Siostra je ziemniaki, widzę, że już nie może, bo ciągle pociera dłońmi uda, ale i tak je w siebie wpycha, żeby potem mama ją pochwaliła, że ładnie zjadła.

Siostra je ziemniaki, widzę, że już nie może, bo ciągle pociera dłońmi uda, ale i tak je w siebie wpycha, żeby potem mama ją pochwaliła, że ładnie zjadła.

Mam obsesję rzeczy, zdarzeń, nic niewartych szczegółów, wyliczanek, lubię wiedzieć, co jak się nazywa, i dlatego wolę biedne okolice niż bogate, bo w nich przedmioty mają prawdziwą wartość i bardzo możliwe, że ludzie je choć trochę kochają, ponieważ nie mają nic innego. Nie wielbią, ale kochają, nie mając o tym nawet pojęcia.

Mam obsesję rzeczy, zdarzeń, nic niewartych szczegółów, wyliczanek, lubię wiedzieć, co jak się nazywa, i dlatego wolę biedne okolice niż bogate, bo w nich przedmioty mają prawdziwą wartość i bardzo możliwe, że ludzie je choć trochę kochają, ponieważ nie mają nic innego. Nie wielbią, ale kochają, nie mając o tym nawet pojęcia.

Świat jest prosty i zrozumiały. Jest go dokładnie tyle, ile możesz poczuć i objąć własną pamięcią. Ma wyraźne kontury i mocne granice. Granice te przebiegają tuż obok - za najbliższym rzędem zimnych drzew. Tam dalej, za tymi widocznymi granicami, zaczyna się coś innego - coś zupełnie obcego, niezrozumiałego i dlatego niezbyt interesującego - ludzie, których nie znasz, okoliczności, które ciebie nie dotyczą, kraj, którego nie rozumiesz. Tutaj natomiast - wszystko jest na swoim miejscu, wszystko można rozpoznać, dotykając, wszystko odczytać, słuchając.

Świat jest prosty i zrozumiały. Jest go dokładnie tyle, ile możesz poczuć i objąć własną pamięcią. Ma wyraźne kontury i mocne granice. Granice te przebiegają tuż obok - za najbliższym rzędem zimnych drzew. Tam dalej, za tymi widocznymi granicami, zaczyna się coś innego - coś zupełnie obcego, niezrozumiałego i dlatego niezbyt interesującego - ludzie, których nie znasz, okoliczno...

W piwnicznej brudnej izbie przy ul. Miłej pełno było dziewcząt. Polki i Żydówki, ze wsi, miasteczek i miast, głodne i niewyspane siedziały tu w zaduchu po kilka miesięcy nieraz, chociaż w jedynie dostępnym dla nich zawodzie robotnic domowych nie było niby takiego bezrobocia jak w innych zawodach. Za każdą przesiedzianą noc trzeba było płacić lub dać zastaw. Bywało tak, że panie przychodziły i wybierały sobie pracownice. Podobne to było do kupna konia, np. dziewczyna musiała być tęga, o zdrowym wyglądzie. Następnie odpowiadała na pytania, czy ma narzeczonego, czy lubi chodzić na spacer lub przyjmować gości. Jeśli tak, to jest nieodpowiednia.

W piwnicznej brudnej izbie przy ul. Miłej pełno było dziewcząt. Polki i Żydówki, ze wsi, miasteczek i miast, głodne i niewyspane siedziały tu w zaduchu po kilka miesięcy nieraz, chociaż w jedynie dostępnym dla nich zawodzie robotnic domowych nie było niby takiego bezrobocia jak w innych zawodach. Za każdą przesiedzianą noc trzeba było płacić lub dać zastaw. Bywało tak, że panie...

Nieuchronność potworności jest przedmiotem zainteresowania internetu, którego siłą napędową są biografie - internet utkany jest z naszych wyznań o sobie i innych. Samo określenie "Kultura unieważniania" (ang. cancel culture) zakłada istnienie przywileju biograficznego, ideę kultury zbudowanej na tym, że wiemy wszystko o wszystkich. (...) Plama - rosnąca, rozpełzająca się (...) jest następstwem biografii. Człowiek popełnia przestępstwo i splamione zostaje jego dzieło. Nam zaś, publiczności, pozostaje się z tym zmierzyć.

Nieuchronność potworności jest przedmiotem zainteresowania internetu, którego siłą napędową są biografie - internet utkany jest z naszych wyznań o sobie i innych. Samo określenie "Kultura unieważniania" (ang. cancel culture) zakłada istnienie przywileju biograficznego, ideę kultury zbudowanej na tym, że wiemy wszystko o wszystkich. (...) Plama - rosnąca, rozpełzająca się (...) ...

A jak mieli coś metalowego, to gładzili i ostrzyli tak długi, że po prostu przestawało istnieć. (...) Rzeczy żyją tak długo, jak się nimi ktoś opiekuje.

A jak mieli coś metalowego, to gładzili i ostrzyli tak długi, że po prostu przestawało istnieć. (...) Rzeczy żyją tak długo, jak się nimi ktoś opiekuje.

Gdy oczy wreszcie zmęczone zamknę,
mą twarz okryją zwiewnym szalem.
A uśmiech mój zastygnie martwy
pod śmierci ulotnym woalem.

