Za dobrze się maskowałam. Rozmowy o doświadczeniach kobiet w spektrum autyzmu

Daję taką ocenę bo jest to wartościowy głos wspierający dla nieneurorypowych kobiet w Polsce. Zaletą na pewno jest pokazanie jak zróżnicowane są historie kobiet w spektrum.

Daję taką ocenę bo jest to wartościowy głos wspierający dla nieneurorypowych kobiet w Polsce. Zaletą na pewno jest pokazanie jak zróżnicowane są historie kobiet w spektrum.

Z całą pewnością nie jest to pozycja tak dobra jak "Wszystko mam bardziej. Życie w spektrum autyzmu” Jacka Hołuba, ale uważam, że to całkiem niezła książka.

Po tytule można by się spodziewać, że będzie skupiać się na tytułowym "maskowaniu", ale zdaje się, ze jest to jedynie pretekst do rozmów z bohaterkami, aczkolwiek większość z nich o maskowaniu i negatywnych konwekwencjach tego procederu mówią. To co charakteryzuje większość kobiet, z którymi przeprowadzano rozmowy to fakt, iż zostały one zdiagnozowane stosunkowo późno, najczęściej po 30, więc wiele z rozmów odnosi się do okresu sprzed i po diagnozie.

Niewątpliwym plusem tej książki jest to, że w wywiadach znaleźć możemy odesłania do innych książek traktujących o autyźmie i dla mnie osobiście jest to wartość dodana, bowiem chcę sięgnąć po wspomniane tam książki, mając nadzieję, że będą to wartościowe pozycje.

Reasumując mimo wszystko uważam, że była to dosyć ciekawa lektura.

Z całą pewnością nie jest to pozycja tak dobra jak "Wszystko mam bardziej. Życie w spektrum autyzmu” Jacka Hołuba, ale uważam, że to całkiem niezła książka.

Po tytule można by się spodziewać, że będzie skupiać się na tytułowym "maskowaniu", ale zdaje się, ze jest to jedynie pretekst do rozmów z bohaterkami, aczkolwiek większość z nich o maskowaniu i negatywnych...

Nie najgorsza, nie najlepsza pozycja w temacie. Niestety ilość błędów rodzi wątpliwość, czy ta książka przeszła jakąkolwiek korektę.

Nie najgorsza, nie najlepsza pozycja w temacie. Niestety ilość błędów rodzi wątpliwość, czy ta książka przeszła jakąkolwiek korektę.

,,Za dobrze się maskowałam” to zbiór wywiadów z kilkunastoma kobietami w spektrum autyzmu. Mając za sobą lekturę ,,Wszystko mam bardziej. Życie w spektrum autyzmu” Jacka Hołuba jestem rozczarowana książką M. Szubrycht. Głównie, dlatego że (z jednym lub dwoma wyjątkami) poznajemy panie bardziej w ich roli, jako prezeska fundacji, doktor nauk społecznych, psychiatra, czy lingwistka kognitywna. Wszystkie panie są osobami wysokofunkcjonującymi i momentami łatwo zapomnieć, że są w spektrum. Mało dowiadujemy się o tym, jak wygląda ich codzienność, a więcej, jak obecnie podchodzi się do autyzmu z medycznego punktu widzenia. U Jacka Hołuba mamy możliwość poznania ,,zwykłych” ludzi neuroróżnorodnych. Autor pozwala zajrzeć czytelnikowi w codzienność osób z autyzmem. Czytamy o przeszkodach w relacjach społecznych, potrzebach, trudach i lękach, ale też o tym jak sobie radzą na co dzień. W ,,Za dobrze się maskowałam” miałam wrażenie, że bardziej chodziło o przechwałki i samozadowolenie (wywiad z matką chorej córki polegał właściwie na wyliczance, gdzie to pani mama bywa w świecie, bo nie potrafiła opowiedzieć o problemach córki bez dodania, w jakiej podróży akurat była). Zdecydowanie pozycja ,,Wszystko mam bardziej" bardziej do mnie przemówiła.

,,Za dobrze się maskowałam” to zbiór wywiadów z kilkunastoma kobietami w spektrum autyzmu. Mając za sobą lekturę ,,Wszystko mam bardziej. Życie w spektrum autyzmu” Jacka Hołuba jestem rozczarowana książką M. Szubrycht. Głównie, dlatego że (z jednym lub dwoma wyjątkami) poznajemy panie bardziej w ich roli, jako prezeska fundacji, doktor nauk społecznych, psychiatra, czy...

Bardzo się dobrze czytało ten wachlarz różnorodnych historii, obserwując właśnie tworzącą się historię badań nad autyzmem, aspergerem, spektrum. Chyba tu najlepiej widać jak działa i zmienia się nauka pod wpływem nowych badań obserwacji i zmieniającej się wiedzy przechodząc od jednostki chorobowej do po prostu inaczej funkcjonującego mózgu.
To jedna strona medalu, a druga bardziej przejmująca to indywidualne historie, niezrozumienia, prób dostosowania i życia do reguł w nim panujących sprzecznych z potrzebami bohaterek.

