Pochodzę z Kaszub, w moim domu mówi się po kaszubsku, a jednocześnie nie jest mi obce poczucie wstydu i obcości, które jest dla Stasi Budzisz punktem wyjścia do jej książki. Bo to, co kaszubskie, wydaje się gorsze - takie chłopskie, proste (by nie powiedzieć wręcz "prostackie"). Ten wstyd wypijamy z mlekiem matki, towarzyszy nam w szkole, w kontaktach z innymi, jest częścią nas i sprawia, że nasze historyczne i kulturowe dziedzictwo wymiera.

Autorka wychodzi od historii swojej rodziny, by później rozciągnąć to na historię całego regionu. Skupia się na losach Kaszubów w okresie wojen i międzywojnia oraz podczas PRL-u. W zasadzie historia jest osią jej badań. Śledzi życiorysy, tropi ślady Kaszubów za granicą, odcyfrowuje dokumenty i próbuje to połączyć z historią Polski.

Myślę, że to dobry reportaż, jeśli ktoś chce zrozumieć źródło kompleksu kaszubskiego. Dzięki zarysowi relacji polsko-kaszubskich i osadzeniu tego wszystkiego w kontekście wydarzeń historycznych łatwiej zrozumieć, czemu to, co kaszubskie, wydaje się nam gorsze. Jednocześnie Autorka pokazuje, że w trakcie walki o zachowanie kaszubskości... tak naprawdę ją straciliśmy. Nie zyskaliśmy statusu mniejszości, choć mogliśmy. Fundusze przeznaczane na naukę kaszubskiego w szkołach trafiają do budżetu, który służy do sfinansowania remontu urzędów czy budowy ścieżek rowerowych. Stroje czy haft kaszubski to wydmuszka marketingowa, a dzieci nie potrafią dogadać się z dziadkami w swoim ojczystym języku. Zaś muzeum w Szymbarku skupia się na wszystkim, tylko nie na promowaniu kultury i historii regionu.

Przykry to obraz i nie rysuje optymistycznych perspektyw na przyszłość.

Pochodzę z Kaszub, w moim domu mówi się po kaszubsku, a jednocześnie nie jest mi obce poczucie wstydu i obcości, które jest dla Stasi Budzisz punktem wyjścia do jej książki. Bo to, co kaszubskie, wydaje się gorsze - takie chłopskie, proste (by nie powiedzieć wręcz "prostackie"). ...

Rozwiń Zwiń

W 19. rocznicę śmierci swojego syna, Hardcastle'owie urządzają przyjęcie. Zapraszają dokładnie tych samych gości, którzy byli u nich z wizytą w dniu śmierci chłopca. I podczas uroczystego balu ponownie dochodzi do morderstwa - tym razem ich córki.

Czy ten opis brzmi znajomo? Mamy zamkniętą przestrzeń, wąski krąg podejrzanych i grupę, w której aż roi się od tajemnic i wzajemnych zależności. Klimat niczym z powieści Agathy Christie, a jednak... nie do końca.

Historię śledzimy z ośmiu perspektyw. Tajemniczy narrator każdego dnia budzi się w ciele innego z gości Hardcastle'ów i próbuje ustalić, kto zabije Evelyn. Przeżywamy w kółko ten sam dzień, tak jak narrator zbierając poszlaki i rysując coraz szerszy obraz sytuacji.

Osiem perspektyw. Dziesiątki tajemnic. Jedna ofiara. Jednocześnie razem z narratorem próbujemy pozbierać fragmenty jego świadomości. Kim on jest? Jak to możliwe, że każdego dnia budzi się w ciele innej osoby? Kim są Anna i mężczyzna z masce z czasów epidemii dżumy? Czy to sojusznicy? Komu można zaufać? Pytania mnożą się wraz z każdym kolejno przeżywanym dniem, a po piętach depcze nam tajemniczy Lokaj, którego zamiary są zdecydowanie złe.

Byłam absolutnie oczarowana budową powieści. Kolejne sekrety, które udaje się rozwiązać, na dobrą sprawę nie pozwalają nam zbliżyć się do wyjaśnienia i czynią historię coraz bardziej zagmatwaną. Poszarpana narracja, mnogość perspektyw i wartka akcja sprawiły, że dosłownie nie mogłam się oderwać od tej historii. Do gustu przypadło mi też przeskakiwanie pomiędzy różnymi dniami, bo pozwalało się bardziej wczuć w mętlik w głowie, jaki odczuwał narrator. Sam koncept wyścigu po prawdę - wyścigu z czasem, z konkurentami i z samym sobą - podkreślał napięcie i niepokój, które towarzyszyły narratorowi podczas rozwiązywania zagadki. Do tego tłumaczenie jest bardzo dobre, udało się oddać mroczny klimat i nie zagmatwać już i tak poplątanej historii. Dawno nie czytałam tak dobrego kryminału!

