Bardzo wstrząsająca relacja więźniów dziecięcego obozu koncentracyjnego w Łodzi, obozu niewygodnego i przez wiele lat ukrywanego przez polityków i media bo ginęły tam "tylko" czysto polskie dzieci, najwyraźniej dla świata mniej godne współczucia i pamięci.
Codzienność obozowych realiów dorównuje, a niekiedy przerasta oświęcimskie.
Niektóre opisy tortur jakim poddawane były polskie dzieci są wyjątkowo drastyczne i brzmią jak z prawdziwego horroru: głód,polewanie zimną wodą na mrozie, bez żadnego powodu, zmuszanie do jedzenia kału, bicie dzieci aż do zgonu przez sadystyczny personel, zmuszanie do pracy ponad siły.
Przez obóz w Łodzi dla dzieci prawdopodobnie przewinęło się 12 000 dziecięcych więźniów, w wieku od 2-16 lat. Drastyczna większość z nich nie przeżyła lub jeśli spełniała określone "rasowe" kryteria była odsyłana do niemieckich rodzin adopcyjnych.
Ci co przeżyli do lat starości mają problemy zdrowotne, ze snem i nerwice.
Aby dostać się do obozu wystarczyło mieć rodziców podejrzewanych o pracę w konspiracji, ukraść chleb lub pochodzić z rodziny świadków Jehowy.
Przerażająco brutalny dokument, złożony z wywiadami z osobami, które przeżyły to piekło.
Nie polecam dla osób wrażliwych i zmagających się aktualnie z depresją.

Bardzo wstrząsająca relacja więźniów dziecięcego obozu koncentracyjnego w Łodzi, obozu niewygodnego i przez wiele lat ukrywanego przez polityków i media bo ginęły tam "tylko" czysto polskie dzieci, najwyraźniej dla świata mniej godne współczucia i pamięci.
Codzienność obozowych r...

Rozwiń Zwiń

Książka na kanwie realnych niewyjaśnionych zaginięć nastolatek na Śląsku w latach 90-tych.
Książka opisuje śledztwo w sprawie kilku zaginięć, prowadzone przez zaangażowanego w sprawę lokalnego dziennikarza.
Ukazuje pełną patologii, biedy, przemocy domowej sytuację wielu śląskich rodzin, z dzielnic które nie cieszą się dobrą opinią.
Kobiety najczęściej nie pracują zawodowo, są poniżane i bite przez mężów, którzy nadużywają alkoholu. Dzieci z takich rodzin puszczane są samopas, co ułatwia nie tylko porwanie, ale i popadnięcie w złe towarzystwo.
Atmosfera takich dzielnic to atmosfera szarej beznadziejności, gdzie jedyną iskierką nadziei jest śmierć alkoholika, która daje ukojenie i spokój rodzinie.
Autorka sugestywnie nakreśla obraz tamtejszych dzielnic, sytuacji domowej rodzin i czasów, w których w zasadzie nie było Internetu, wszyscy palili i nikt nie interesował się poważnymi zaniedbaniami rodzicielskimi.
Rozwiązanie zagadki zaginięć rozczarowuje, dlatego ujmuję z bólem jedną gwiazdkę.
Mimo to książkę polecam dla miłośników historii kryminalnych opartych na prawdziwych wydarzeniach.

Książka na kanwie realnych niewyjaśnionych zaginięć nastolatek na Śląsku w latach 90-tych.
Książka opisuje śledztwo w sprawie kilku zaginięć, prowadzone przez zaangażowanego w sprawę lokalnego dziennikarza.
Ukazuje pełną patologii, biedy, przemocy domowej sytuację wielu śląskich rodzin, z ...

