Nieobecni. Milczenie wokół chorób psychicznych w rodzinie

Temat trudny. Choroby i zaburzenia psychiczne to nadal trudny temat, ale przeczytanie tej historii zostawiło we mnie wdzięczność, że choruję w naszych czasach. Wykluczenie, piętno i niezrozumienie osób chorych i ich rodzin, ogromny wstyd - tym było chorowanie w latach 60 i 70 XX wieku. Autorka mierzy się z trudną historią swojej rodziny, ale też ze swoimi emocjami i traumą.

Temat trudny. Choroby i zaburzenia psychiczne to nadal trudny temat, ale przeczytanie tej historii zostawiło we mnie wdzięczność, że choruję w naszych czasach. Wykluczenie, piętno i niezrozumienie osób chorych i ich rodzin, ogromny wstyd - tym było chorowanie w latach 60 i 70 XX wieku. Autorka mierzy się z trudną historią swojej rodziny, ale też ze swoimi emocjami i traumą.

Z początku czytało się bardzo dobrze, ale z biegiem czasu miałam wrażenie, że autorka jest mało bystra. Z jednej strony mógłby być to świetny reportaż, bo pisany przez osobę której to wszystko dotknęło, ale niestety w tym przypadku nie jest to zaleta. W jakiś sposób autorka mnie drażniła, przez co historia nie wybrzmiewa tak mocno jak by się chciało ze względu na temat, który porusza.

Z początku czytało się bardzo dobrze, ale z biegiem czasu miałam wrażenie, że autorka jest mało bystra. Z jednej strony mógłby być to świetny reportaż, bo pisany przez osobę której to wszystko dotknęło, ale niestety w tym przypadku nie jest to zaleta. W jakiś sposób autorka mnie drażniła, przez co historia nie wybrzmiewa tak mocno jak by się chciało ze względu na temat,...

Bardzo ciekawa, dobrze napisana i, o dziwo, momentami zabawna książka.

Bardzo ciekawa, dobrze napisana i, o dziwo, momentami zabawna książka.

Dobrze napisana. Polecam!

Dobrze napisana. Polecam!

Opowieść w dużej mierze o wstydzie, który odczuwa rodzina osoby chorej psychicznie. Książka ta to bardziej biografia niż reportaż. Momentami nużą opisy życia zawodowego autorki książki

Opowieść w dużej mierze o wstydzie, który odczuwa rodzina osoby chorej psychicznie. Książka ta to bardziej biografia niż reportaż. Momentami nużą opisy życia zawodowego autorki książki

Meg Kissinger „Nieobecni. Milczenie wokół chorób psychicznych w rodzinie” to opowieść o tygrysach czających się pod łóżkiem. Historia rodzinna, naznaczona wieloma tragediami, traumami i milczeniem. Dziesięcioosobowa rodzina, czyli Holmer, jego żona Jean i ośmioro ich dzieci borykają się z uzależnieniami, chorobami psychicznymi i wieloma przemilczanymi przez lata lękami.

Meg najpierw pisała artykuły do gazet o osobach chorych psychicznie i trudnościach, jakie napotykają ze strony systemu państwa i systemu zdrowotnego. Następnie po wielu latach zadecydowała, że ta książka będzie upamiętnieniem tych z rodziny Kissingerów, którzy odeszli, ale też głosem wszystkich tych, którzy chorują, a są spychani na margines. „Nieobecni. Milczenie wokół chorób psychicznych w rodzinie” to też terapia całej rodziny i samej autorki. Stanięcie w prawdzie o tym, o czym do tej pory wszyscy jej członkowie musieli milczeć.

