Czytana bezpośrednio po „Filipie i Aleksandrze” autorstwa A. Goldsworthy’ego, stanowi naturalną kontynuację i świetny epilog historii Filipa II Macedońskiego oraz Aleksandra Wielkiego. Miałem obawy, czy dorówna poziomem poprzedniczce, ale okazały się bezpodstawne. To bardzo dobra książka, którą szczerze polecam. Mimo ograniczonej dostępności i cen znacznie wyższych od pierwotnych, zdecydowanie warta każdej złotówki.

Czytana bezpośrednio po „Filipie i Aleksandrze” autorstwa A. Goldsworthy’ego, stanowi naturalną kontynuację i świetny epilog historii Filipa II Macedońskiego oraz Aleksandra Wielkiego. Miałem obawy, czy dorówna poziomem poprzedniczce, ale okazały się bezpodstawne. To bardzo dobra książka, którą szczerze polecam. Mimo ograniczonej dostępności i cen znacznie wyższych od...

Książka dobra dla osób chcących zapoznać się z historią imperium czasu Achemenidów. Czy jest nowatorska? Nie. Czy korzysta z nieznanych wcześniej źródeł? Nie. Autor w dużej części korzysta z prac tak pogardzanych przez siebie Hellenów. I tutaj olbrzymi minus książki. Podobnie jak w pracach Pana Krzysztofa Kęcieka w stosunku do Rzymian tak tutaj w stosunku do ogółu Hellenów czuć wylewającą się zawiść i pogardę. Osobiste wycieczki autora (mieszkańcy Aten ogród kojarzą co najwyżej z uprawą rzepy) są w książce historycznej nie na miejscu. Persowie palący Ateny - zdarza się, w końcu to realia wojenne. Macedończycy grabiący Persopolis - "ludzie Aleksandra zabijali niewątpliwie dla zysku, ale także przyjemności". Podobnych większych i mniejszych przytyków jest w mojej ocenie zbyt wiele. Stąd "tylko" 7/10. Jeśli spodziewacie się czegoś odkrywczego i rewolucyjnego - zawiedziecie się. Jeśli oczekujecie porządnej monografii - nie będziecie zawiedzeni.

Książka dobra dla osób chcących zapoznać się z historią imperium czasu Achemenidów. Czy jest nowatorska? Nie. Czy korzysta z nieznanych wcześniej źródeł? Nie. Autor w dużej części korzysta z prac tak pogardzanych przez siebie Hellenów. I tutaj olbrzymi minus książki. Podobnie jak w pracach Pana Krzysztofa Kęcieka w stosunku do Rzymian tak tutaj w stosunku do ogółu Hellenów...

Książkę czyta się dobrze – jest lekko i ciekawie napisana, nie nuży i nie wymaga nadmiernego skupienia. Może budzić zdziwienie dobór niektórych „cywilizacji”, ale to już tajemnica autora. Stanowi ona pewną bazę do rozpoczęcia zgłębiania historii konkretnej cywilizacji i okresu jej istnienia.
Nie posiadam wiedzy, by ocenić poprawność merytoryczną większości zawartych informacji, jednak np. w rozdziale o upadku rzymskiej Brytanii autor, odnosząc się do bitwy pod Adrianopolem, podaje liczebność Gotów jako 10 tysięcy, a Rzymian – 30 tysięcy. Skąd autor bierze te dane, pozostaje niewiadomą – współcześnie szacuje się siły Gotów na 12–15 tys., a armii cesarza Walensa na 10–15 tys.
Mniejsze błędy, nieścisłości i uproszczenia wychwyciłem również m.in. w rozdziale o upadku Cesarstwa Wschodniorzymskiego. Mam więc na uwadze, że podobne nieścisłości mogą pojawiać się również w innych rozdziałach.

Książkę czyta się dobrze – jest lekko i ciekawie napisana, nie nuży i nie wymaga nadmiernego skupienia. Może budzić zdziwienie dobór niektórych „cywilizacji”, ale to już tajemnica autora. Stanowi ona pewną bazę do rozpoczęcia zgłębiania historii konkretnej cywilizacji i okresu jej istnienia.
Nie posiadam wiedzy, by ocenić poprawność merytoryczną większości zawartych...