Rozwiń Zwiń

Książka "Dziewczęta z Auschwitz" stanowi bardzo rzetelny i wstrząsający reportaż o kobietach, które jako młode dziewczęta trafiły do piekła na ziemi jakimi były niemieckie obozy koncentracyjne, część bohaterek miała bowiem za sobą pobyt także w innych obozach.
Każdy rozdział to historia jednej Ocalałej Polki.
Relacje bohaterek są bardzo wstrząsające i brutalne.
Kobiety opisują swoje życie przed aresztowaniem i pojechaniem do obozu, ten etap życia jest najczęściej sielski, pełen miłości rodzinnej i spokojnego życia, choć w cieniu wojny.
Potem niestety następuje opis dramatycznego i pełnego brutalności pobytu w obozach zagłady (czasem więcej niż jednym, gdyż były przenoszone).
Młode dziewczęta są tam poniżane, bite, katowane, cierpią z powodu głodu, insektów i braków higienicznych, a także ciężkiej, wyczerpującej pracy.
Opisy są bardzo realistyczne i drastyczne.
Rozdziały pełne są zdjęć bohaterek, z różnych okresów życia, zarówno przed wojną, jak i w obozie oraz już na wolności, w czasach współczesnych. Są również skany dokumentów.
Książka jest bardzo wciągająca, nie nudzi, pozwala dostrzec okropieństwa obozów Zagłady z punktu widzenia jednostek, które przeżyły to piekło.
Niewielkimi promykami w tej drastycznej rzeczywistości są okruchy dobra z rąk innych więźniów: podzielenie się chlebem, który w takim miejscu był na wagę złota, czy załatwienie tzw. lżejszej pracy.
Książkę bardzo polecam, stanowi rzetelne źródło wiedzy o realnych warunkach życia w obozie, zamiast niektórych "romansowych" i romantyzowanych fikcyjnych książek o tej tematyce.

Książka "Dziewczęta z Auschwitz" stanowi bardzo rzetelny i wstrząsający reportaż o kobietach, które jako młode dziewczęta trafiły do piekła na ziemi jakimi były niemieckie obozy koncentracyjne, część bohaterek miała bowiem za sobą pobyt także w innych obozach.
Każdy rozdział to h...

Rozwiń Zwiń

Książka oparta jest na wspomnieniach osób, które jako dzieci były więzione na Pawiaku, często wraz z bliskimi: rodzicami oraz rodzeństwem.
Każdy rozdział jest poświęcony jednemu bohaterowi i jego rodzinie.
Pozycja opisuje szczegółowo więzienie i brutalną codzienność tam panującą, pełną tortur i trudnych warunków codziennego życia, w której mimo wszystko niektóre osoby niosły pomoc i nadzieję, nawet zupełnie obcym sobie więźniom.
Na początku każdego rozdziału bohaterowie opisują w jaki sposób dostali się do tego brutalnego miejsca, najczęściej powodem był donos na konspiracyjną działalność członków ich rodziny.
Bohaterowie opisują swoją rodzinę i często sielskie życie przed wojną i przed aresztowaniem - kochających rodziców, dobry dom pełen patriotycznych wartości, udział w konspiracji.
Niestety ich życie zmienia się od momentu aresztowania ich bliskich i nich samych.
Nie wszyscy członkowie rodziny przeżyją, okupant jest bezwzględny nawet wobec kobiet w ciąży i dzieci.
Część osób po pobycie na Pawiaku szczęśliwie zostaje zwolniona i wychodzi na wolność, do domu. Inni nie mają niestety takiego szczęścia - zostają zesłani do obozów koncentracyjnych, gdzie zaczyna się ich kolejne piekło.
Wszystkie dzieci przeżywają, często na wolności już po wojnie odnosząc sukcesy, nawet na dużą skalę, albo po prostu wiodąc spokojne, rodzinne życie. Niestety ich bliscy również uwięzieni na Pawiaku nie zawsze przeżywają, ginąc podczas pobytu w więzieniu albo w obozach koncentracyjnych.
Książka jest bardzo wciągająca, nie ma niepotrzebnych dłużyzn, niektóre opisy porażają brutalnością.
Zawiera wiele ciekawostek historycznych z okresu II wojny światowej, jak np. aresztowanie młodych maturzystek podczas matury na tajnych kompletach albo aresztowanie wielu osób z siatki konspiracyjnej podczas ślubu młodej pary.
Bardzo przykrą konkluzją z tej książki jest fakt, że prawie za wszystkimi przypadkami aresztowań stał donos. Ku refleksji kim byli i niestety nadal są konfidenci i jak wiele ludzkich tragedii podczas tych trudnych czasów by nie było gdyby nie istnienie donosicieli.