Bardzo się dobrze czytało ten wachlarz różnorodnych historii, obserwując właśnie tworzącą się historię badań nad autyzmem, aspergerem, spektrum. Chyba tu najlepiej widać jak działa i zmienia się nauka pod wpływem nowych badań obserwacji i zmieniającej się wiedzy przechodząc od jednostki chorobowej do po prostu inaczej funkcjonującego mózgu.
To jedna strona medalu, a druga...

Książkę otrzymałam w ramach współpracy recenzenckiej od autorki, za co serdecznie dziękuję.
Książka Moniki Szubrycht to zbiór wywiadów z trzynastoma kobietami w spektrum autyzmu.
Okładka książki jest ciekawa i oryginalna - ciekawa grafika z lustrzanym odbiciem sylwetki kobiety.
Nieco brakowało mi spisu treści.
Czasami chciałam zerknąć do rozdziału poświęconego konkretnej bohaterce i bez spisu treści musiałam szperać po całej książce.
Lista wszystkich bohaterek jest wyszczególniona na tylnej okładce.
Są to osoby w drastycznej większości przypadków doskonale znane z aktywistycznych środowisk autystycznych w Polsce.
Są to między innymi: właścicielki dwóch znanych fundacji autystycznych, psycholog pomagająca osobom w spektrum oraz z ADHD i kilka kobiet prowadzących rozpoznawalne strony na temat autyzmu.
Przedstawione w wywiadach osoby opowiadają o swoim życiu z diagnozą autyzmu - zarówno cieniach, jak i blaskach.
Opowiadają o trudnościach w życiu codziennym, z pracą oraz otoczeniem.
To co zwraca uwaga to fakt, że praktycznie każda z tych kobiet (są dwa wyjątki) nie tylko pracuje zawodowo, ale też odnosi sukces lub pracuje w zawodach z tzw. wyższej półki.
Mamy tu Panią naukowiec, badaczkę z zacnej rodziny, znanej z posiadaniach w swoich szeregach wielu uznanych dla nauki członków rodziny, mamy wyjątkowo uzdolnioną Panią doktor, prężnie rozwijającą mimo swoich deficytów fundację, mamy aktorkę, która obecnie pracuje w branży sportowej, gdzie również odnosi sukcesy, mamy Panią psycholog i kilka innych przedstawicielek różnych zawodów.
Co łączy te wszystkie osoby to fakt, iż są to (oprócz jednego przykładu osoby niewerbalnej, której historię opowiada Mama) osoby wysoko funkcjonujące. Mają pracę, karierę, często wsparcie kochającej rodziny, jak u Pani Ani, która ze wszystkich wspomnianych bohaterek musiała długo szukać pracy i odnalazła ją w miejscu poniżej swoich kwalifikacji.
Historie wydają się szczere i autentyczne, choć znając niektóre osoby niejako osobiście lub z różnych niekoniecznie publicznych wpisów miałam pewne wątpliwości dotyczące lekkiej koloryzacji (oczywiście autorka zapisywała opis ich przeżyć w dobrej wierze).
Książka przedstawia i niestety utrwala (1-2 przykłady nieco odmienne na 13 historii to niestety niewiele) popowy obraz autyzmu u kobiet w Polsce.
Generalnie kobiety mają oczywiście problemy i pewne ograniczenia (np. nadwrażliwości sensoryczne),ale jednak radzą sobie w tym nieprzyjaznym świecie: mają dobre zawody, bywa, że są w szczęśliwych związkach, dużo z nich ma kariery do pozazdroszczenia i nie do osiągnięcia nawet przez neurotypowe osoby (np. aktorka, właścicielka dużej i rozpoznawalnej fundacji lub znana badaczka).
Zabrakło mi jak zwykle szarej, a może i niekiedy czarnej twarzy autyzmu: osób nisko funkcjonujących (w tej sytuacji reprezentowanych przez rodziców),bezrobotnych, bez wsparcia otoczenia i rodziny.
Kobiety w spektrum częściej dotyka przemoc (są na ten temat liczne badania),nie wszystkie mają wsparcie rodziny i otoczenia, mieszkają w domach z kochającymi rodzicami lub parterami, ale i w DPS-ach, albo w domach z przemocą w tle.
Niestety tej nieco mniej popowej, mniej jasnej strony autyzmu autorka najwyraźniej nie chciała pokazać.
Niestety książka wpisuje się w nurt pop autyzmu - ma być jasno, problemy, owszem wskazać, ale nie drastyczne.
Nie ma bezrobocia (wśród osób w spektrum jest ono olbrzymie, sięga 85-90%, gdzie są te osoby?),nie ma przemocy, nie ma zagrożenia bezdomnością, nie ma osób z realną agresją, w szpitalach i DPS-ach.
Mamy dość ładny obrazek autyzmu u kobiet. Taki poprawny i przyjemny w odbiorze dla Czytelnika.

