszczególnych postaci z rodziny Lee, a także waśnie, które ich kierują przeciwko sobie. Rozwikłanie tajemnicy zbrodni dobre, którego uważny czytelnik może się sam dopatrzeć. Poirot natomiast nie musi patrzeć- wydaje się, że on po prostu to wszystko wie. Choć teoretycznie jest tylko konsultantem, stojącym z boku ekspertem, to jego postać, naturalnie, skupia największą uwagę.

Rewelacyjna, trzymająca w napięciu powieść. Christie wspaniale nakreśla zróżnicowane charaktery poszczególnych postaci z rodziny Lee, a także waśnie, które ich kierują przeciwko sobie. Rozwikłanie tajemnicy zbrodni dobre, którego uważny czytelnik może się sam dopatrzeć. Poirot natomiast nie musi patrzeć- wydaje się, że on po prostu to wszystko wie. Choć teoretycznie jest...

Solidne (jak każde dzieło A. Christie), aczkolwiek zdecydowanie bardziej do gustu przypadają mi jej dłuższe, skupione na jednej zbrodni, powieści.

Solidne (jak każde dzieło A. Christie), aczkolwiek zdecydowanie bardziej do gustu przypadają mi jej dłuższe, skupione na jednej zbrodni, powieści.

Morderstwo prawie w połowie książki... długo Agatha kazała na nie czekać, ale dopracowane tak bardzo! Kiedy myślałem, że mam dobry trop, wszystko wróciło do punktu wyjścia a ja oniemiałem z wrażenia.
Kawał naprawdę świetnej literatury.

Morderstwo prawie w połowie książki... długo Agatha kazała na nie czekać, ale dopracowane tak bardzo! Kiedy myślałem, że mam dobry trop, wszystko wróciło do punktu wyjścia a ja oniemiałem z wrażenia.
Kawał naprawdę świetnej literatury.

Wyborna, absorbująca lektura, napisana, ku zaskoczeniu, dość lekkim językiem.
Hercules Poirot oczarowuje elegancją i elokwencją. To (dopiero) moje pierwsze zetknięcie z prozą Agathy Christie, ale po takim otwarciu- z pewnością sięgnę po kolejne.

Wyborna, absorbująca lektura, napisana, ku zaskoczeniu, dość lekkim językiem.
Hercules Poirot oczarowuje elegancją i elokwencją. To (dopiero) moje pierwsze zetknięcie z prozą Agathy Christie, ale po takim otwarciu- z pewnością sięgnę po kolejne.

Nie mogę się pozbyć wrażenia, iż Dick sam nie do końca wiedział co ma być główną osią książki- opowiadanie realiów alternatywnej historii (na co liczyłem najbardziej), zagłębienie się w losy poszczególnych wykreowanych postaci czy analizę ludzkiej natury, stereotypów, którymi operują i zasad, którymi się kierują. Wydaje mi się, iż przez to tytuł ten jest zbyt rozdrobniony, co w ostatecznym rozrachunku wyszło mu na złe. Nie mniej jednak- pięknie napisana. Na tyle pięknie, że kilka cytatów chyba na trwałe zostanie mi w pamięci.

Nie mogę się pozbyć wrażenia, iż Dick sam nie do końca wiedział co ma być główną osią książki- opowiadanie realiów alternatywnej historii (na co liczyłem najbardziej), zagłębienie się w losy poszczególnych wykreowanych postaci czy analizę ludzkiej natury, stereotypów, którymi operują i zasad, którymi się kierują. Wydaje mi się, iż przez to tytuł ten jest zbyt rozdrobniony,...

Niesamowita wizja, która z biegiem lat wydaje się coraz bardziej realna...
Prawdę mówiąc rozczarował mnie trochę wątek pojedynczych bohaterów; sądziłem, że całość książki skoncentrowana będzie na opisywaniu ogólnych założeń/zasad/metod działania owego nowego wspaniałego świata. W tych też opisach, relacjach i argumentacji za taką, a nie inną wizją świata, Huxley poradził sobie najlepiej.

Niesamowita wizja, która z biegiem lat wydaje się coraz bardziej realna...
Prawdę mówiąc rozczarował mnie trochę wątek pojedynczych bohaterów; sądziłem, że całość książki skoncentrowana będzie na opisywaniu ogólnych założeń/zasad/metod działania owego nowego wspaniałego świata. W tych też opisach, relacjach i argumentacji za taką, a nie inną wizją świata, Huxley poradził...