Książka oparta jest na wspomnieniach osób, które jako dzieci były więzione na Pawiaku, często wraz z bliskimi: rodzicami oraz rodzeństwem.
Każdy rozdział jest poświęcony jednemu bohaterowi i jego rodzinie.
Pozycja opisuje szczegółowo więzienie i brutalną codzienność tam panującą, pełną to...

Rozwiń Zwiń

Duży potencjał i ciekawy temat, marne wykonanie.

Książka składa się z ośmiu rozdziałów poświęconych żydowskim kobietom, które w czasie II wojny światowej heroicznie decydowały się zostać do końca z dziećmi, które były pod ich opieką będących wychowankami domów dziecka i ośrodków oraz szpitali.
Ich odwaga stała w cieniu czołowych postaci jak Janusz Korczak i często była niezauważalna.
Każdy rozdział jest autorstwa innej pisarki, jednak w zasadzie wszystkie trzymają ten sam poziom - nudnej rozprawki historycznej, z opisem i adresami różnych miejsc, datami, bez emocji, kompletnie nie wciągających.
Czytając książkę czułam się jak na nudnych lekcjach historii w szkole, gdzie trzeba zapamiętać miejsca i daty oraz suche okoliczności historyczne.
Widać było, że autorki faktycznie niewiele wiedziały o życiu tych kobiet i skupiały się na faktach typu wykształcenie, rodziny z jakich pochodziły, powinowactwa.
Książka mało emocjonalna. Choć lubię tę tematykę bardzo się nudziłam praktycznie przy każdym rozdziale.
Zabrakło ikry, emocji, które przecież musiały towarzyszyć tym kobietom.
Książka kojarzy mi się z podręcznikiem od historii, szkoda bo sama tematyka bardzo ciekawa i faktycznie pomijana w historii Holokaustu.
Książkę szybko się czyta, do przeczytania w 2-3 wieczory.
Posiada czarno-białe fotografie niektórych z bohaterek i ich rodzin.

Duży potencjał i ciekawy temat, marne wykonanie.

Książka składa się z ośmiu rozdziałów poświęconych żydowskim kobietom, które w czasie II wojny światowej heroicznie decydowały się zostać do końca z dziećmi, które były pod ich opieką będących wychowankami domów dziecka i ośrodków oraz szpi...