Książkę otrzymałam w ramach współpracy recenzenckiej od autorki, za co serdecznie dziękuję.
Książka Moniki Szubrycht to zbiór wywiadów z trzynastoma kobietami w spektrum autyzmu.
Okładka książki jest ciekawa i oryginalna - ciekawa grafika z lustrzanym odbiciem sylwetki kobiety.
Nieco brakowało mi spisu treści.
Czasami chciałam zerknąć do rozdziału poświęconego konkretnej...

Książka satysfakcjonująca, dająca czytelnikowi to czego się po niej spodziewa: rozmowy z przeróżnymi kobietami o doświadczeniach autyzmu. Z takimi co wiedziały od dziecka i takimi, które zdiagnozowano późno. Z mocniej i lżej odznaczającym się spektrum. Ważna pozycja na naszym rynku. Kolejna cegiełka poszerzająca obraz autystycznych osób, pomagająca je zrozumieć.

Książka satysfakcjonująca, dająca czytelnikowi to czego się po niej spodziewa: rozmowy z przeróżnymi kobietami o doświadczeniach autyzmu. Z takimi co wiedziały od dziecka i takimi, które zdiagnozowano późno. Z mocniej i lżej odznaczającym się spektrum. Ważna pozycja na naszym rynku. Kolejna cegiełka poszerzająca obraz autystycznych osób, pomagająca je zrozumieć.

Świetna!

Świetna!

Za dobrze się maskowałam. Rozmowy o doświadczeniach kobiet w spektrum autyzmu- Monika Szubrycht
„Musimy pamiętać, że widza o autyzmie-podobnie jak wiedza o człowieku- nigdy nie jest ostateczna” Monika Szubrycht.
Książka to znakomite rozmowy z autystycznymi kobietami w różnym wieku, z różnych środowisk, zdiagnozowanych w różnym okresie swojego życia. Szczere, prawdziwe, dosłowne wypowiedzi kobiet układających sobie życie z diagnozą i opowiadających jak zmieniło się ono po niej, jak wyglądało przed nią, co im dała. A oto One: Ewa Furgał, Anna Gumowska, Joanna Jurewicz, Alicja Kosmalska, Aleksandra Leśnik (której głosu użyczyła mama, Małgorzata Leśnik),Joanna Ławicka, Kasia Mazur, Kinga Pacholska, Beata Roussel, Justyna Sujata, Agnieszka Sułkowska, Agnieszka Warszawa, Anita Wojtkiewicz. Niektóre z pań były mi znane, niektóre z nich sobie musiałam wygooglować. Zanurzamy się w ich życie, doświadczenia, poznajemy różnorakie historie - trudne, wzruszające, zatrzymujące ale, co najważniejsze –płynące z głębi serca-prawdziwe. Różnorakie przeżycia, doświadczenia, odpowiedzi, ale w jednym pełna zgoda, diagnoza jest ważna.
„Diagnoza może przynieść nie tylko odpowiedzi na pytania: ”Dlaczego ja tak mam?”, „Dlaczego jestem inna?”, „Dlaczego z trudnością przychodzą mi rzeczy, które dla innych są banalnie proste?”, ale też przynieść poczucie ulgi. „Tak mam/miałam, bo inaczej nie mogłam””.
I jeszcze ostatni cytat” Praca, która może się zacząć dopiero w pełni po diagnozie, to jest praca nad sobą”-Anna Gumowska
Książkę Monika Szubrycht zadedykowała swojej mamie, ”która przez brak diagnozy nie miała szans, żeby poukładać swoje życie, ale świadomość diagnozy pomogła jej-a także mnie- zrozumieć, dlaczego było ono tak bardzo skomplikowane”.
Bardzo, bardzo polecam nie tylko osobą zainteresowanym tematem.

Za dobrze się maskowałam. Rozmowy o doświadczeniach kobiet w spektrum autyzmu- Monika Szubrycht
„Musimy pamiętać, że widza o autyzmie-podobnie jak wiedza o człowieku- nigdy nie jest ostateczna” Monika Szubrycht.
Książka to znakomite rozmowy z autystycznymi kobietami w różnym wieku, z różnych środowisk, zdiagnozowanych w różnym okresie swojego życia. Szczere, prawdziwe,...

Maskowanie to inaczej socjalizacja. Obejmuje i normę i spektrum. Warto zapytać kobiety w normie, czy nie mają podobnie.

Maskowanie to inaczej socjalizacja. Obejmuje i normę i spektrum. Warto zapytać kobiety w normie, czy nie mają podobnie.