W 19. rocznicę śmierci swojego syna, Hardcastle'owie urządzają przyjęcie. Zapraszają dokładnie tych samych gości, którzy byli u nich z wizytą w dniu śmierci chłopca. I podczas uroczystego balu ponownie dochodzi do morderstwa - tym razem ich córki.

Czy ten opis brzmi znajomo? Mamy zamknięt...

Rozwiń Zwiń

Michał Rusinek po raz trzeci bierze na tapet język polityków (wcześniej zajmował się nim w "Mrocznym Erosie" oraz w "Dobrej zmianie", którą napisał z profesor Katarzyną Kłosińską). Tym razem nie ogranicza się wyłącznie do polskich aferek politycznych, choć nadal są one głównym tematem jego zainteresowania.

Rusinek ma dość złośliwe poczucie humoru, ale mimo to nie pozbawione smaku. Nie można mu też odmówić erudycji i błyskotliwości. Jego analiza wypowiedzi Barbary Nowak jakby to była szkolna rozprawka rozbawiła mnie do łez! Wyjątkowo rozbawiły mnie też retoryczne rozważania nad wypowiedziami Mejzy oraz dosłowna interpretacja metafor Glapińskiego.

Spośród innych reportaży, które szczególnie zwróciły moją uwagę, był też ten poświęcony świątecznym życzeniom prezydenta Dudy, metanoje i poezje Morawieckiego (Zenku Martyniuku, dołączam się do prośby autora - wykorzystaj jego tekst i nagraj do tego piosenkę!), przedstawienie afery z Pegazusem w formie greckiego mitu (Zeusem, jak można się spodziewać, został Kaczyński), a także rozłożenie na czynniki pierwsze wypowiedzi Czarnka na pogrzebie księdza-egzorcysty i na jej podstawie powołanie do życia nowej dziedziny nauki - sakrogeografii. Wyjątkowo zaintrygowała mnie też analiza haseł na plakatach podczas czarnych protestów i osadzenie ich w szerszym kontekście historycznoliterackim.

To, w czym najbardziej doceniłam wiedzę Rusinka, to felieton o rosyjskich zapożyczeniach w polszczyźnie wraz z propozycjami zamienników. Bardzo ciekawe było też porównanie: propaganda Putina - PR Zelensky'ego. Cieszę się, że autor podjął się przeanalizowania wypowiedzi tych polityków.

Uważam też, że ostatni z felietonów - w którym przytacza się historię kremówki w kontekście Jana Pawła II - to idealne domknięcie tego zbioru felietonów. Ironiczne, ale schodzące nieco z tonu, który narzuciły tematy dotyczące polityki amerykańskiej i rosyjskiej inwazji na Ukrainę. Nie mogłabym sobie wyobrazić lepszego zakończenia książki, tej książki.

Michał Rusinek po raz trzeci bierze na tapet język polityków (wcześniej zajmował się nim w "Mrocznym Erosie" oraz w "Dobrej zmianie", którą napisał z profesor Katarzyną Kłosińską). Tym razem nie ogranicza się wyłącznie do polskich aferek politycznych, choć nadal są one ...

Rozwiń Zwiń

Kolorowanka z zagadkami kryminalnymi, które łączy jedno - wszystkie mają miejsce w tym samym budynku. Są one bardzo zróżnicowane: niektóre wymagają spostrzegawczości, inne łączenia faktów (zwłaszcza tych niewyrażonych wprost), jeszcze inne opierają się na wiedzy ogólnej. Udało mi się rozwiązać wszystkie zagadki oprócz 3, jestem więc z siebie całkiem dumna :) Świetnie się bawiłam i był to idealny towarzysz majówkowego odpoczynku.

Kolorowanka z zagadkami kryminalnymi, które łączy jedno - wszystkie mają miejsce w tym samym budynku. Są one bardzo zróżnicowane: niektóre wymagają spostrzegawczości, inne łączenia faktów (zwłaszcza tych niewyrażonych wprost), jeszcze inne opierają się na wiedzy ogólnej. Udało mi się rozwi...

Rozwiń Zwiń

Po raz czwarty wraz z Czwartkowym Klubem Zbrodni próbujemy rozwiązać kryminalną zagadkę. Tym razem jednak na pierwszy plan wysuwają się problemy członków klubu - małżeństwo Elisabeth i Stephena mierzy się z postępującą demencją, poznajemy też lepiej romantyczną historię Ibrahima i śledzimy problemy w związku Rona i Pauline. Zagadka kryminalna związana ze śmiercią przyjaciela Stephena dość ciekawa, ale doceniam możliwość lepszego poznania bohaterów.

Po raz czwarty wraz z Czwartkowym Klubem Zbrodni próbujemy rozwiązać kryminalną zagadkę. Tym razem jednak na pierwszy plan wysuwają się problemy członków klubu - małżeństwo Elisabeth i Stephena mierzy się z postępującą demencją, poznajemy też lepiej romantyczną historię Ibrahima i śledzimy...

Rozwiń Zwiń