O wiadukcie kolejowym, który chciał zostać mostem nad rzeką, i inne bajki

Zdecydowanie najlepsze to o prysznicu, o muchomorku i o ziarnku piasku.

Z dedykacją dla p.Tiny:
"Sowa nastroszyła pióra. Żal jej się zrobiło muchomorowej rodziny. Ach, ci ludzie! Ale ponieważ była stara i mądra, wiedziała już co nieco o świecie.
— Widzisz, mały — powiedziała ludzie dzielą się na dwa rodzaje. Są tacy, którzy psują, i tacy, co nie psują, a nawet naprawiają. Popatrz tam — wskazała skrzydłem. — Co mają powiedzieć mrówki? Budowały to mrowisko wiele miesięcy, starannie i dokładnie, drążyły równiutkie korytarze, znosiły zapasy do spiżarni. Aż przyszli ludzie i wszystko im zburzyli. Ale potem leśniczy całe mrowisko ogrodził, żeby już nikt go nie zniszczył. Tak, tak — pokiwała głową stara sowa. — Ludzie są bardzo różni."

Mrowisko to Palestyna.

Zdecydowanie najlepsze to o prysznicu, o muchomorku i o ziarnku piasku.

Z dedykacją dla p.Tiny:
"Sowa nastroszyła pióra. Żal jej się zrobiło muchomorowej rodziny. Ach, ci ludzie! Ale ponieważ była stara i mądra, wiedziała już co nieco o świecie.
— Widzisz, mały — powiedziała ludzie dzielą się na dwa rodzaje. Są tacy, którzy psują, i tacy, co nie psują, a nawet naprawiają....

Zabawne historie, 5 letnia córka, nie mogła się nimi nadziwić, co? jak to?! Prysznic wężem?!
Dobre do czytania bez okazji.

Zabawne historie, 5 letnia córka, nie mogła się nimi nadziwić, co? jak to?! Prysznic wężem?!
Dobre do czytania bez okazji.

To zbiór ośmiu utworów, w których zwierzęta, rośliny oraz przedmioty zostają ożywione i otrzymują od autorki ludzkie problemy. Mogłoby się wydawać, że doza abstrakcji jest tu ogromna, ale to pozory. Wiele tu życiowych prawd, smutków, tęsknot, codziennych problemów każdego z nas. To także zupełnie inne spojrzenie na otaczający nas świat, pełne empatii i zwrócenia uwagi na detale, które uciekają nam w codziennym pędzie. I to moim zdaniem sprawia, że jest to pozycja wyjątkowa. Tina Oziewicz pokazuje po raz kolejny, że temat emocji można poruszyć w sposób minimalistyczny, a jednocześnie dosadny. Jedno zdanie wystarczy by dorosły czytelnik, poczuł „gulę w gardle”, nawet jeśli utwór dotyczy makaronu w kształcie muszelki. Oczywiście są to bajki więc zakończenia jak to w bajkach zmierzają ku dobremu, dają nadzieję, to takie przytulenie czytelnika.

Skupię się teraz na najmłodszych odbiorcach. Tutaj wzoruję się przykładem syna (lat sześć i pół),który przede wszystkim zwrócił uwagę na bohaterów. Przedmioty, zwierzęta czy rośliny postawione w abstrakcyjnych sytuacjach to strzał w dziesiątkę. I choć przesłanie może schodzi nieco na drugi plan to warstwa emocjonalna trafia, pozwala na wtopienie się w uczucia postaci, skłania do zadawania pytań.
Nie sposób zapomnieć tutaj o ilustracjach, które świetnie współgrają z tekstem, a utrzymanie ich w czarno-białej kolorystyce nadaje całości klimatu.

Podsumowując, niezależnie od wieku czytającego, warto.

To zbiór ośmiu utworów, w których zwierzęta, rośliny oraz przedmioty zostają ożywione i otrzymują od autorki ludzkie problemy. Mogłoby się wydawać, że doza abstrakcji jest tu ogromna, ale to pozory. Wiele tu życiowych prawd, smutków, tęsknot, codziennych problemów każdego z nas. To także zupełnie inne spojrzenie na otaczający nas świat, pełne empatii i zwrócenia uwagi na...

W szarym i brudnym mieście, stoi pewien wiadukt kolejowy. Niby nic nadzwyczajnego: wiadukt jak wiadukt. Ale ten jest inny: zmęczony i znudzony ciągłym oglądaniem rzeki aut, postanawia odpocząć i wybrać się nad prawdziwą rzekę. Gdy nadchodzi noc, wiadukt udaje się na poszukiwanie…

***

Poprzez bajki Tiny Oziewicz przemawiają istoty, które o posiadanie głosu byśmy nawet nie podejrzewali. Wśród bohaterek i bohaterów dominują rzeczy; przedmioty, które określamy mianem nieożywionych. W „O wiadukcie kolejowym, który chciał zostać mostem nad rzeką i innych bajkach”, to właśnie one wiodą prym. Poza wspomnianym wiaduktem, możemy przeczytać także o łyżeczce, słuchawce prysznicowej, ziarnku piasku, czy pewnym makaronie. Jeśli zaś chodzi o przedstawicieli flory i fauny, poznajemy pewną żabkę i kameleona, liść kasztanowca, czy muchomorka i sowę.

Najmocniejszym punktem bajek Oziewicz są zawarte w nich emocje. Ich emocjonalny charakter uwydatniony został także poprzez długość poszczególnych tekstów – te są króciutkie. Dzięki temu, w centrum uwagi pozostaje główny problem [np. szukanie mamy, potrzeba akceptacji, etc.]. Ma to też jeszcze jedną, ogromną zaletę – czytając je dziecku, mamy pewność, że dostrzeże ono sedno danej historii.

Myśląc o zebranych w niniejszym tomie utworach Oziewicz, mam jeszcze jedno spostrzeżenie: uważam, że są to idealne bajki do przeczytania dziecku przed snem. Są one pozbawione szeroko rozumianej gwałtownej akcji – w historiach przeważa atmosfera sprzyjająca refleksji [ale nie nuda!]. Działają więc kojąco i wyciszająco [co zapewne doceni każdy rodzic].

Same bajki są i mądre i czułe, a do tego pięknie ilustrowane.

Serdecznie polecam. 👍

Egzemplarz książki do recenzji otrzymałem od Wydawnictwa Dwie Siostry w ramach współpracy barterowej.

Dłuższa recenzja na mojej stronie - link: https://karols.pl/o-wiadukcie-kolejowym/

W szarym i brudnym mieście, stoi pewien wiadukt kolejowy. Niby nic nadzwyczajnego: wiadukt jak wiadukt. Ale ten jest inny: zmęczony i znudzony ciągłym oglądaniem rzeki aut, postanawia odpocząć i wybrać się nad prawdziwą rzekę. Gdy nadchodzi noc, wiadukt udaje się na poszukiwanie…

***

Poprzez bajki Tiny Oziewicz przemawiają istoty, które o posiadanie głosu byśmy nawet nie...