Mimo trudnych tematów poruszanych w tym reportażu Meg Kissinger ma dużą lekkość w pisaniu, co oczywiście nie odziera treści z przytłaczających emocji. Nie jest to moim zdaniem książka dla każdego, bo obciążenie, jakie odczuwamy podczas lektury, jest znaczne. „Nieobecni(...)” to istotny reportaż, zwracający uwagę na to, jak zmienił się sposób traktowania osób chorych psychicznie w społeczeństwie amerykańskim. Jak ewoluowała opieka medyczna od lat sześćdziesiątych, siedemdziesiątych, a potem dziewięćdziesiątych dwudziestego wieku do teraz. Meg mimo tych pozytywnych zmian zaznacza, że zdrowiu psychicznemu wciąż mimo wszystko poświęca się zbyt mało środków finansowych i zbyt mało uwagi. Bardzo ważny reportaż i potrzebny. Polecam.

Meg Kissinger „Nieobecni. Milczenie wokół chorób psychicznych w rodzinie” to opowieść o tygrysach czających się pod łóżkiem. Historia rodzinna, naznaczona wieloma tragediami, traumami i milczeniem. Dziesięcioosobowa rodzina, czyli Holmer, jego żona Jean i ośmioro ich dzieci borykają się z uzależnieniami, chorobami psychicznymi i wieloma przemilczanymi przez lata lękami....

Sama historia ujmująca swą prawdziwością - takich wiele. Nie takiej lektury spodziewałam się jednak sięgając po pozycję z wyd. Czarnego. Mocno zsubiektywizowany, nie do końca przepracowany emocjonalny pejzaż rodzinnej historii. Główne wątki oscylowały wokół wielodzietności i zaburzeń psychicznych - i tu trudno jednoznacznie stwierdzić jak bardzo jedno wpływało na drugie. Mam wrażenie, że to ciekawe studium przypadku jak dużym wyzwaniem jest życie i porządkowanie tak dużej rodziny z równoczesnym zachowaniem uważności na każde dziecko.
Forma literacka autorki nie do końca mi odpowiadała, ponieważ dało się wyczuć, że funkcjonuje w niej sporo niezrozumienia i żalu, także do ludzi.
Tak jak ktoś już o tym pisał - bardziej saga, niż reportaż.

Sama historia ujmująca swą prawdziwością - takich wiele. Nie takiej lektury spodziewałam się jednak sięgając po pozycję z wyd. Czarnego. Mocno zsubiektywizowany, nie do końca przepracowany emocjonalny pejzaż rodzinnej historii. Główne wątki oscylowały wokół wielodzietności i zaburzeń psychicznych - i tu trudno jednoznacznie stwierdzić jak bardzo jedno wpływało na drugie....

Bardzo polecam tę historię. Przywiązałam się do każdego z osobna w tej rodzinie, szkoda było mi w końcu odłożyć tę książkę po przeczytaniu. Autorka genialnie opisuje życie swoich bliskich oraz wszystko to, co ją spotkało. Czuję się teraz tak, że jakbym tylko mogła to poleciałabym do Meg Kissinger i ją przytuliła.

Bardzo polecam tę historię. Przywiązałam się do każdego z osobna w tej rodzinie, szkoda było mi w końcu odłożyć tę książkę po przeczytaniu. Autorka genialnie opisuje życie swoich bliskich oraz wszystko to, co ją spotkało. Czuję się teraz tak, że jakbym tylko mogła to poleciałabym do Meg Kissinger i ją przytuliła.

Sięgając po książkę "Nieobecni. Milczenie wokół chorób psychicznych w rodzinie" miałam nieco inne wyobrażenie o jej treści. Z uwagi na fakt, że miał to być reportaż, oczekiwałam historii osób dotkniętych chorobą psychiczną z różnych rodzin, warstw społecznych, różniących się statusem materialnym i warunkami życia. Tymczasem otrzymałam sagę rodziną, w której każdy członek rodziny zmagał się bądź zmaga z problemem natury psychicznej i/lub uzależnieniem.
Lektura sama w sobie jest ciekawa (sam temat jest bardzo interesujący),choć uczciwie przyznam, że niektóre postaci i wątki ich życia nieco mi się myliły. Kissinger, która jest dziennikarką, zmierzyła się nie tylko z niezwykle delikatnym i trudnym tematem, ale przede wszystkim z własnymi demonami. Odniosłam wrażenie, że ta książka to forma autoterapii, próby zrozumienia, jak uwarunkowania biologiczne i społeczne wpływają na nasze życie.
Nie do końca tego oczekiwałam po tej lekturze, ale z pewnością jest ona bardzo poruszająca.

