Nie chcę oceniać tej książki. Porzuciłam ją, gdy tylko graficzne didaskalia szpitalne zaczęły pączkować i mnie straszyć. Kiedy wróciłam w pełni sił, okazało się, że kryje najbardziej wnikliwy opis początków żałoby, jaki czytałam. A przy tym napisana jest świetnym piórem. Podziwiam rzeczowość Joan Didion, a jednocześnie jestem jej za „Rok…” wdzięczna. Rzeczowość i warsztat nie blokują też i współczucia; tak jak i Didion zostawia szeroko otwarte drzwi dla własnej refleksyjności. Czy da się w tę refleksyjność wniknąć na sucho, bez jakiegokolwiek utożsamienia z przedmiotem tego pamiętnika-eseju – tego już pewna nie jestem. Pewna jestem jednak, że potrzebujemy takich opowieści.

Nie chcę oceniać tej książki. Porzuciłam ją, gdy tylko graficzne didaskalia szpitalne zaczęły pączkować i mnie straszyć. Kiedy wróciłam w pełni sił, okazało się, że kryje najbardziej wnikliwy opis początków żałoby, jaki czytałam. A przy tym napisana jest świetnym piórem. Podziwiam rzeczowość Joan Didion, a jednocześnie jestem jej za „Rok…” wdzięczna. Rzeczowość i warsztat...