Oczywiście jednostronna, ale bardzo zgrabnie napisana. Multum dat, nazwisk, faktów. Trudno spamiętać, ale nakreśla wizję światowej dyplomacji, która mogła nie być tak klarowna przed lekturą książki.

Oczywiście jednostronna, ale bardzo zgrabnie napisana. Multum dat, nazwisk, faktów. Trudno spamiętać, ale nakreśla wizję światowej dyplomacji, która mogła nie być tak klarowna przed lekturą książki.

Od lat polowałem na komiksy dotyczące przeszłości Sknerusa... w końcu się udało, i nie żałuję ani złotówki wydanej na ,, Życie i czasy Sknerusa McKwacza" !.

Powieść ta porusza się generalnie w humorystycznych rewirach pełnych wyczuwalnej nostalgii, ale nie raz zafundowała potężnego emocjonalnego kopniaka smutnym wydarzeniem z życia centusia.
Bezapelacyjnie warte uznania są wysiłki autora by jak najbardziej trzymać się chronologii i realiów historycznych.
Do tego wszystko okraszone klasyczną kreską, którą wszyscy znamy....
Polecam? To mało powiedziane!

Od lat polowałem na komiksy dotyczące przeszłości Sknerusa... w końcu się udało, i nie żałuję ani złotówki wydanej na ,, Życie i czasy Sknerusa McKwacza" !.

Powieść ta porusza się generalnie w humorystycznych rewirach pełnych wyczuwalnej nostalgii, ale nie raz zafundowała potężnego emocjonalnego kopniaka smutnym wydarzeniem z życia centusia.
Bezapelacyjnie warte uznania są...

Aż trudno wykrzesać z siebie słowa po przeczytaniu tej książki. Choć przede mną jeszcze ,, Piramida" opisująca podobno wczesne przygody komisarza z Ystadu, to ,, Niespokojny Człowiek" jest faktycznym ostatnim epizodem przygód komisarza Kurta.
Odczuwam ogromną pustkę myśląc o tym, że więcej przygód Komisarza nie będzie. Mankellowi udało się, w moim odczuciu, stworzyć jedną z najbardziej autentycznych, ludzkich postaci literackich. Stąd też rozstanie z bohaterem, z którym zdążyło się zżyć, jest tak bolesne.
Bardzo dobra książka kończąca jeden z najwspanialszych cyklów jakie w swoim niedługim życiu przeczytałem. Gorąco polecam.

Aż trudno wykrzesać z siebie słowa po przeczytaniu tej książki. Choć przede mną jeszcze ,, Piramida" opisująca podobno wczesne przygody komisarza z Ystadu, to ,, Niespokojny Człowiek" jest faktycznym ostatnim epizodem przygód komisarza Kurta.
Odczuwam ogromną pustkę myśląc o tym, że więcej przygód Komisarza nie będzie. Mankellowi udało się, w moim odczuciu, stworzyć jedną...

Rozkręca się dopiero ok. 350 strony (na 500). Większa część to jednak powolne, oczywiście potrzebne, acz nieco nużące wprowadzenie. Nie wdając się w zdradzanie zakończenia zaznaczę tylko, że Lagercrantz zostawił sobie otwartą furtkę do napisania kolejnej części, więc zapewne będzie można się jej spodziewać na przestrzeni kilku lat.
Co mnie jednak najbardziej w książce irytowało, to główna bohaterka. W ,, Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet" jeszcze było ok, jednak z każdą kolejną częścią Salander stawała się niewyobrażalnie potężną kobietą. Postać bogata, inteligentna, silna, nieustraszona, potrafiąca działać w stresie, z fotograficzną pamięcią.... zupełnie jak Batman. Po prostu jednoosobowa armia.

Rozkręca się dopiero ok. 350 strony (na 500). Większa część to jednak powolne, oczywiście potrzebne, acz nieco nużące wprowadzenie. Nie wdając się w zdradzanie zakończenia zaznaczę tylko, że Lagercrantz zostawił sobie otwartą furtkę do napisania kolejnej części, więc zapewne będzie można się jej spodziewać na przestrzeni kilku lat.
Co mnie jednak najbardziej w książce...