Gdy oczy wreszcie zmęczone zamknę,
mą twarz okryją zwiewnym szalem.
A uśmiech mój zastygnie martwy
pod śmierci ulotnym woalem.

Trocki jest wrogiem nie dlatego, że ma tak wielu zwolenników. Trocki jest wrogiem, bo to jedyny człowiek na ziemi, który może zająć moje miejsce na Kremlu. Hitler mógłby napaść i zagarnąć Rosję i pozbawić mnie życia, ale nigdy nie mógłby zająć mojego miejsca jako przywódcy Rosji Radzieckiej. Trocki nadal pozostanie wrogiem, nawet jeśli jego organizacja zostanie rozbita i ostanie się jedynie on sam. Jeśli odmówisz przyznania, że służyłeś Trockiemu w przeszłości, będzie to oznaczać, że służysz mu obecnie. A to jeszcze gorsze.

Trocki jest wrogiem nie dlatego, że ma tak wielu zwolenników. Trocki jest wrogiem, bo to jedyny człowiek na ziemi, który może zająć moje miejsce na Kremlu. Hitler mógłby napaść i zagarnąć Rosję i pozbawić mnie życia, ale nigdy nie mógłby zająć mojego miejsca jako przywódcy Rosji Radzieckiej. Trocki nadal pozostanie wrogiem, nawet jeśli jego organizacja zostanie rozbita i ostani...

Otóż jednym z nieporozumień, jakie dominują nad pojęciem biblioteki, jest pogląd, że idzie się tam po książkę, której tytuł się zna. Rzeczywiście, często się zdarza, że idzie się do biblioteki, bo chce się książki o znanym tytule, ale główną funkcją biblioteki (...) jest odkrywanie książek, których istnienia się nie podejrzewało, a które, jak się okazuje, są dla nas niezwykle ważne.

Otóż jednym z nieporozumień, jakie dominują nad pojęciem biblioteki, jest pogląd, że idzie się tam po książkę, której tytuł się zna. Rzeczywiście, często się zdarza, że idzie się do biblioteki, bo chce się książki o znanym tytule, ale główną funkcją biblioteki (...) jest odkrywanie książek, których istnienia się nie podejrzewało, a które, jak się okazuje, są dla nas niezwykle w...

Najpierw była czerwona smuta, potem biała, a potem nastała Ruś.

Najpierw była czerwona smuta, potem biała, a potem nastała Ruś.

Pewnego dnia spotkała człowieka, który był wyrzutkiem we własnym kraju. Zaprzyjaźnili się, a gdy ten człowiek zachorował, łza strząsaczki słów spadła na jego twarz. Łza ta była zrobiona ze słowa "przyjaźń". Gdy wyschła, pozostało po niej nasionko, i kiedy dziewczynka znów udała się do lasu, zasądziła je między innymi drzewami i codziennie podlewała.

Pewnego dnia spotkała człowieka, który był wyrzutkiem we własnym kraju. Zaprzyjaźnili się, a gdy ten człowiek zachorował, łza strząsaczki słów spadła na jego twarz. Łza ta była zrobiona ze słowa "przyjaźń". Gdy wyschła, pozostało po niej nasionko, i kiedy dziewczynka znów udała się do lasu, zasądziła je między innymi drzewami i codziennie podlewała.

Nienawidziłam słów i kochałam je. Mam nadzieję, że nauczyłam się ich używać.

Nienawidziłam słów i kochałam je. Mam nadzieję, że nauczyłam się ich używać.

Ryczący jeleń wykraczał poza noc, poza sen, poza swe zwykłe rewiry i szlaki i wyłaniał się niczym fantom w przestrzeni uzdrowiska, w jego ciemnych, wilgotnych, wąskich podwórkach, pojawiał się jako monstrum opętane własną żądzą, męski potwór. I było to biedne zwierzę ofiarą wewnętrznych seksualnych mocy, które stawiają wszystko ponad własnym życiem - nieskończona potrzeba wyjścia poza samego siebie, powielenia swojego gatunku, nawet kosztem własnej egzystencji.

Ryczący jeleń wykraczał poza noc, poza sen, poza swe zwykłe rewiry i szlaki i wyłaniał się niczym fantom w przestrzeni uzdrowiska, w jego ciemnych, wilgotnych, wąskich podwórkach, pojawiał się jako monstrum opętane własną żądzą, męski potwór. I było to biedne zwierzę ofiarą wewnętrznych seksualnych mocy, które stawiają wszystko ponad własnym życiem - nieskończona potrzeba wyjśc...

Widok przesłaniały kłęby pary z parowozu, które teraz snują się po peronie. Trzeba spod nich wyjrzeć, by zobaczyć wszystko, pozwolić się na chwilę oślepić przez szarą mgłę, aż wzrok, który wyłoni się po tej próbie, będzie ostry, przenikliwy i wszystkowidzący.

Widok przesłaniały kłęby pary z parowozu, które teraz snują się po peronie. Trzeba spod nich wyjrzeć, by zobaczyć wszystko, pozwolić się na chwilę oślepić przez szarą mgłę, aż wzrok, który wyłoni się po tej próbie, będzie ostry, przenikliwy i wszystkowidzący.