Wspaniała książka, której lektura powinna być przepustką niezbędną do pojawienia się na Ziemi. Można byłoby wtedy liczyć na zaskakująco częste przykłady empatii, zrozumienia, tolerancji i wyobraźni. Prawdopodobnie byłby to dowód na wielkoskalowe modelowanie rzeczywistości przez literaturę.
Niespotykana i zupełnie wyjątkowa jest czułość z jaką autorka opisuje problem tożsamości i identyfikacji płci. Po tym rozdziale czytelnik ma wrażenie olśnienia, pewnego rodzaju iluminacji. Zaczyna po prostu doskonale rozumieć osoby, których świat nie jest tak oczywisty.
Powieść czyta się fantastycznie lekko pomimo łamiącego reguły ortografii rozpoczynania większości zdań małą literą. Duża w tym zasługa Agi Zano, która wykonała pracę zasługującą na najwyzsze uznanie i ukłony.
Evaristo posiadła umiejętność idealnego oddania myśli, uczuć, doznań opisywanych bohaterów. Dzięki temu możemy błyskawicznie i dogłębnie zanurzyć się w opowieściach.
Booker zdecydowanie zasłużony!

Wspaniała książka, której lektura powinna być przepustką niezbędną do pojawienia się na Ziemi. Można byłoby wtedy liczyć na zaskakująco częste przykłady empatii, zrozumienia, tolerancji i wyobraźni. Prawdopodobnie byłby to dowód na wielkoskalowe modelowanie rzeczywistości przez literaturę.
Niespotykana i zupełnie wyjątkowa jest czułość z jaką autorka opisuje problem...

Słuchałem audiobooka w interpretacji pana Seweryna i była to podróż niezwykle przyjemna. Z zadziwiającą lekkością pozwalająca zatopić się w opowieściach o poszczególnych członkach rodziny.
Książka, z którą powinni zapoznawać się uczniowie szkół średnich. Wielkie ukłony do autora za otwartość, dbałość i serce włożone w jej tworzenie.
Życzyłbym sobie więcej dzieł napisanych takim językiem.

Słuchałem audiobooka w interpretacji pana Seweryna i była to podróż niezwykle przyjemna. Z zadziwiającą lekkością pozwalająca zatopić się w opowieściach o poszczególnych członkach rodziny.
Książka, z którą powinni zapoznawać się uczniowie szkół średnich. Wielkie ukłony do autora za otwartość, dbałość i serce włożone w jej tworzenie.
Życzyłbym sobie więcej dzieł napisanych...

Prawdziwe opus magnum noblistki. Język i metafory wyjątkowe. Zdania wydają się być cyzelowane z ogromną precyzją, co biorąc pod uwagę objętość dzieła, wydaje się niewiarygodne.
Jeśli ktoś będzie próbował audiobooka, zalecam pominąć Zborowskiego. To nie jest jego przestrzeń.

Prawdziwe opus magnum noblistki. Język i metafory wyjątkowe. Zdania wydają się być cyzelowane z ogromną precyzją, co biorąc pod uwagę objętość dzieła, wydaje się niewiarygodne.
Jeśli ktoś będzie próbował audiobooka, zalecam pominąć Zborowskiego. To nie jest jego przestrzeń.

Powrót po latach do Dylana. Fabularnie słabiuteńko. Rysunki kiepskie. Aż nie mam ochoty czytać czterech pozostałych, które jeszcze posiadam.

Powrót po latach do Dylana. Fabularnie słabiuteńko. Rysunki kiepskie. Aż nie mam ochoty czytać czterech pozostałych, które jeszcze posiadam.

Mam 90 stron za sobą i ciężko się od tej historii oderwać. Świetna narracja, bardzo dobrze napisana fabuła, która wyrywa serce razem z korzeniami. Dawno nie czytałem czegoś tak zmieniającego układ molekuł w organizmie.
Najgorsza jest chyba świadomość prawdziwości tej fikcji.

Mam 90 stron za sobą i ciężko się od tej historii oderwać. Świetna narracja, bardzo dobrze napisana fabuła, która wyrywa serce razem z korzeniami. Dawno nie czytałem czegoś tak zmieniającego układ molekuł w organizmie.
Najgorsza jest chyba świadomość prawdziwości tej fikcji.

Moim bardzo skromnym zdaniem trudno uznać "Katar" za wielkie dzieło. Warto jednak się z nim zapoznać, ponieważ zawiera kilka bardzo dobrych momentów (początek, chwila odchodzenia od zmysłów). Również parę cytatów może znaleźć swoje miejsce w notatniku.

Moim bardzo skromnym zdaniem trudno uznać "Katar" za wielkie dzieło. Warto jednak się z nim zapoznać, ponieważ zawiera kilka bardzo dobrych momentów (początek, chwila odchodzenia od zmysłów). Również parę cytatów może znaleźć swoje miejsce w notatniku.

To jest solidne 2/10. Dwa dlatego, że zdołałem przeczytać 16 stron, a takiego Wiśniewskiego tylko jedną. Jestem przeszczęśliwy, że nie udało się Tratt okraść mnie z większej ilości czasu. Ten Pulitzer jest niezłym żartem.
Po skończonej upajającej lekturze zacząłem poszukiwać jakichś recenzji, jakichś wytłumaczeń, które będą stanowiły dla mnie kotwicę i alibi, aby dalej bez wyrzutów stąpać po Ziemi.
No i znalazłem dwa teksty, dzięki którym mogę spoglądać w lustro z podniesioną głową. Jeden Juliusza Kurkiewicza i drugi Jerzego Jarniewicza. Pierwszy jest bardzo dobry, drugi wspaniały i zachęcił mnie do bliższego przyjrzenia się poezji autora.

To jest solidne 2/10. Dwa dlatego, że zdołałem przeczytać 16 stron, a takiego Wiśniewskiego tylko jedną. Jestem przeszczęśliwy, że nie udało się Tratt okraść mnie z większej ilości czasu. Ten Pulitzer jest niezłym żartem.
Po skończonej upajającej lekturze zacząłem poszukiwać jakichś recenzji, jakichś wytłumaczeń, które będą stanowiły dla mnie kotwicę i alibi, aby dalej...

Jak można tak nędznie przetłumaczyć tytuł?
Zniechęca do zakupu, bo czego można oczekiwać w środku?

Jak można tak nędznie przetłumaczyć tytuł?
Zniechęca do zakupu, bo czego można oczekiwać w środku?

Piaseczniki pamiętam z Fantastyki. Wywarły wrażenie!

Piaseczniki pamiętam z Fantastyki. Wywarły wrażenie!

Kocham miłością wielka i dozgonną!

Kocham miłością wielka i dozgonną!

Dużo ciekawych i praktycznych informacji, warto przeczytać.

Dużo ciekawych i praktycznych informacji, warto przeczytać.