Rozwiń Zwiń

Książkę otrzymałam w ramach współpracy recenzenckiej od autorki, za co serdecznie dziękuję.
Książka Moniki Szubrycht to zbiór wywiadów z trzynastoma kobietami w spektrum autyzmu.
Okładka książki jest ciekawa i oryginalna - ciekawa grafika z lustrzanym odbiciem sylwetki kobiety.
Nieco brakowało mi spisu treści.
Czasami chciałam zerknąć do rozdziału poświęconego konkretnej bohaterce i bez spisu treści musiałam szperać po całej książce.
Lista wszystkich bohaterek jest wyszczególniona na tylnej okładce.
Są to osoby w drastycznej większości przypadków doskonale znane z aktywistycznych środowisk autystycznych w Polsce.
Są to między innymi: właścicielki dwóch znanych fundacji autystycznych, psycholog pomagająca osobom w spektrum oraz z ADHD i kilka kobiet prowadzących rozpoznawalne strony na temat autyzmu.
Przedstawione w wywiadach osoby opowiadają o swoim życiu z diagnozą autyzmu - zarówno cieniach, jak i blaskach.
Opowiadają o trudnościach w życiu codziennym, z pracą oraz otoczeniem.
To co zwraca uwaga to fakt, że praktycznie każda z tych kobiet (są dwa wyjątki) nie tylko pracuje zawodowo, ale też odnosi sukces lub pracuje w zawodach z tzw. wyższej półki.
Mamy tu Panią naukowiec, badaczkę z zacnej rodziny, znanej z posiadaniach w swoich szeregach wielu uznanych dla nauki członków rodziny, mamy wyjątkowo uzdolnioną Panią doktor, prężnie rozwijającą mimo swoich deficytów fundację, mamy aktorkę, która obecnie pracuje w branży sportowej, gdzie również odnosi sukcesy, mamy Panią psycholog i kilka innych przedstawicielek różnych zawodów.
Co łączy te wszystkie osoby to fakt, iż są to (oprócz jednego przykładu osoby niewerbalnej, której historię opowiada Mama) osoby wysoko funkcjonujące. Mają pracę, karierę, często wsparcie kochającej rodziny, jak u Pani Ani, która ze wszystkich wspomnianych bohaterek musiała długo szukać pracy i odnalazła ją w miejscu poniżej swoich kwalifikacji.
Historie wydają się szczere i autentyczne, choć znając niektóre osoby niejako osobiście lub z różnych niekoniecznie publicznych wpisów miałam pewne wątpliwości dotyczące lekkiej koloryzacji (oczywiście autorka zapisywała opis ich przeżyć w dobrej wierze).
Książka przedstawia i niestety utrwala (1-2 przykłady nieco odmienne na 13 historii to niestety niewiele) popowy obraz autyzmu u kobiet w Polsce.
Generalnie kobiety mają oczywiście problemy i pewne ograniczenia (np. nadwrażliwości sensoryczne), ale jednak radzą sobie w tym nieprzyjaznym świecie: mają dobre zawody, bywa, że są w szczęśliwych związkach, dużo z nich ma kariery do pozazdroszczenia i nie do osiągnięcia nawet przez neurotypowe osoby (np. aktorka, właścicielka dużej i rozpoznawalnej fundacji lub znana badaczka).
Zabrakło mi jak zwykle szarej, a może i niekiedy czarnej twarzy autyzmu: osób nisko funkcjonujących (w tej sytuacji reprezentowanych przez rodziców), bezrobotnych, bez wsparcia otoczenia i rodziny.
Kobiety w spektrum częściej dotyka przemoc (są na ten temat liczne badania), nie wszystkie mają wsparcie rodziny i otoczenia, mieszkają w domach z kochającymi rodzicami lub parterami, ale i w DPS-ach, albo w domach z przemocą w tle.
Niestety tej nieco mniej popowej, mniej jasnej strony autyzmu autorka najwyraźniej nie chciała pokazać.
Niestety książka wpisuje się w nurt pop autyzmu - ma być jasno, problemy, owszem wskazać, ale nie drastyczne.
Nie ma bezrobocia (wśród osób w spektrum jest ono olbrzymie, sięga 85-90%, gdzie są te osoby?), nie ma przemocy, nie ma zagrożenia bezdomnością, nie ma osób z realną agresją, w szpitalach i DPS-ach.
Mamy dość ładny obrazek autyzmu u kobiet. Taki poprawny i przyjemny w odbiorze dla Czytelnika.

Książkę otrzymałam w ramach współpracy recenzenckiej od autorki, za co serdecznie dziękuję.
Książka Moniki Szubrycht to zbiór wywiadów z trzynastoma kobietami w spektrum autyzmu.
Okładka książki jest ciekawa i oryginalna - ciekawa grafika z lustrzanym odbiciem sylwetki kobiety.
Nieco brako...

Rozwiń Zwiń