Jak zwykle czytało się wyśmienicie... jedno co mnie zastanawia, to czy któraś następna część przełamie schemat 'Kurt Wallander na tropie' (odkrywanie kawałek po kawałku powiązań między ofiarami i dojście do sprawcy), i zamiast tego oprze się na kręgosłupie w stylu 'kto to zrobił' (kilku podejrzanych).
Detektyw z Ystadu stał się dla mnie tak bardzo wyrazistą, z krwi i kości postacią, że naprawdę z trudem wyobrażam sobie sięganie potem po inne kryminały. Aż żal bierze gdy zdaję sobie sprawę, iż połowa sagi już za mną...

Jak zwykle czytało się wyśmienicie... jedno co mnie zastanawia, to czy któraś następna część przełamie schemat 'Kurt Wallander na tropie' (odkrywanie kawałek po kawałku powiązań między ofiarami i dojście do sprawcy), i zamiast tego oprze się na kręgosłupie w stylu 'kto to zrobił' (kilku podejrzanych).
Detektyw z Ystadu stał się dla mnie tak bardzo wyrazistą, z krwi i kości...

Podchodziłem do Rolanda z bardzo dużą rezerwą; co prawda sam King nieraz wspominał, iż Mroczna Wieża to dzieło jego życia, ale jednak to zupełnie inny gatunek niż jego główna 'działka'.
Po skończeniu mam dosyć mieszane uczucia. Z jednej strony King wykreował niesamowity potencjał, co może zaowocować w kolejnych częściach. Z drugiej strony, styl pisarza był tutaj diametralnie inny niż w reszcie jego powieści; gdyby nie wielki napis na okładce mógłbym pomyśleć, że autorem jest ktoś inny.
Z trzeciej strony sama książka, która dopiero pod koniec w jakimś stopniu układa wszystko w jedną całość. Przez większość 250-stronicowej powieści czytelnik trochę błądzi we mgle- nie wiadomo co/skąd/gdzie/po co/dlaczego/jak to. Spowodowane jest to własnie odmiennym stylem Kinga tutaj, który nie rozwinął, jak to ma w zwyczaju, preludium.
Z czwartej strony sam bohater, do którego nie poczułem żadnej większej sympatii... raczej ambiwalentny stosunek, choć nie chcę wdawać się w szczegóły, żeby nikomu nie popsuć przygody z książką.
Nie mniej jednak, być może, jak akurat nie będę miał nic pod ręką, sięgnę po kolejne tomiszcza i tam już sama akcja, jak i S. King, porządnie się rozkręcą.

Podchodziłem do Rolanda z bardzo dużą rezerwą; co prawda sam King nieraz wspominał, iż Mroczna Wieża to dzieło jego życia, ale jednak to zupełnie inny gatunek niż jego główna 'działka'.
Po skończeniu mam dosyć mieszane uczucia. Z jednej strony King wykreował niesamowity potencjał, co może zaowocować w kolejnych częściach. Z drugiej strony, styl pisarza był tutaj...

Zdecydowanie lepsza niż poprzednia część, czyli ,, Mężczyzna, który się uśmiechał". Dość wartka akcja, przedstawienie 2 morderstw na dzień dobry może wprowadzić w, jak się domyślam, zamierzone poczucie dezorientacji i dłuższych rozmyślań bez żadnych poszlak.
Wciąż uważam, że Mankell (dotychczas w serii o Kurcie Wallanderze) zbyt szybko rozwiązywał akcję książek i tutaj jest podobnie. Mimo to, naturalnie gorąco polecam, bo jest to tytuł bez wątpienia warty poświęcenia kilku wieczorów.

Zdecydowanie lepsza niż poprzednia część, czyli ,, Mężczyzna, który się uśmiechał". Dość wartka akcja, przedstawienie 2 morderstw na dzień dobry może wprowadzić w, jak się domyślam, zamierzone poczucie dezorientacji i dłuższych rozmyślań bez żadnych poszlak.
Wciąż uważam, że Mankell (dotychczas w serii o Kurcie Wallanderze) zbyt szybko rozwiązywał akcję książek i tutaj...

De facto najmniej kryminalna ze wszystkich części, ale w fantastyczny sposób kończy wszystkie wątki rozpoczęte na przestrzeni poprzednich dwóch tomów. Aż sam nie wiem czy sięgać po ,, Co nas nie zabije" Davida Lagercranta...

De facto najmniej kryminalna ze wszystkich części, ale w fantastyczny sposób kończy wszystkie wątki rozpoczęte na przestrzeni poprzednich dwóch tomów. Aż sam nie wiem czy sięgać po ,, Co nas nie zabije" Davida Lagercranta...