Sięgając po książkę "Nieobecni. Milczenie wokół chorób psychicznych w rodzinie" miałam nieco inne wyobrażenie o jej treści. Z uwagi na fakt, że miał to być reportaż, oczekiwałam historii osób dotkniętych chorobą psychiczną z różnych rodzin, warstw społecznych, różniących się statusem materialnym i warunkami życia. Tymczasem otrzymałam sagę rodziną, w której każdy członek...

Reportaż "Nieobecni" to właściwie bardziej osobista biografia rodziny, a nie reportaż. Bardzo prywatna książka. Dzięki temu, że Meg Kissinger ma zadziwiająco lekkie pióro, całą tę historię czyta się jak porywającą i na poły sensacyjną sagę rodzinną, zwłaszcza że autorka każdy rozdział kończy clifthangerem. W pierwszych rozdziałach, gdzie mowa jest o młodych rodzicach Meg oraz o czasach dzieciństwa Meg i jej rodzeństwa, jest bardzo dużo humoru i luzu, potem jednak dzieci dorastają, a ton reportażu staje się coraz poważniejszy i smutniejszy. Końcówka książki poświęcona jest już nie tyle osobistym problemom Kissingerów, co tragicznej sytuacji osób z chorobami psychicznymi w społeczeństwie (amerykańskim, ale śmiało możemy rozszerzyć to na inne kraje, Polskę też). Autorka zwraca uwagę na brak de facto jakiegokolwiek systemu, który opiekowałby się takimi ludźmi oraz na - w dalszym ciągu - ich stygmatyzację. Stąd chorzy lądują na marginesie społeczeństwa: biedni, zaniedbani, często bezdomni, a w USA często wsadzani do więzienia.

Myślę, że to nie jest tak, że na rodzinę Kissingerów, która jest bohaterką tego reportażu spadła jakaś niewyobrażalna liczba nieszczęść, biorąc pod uwagę liczebnośc tej rodziny. Przecież kazdy człowiek ma swoje życie, swoje problemy, a kiedy liczba tych osób się multiplikuje, problemy też się mnożą. Niestety też oddziaływują ze sobą wzajemnie i odbijają się na pozostałych osobach. Nie o to chodziło autorce, żeby powiedzieć, że jej rodzina była jakaś wyjątkowa. Historia Kissingerów jest kolejną pozycją uświadamiającą na temat zaburzeń psychicznych, bo w dzisiejszych czasach wcale nie wygląda to lepiej, niż w czasach dzieciństwa autorki. Inaczej, owszem, ale depresje, uzależnienia szerzą się wśród młodych tempie zastraszającym. Mamy dzieciocentryzm, ale czy rodzice interesują się tak naprawdę tym, co przeżywają ich dzieci, rozmawiają z nimi szczerze? Czy mają jakiekolwiek wyobrażenie, jak wyglądają realia dzieci i młodzieży, zanurzonych w toksyczny świat mediów społecznościowych?

Reportaż "Nieobecni" to właściwie bardziej osobista biografia rodziny, a nie reportaż. Bardzo prywatna książka. Dzięki temu, że Meg Kissinger ma zadziwiająco lekkie pióro, całą tę historię czyta się jak porywającą i na poły sensacyjną sagę rodzinną, zwłaszcza że autorka każdy rozdział kończy clifthangerem. W pierwszych rozdziałach, gdzie mowa jest o młodych rodzicach Meg...