Profil użytkownika: Olga

Przypadkiem wpadło mi w rękę opowiadanie pt. Lot ku ziemi. Roman Bratny - pisarz zapomniany, ale zaraz się to zmieni. Trochę o nim słyszeli co ambitniejsi uczniowie - uczą się przecież o ,,pokoleniu Kolumbów", chociaż samą powieść wyrzucono z kanonu.
Holubek kręci teraz film/serial na podstawie opowiadania Romana Bratnego pt. Wśród nocnej ciszy. To opowiadanie mną wstrząsnęło, kiedy je przeczytałam wiele, wiele lat temu. Reportaż z dochodzenia na temat zabójstwa w pewnej wsi -wszyscy wiedzą, kto jest winien, ale panuje zmowa milczenia. Zapewne będzie to, jak się teraz mówi, nowe otwarcie w sprawie Romana Bratnego.
Szukając tego reportażu w bibliotece, natrafiłam na
Lot ku ziemi. Akcja rozgrywa się w Polsce w latach powojennych, 60.-70.
To opowieść o Maurycym Zychu – był w batalionie ,,Parasol", z powstania wyszedł z przestzrelonym kręgosłupem. W komunistycznej Polsce pracuje jako konstruktor w pewnym instytucie. Jest z wykształcenia matematykiem, ukończył Politechnikę. Zych pracuje nad konstrukcją komputera nowej generacji. To postać bezkompromisowa, mężczyzna poświęca się swojej pracy, chce się przyczynić do rozwoju technologicznego naszego kraju, nie chce uczestniczyć w żadnych układach, oddziela pracę od znajomości towarzyskich. Ideowiec.
Opowiadanie jest nasycone szczegółami obyczajowymi, można przeczytać co Polacy jedli, kupowali, w co się ubierali, jakie zasady towarzyskie obowiązywały w pracy i poza nią, jaki wpływ miała polityka i wojna na ich życie, jak uprawiano seks. Opisy erotycznych uniesień są dosłowne, surowe, bez miłości. Bohaterowie traktują seks jako narzędzie do osiągania różnorodnych pozałóżkowych celów.
Jest też wątek sensacyjny. Mamy tu tzw. półświatek, szemrane towarzystwo z knajp i agencji dla panów, powiązane z filmem. Te fragmenty przypominały mi ,,Złego" Tyrmanda. Z wątkiem sensacyjnym wiąże się też motyw szczególnego zainteresowania służb pracami Maurycego Zycha oraz tajemnice z wojny, o których czasami wspominają bohaterowie.
To surowa proza, realistyczna, męska w tym sensie, że prezentuje punkt widzenia mężczyzny, bez rozkminiania na drobiazgi, bez emocji, czułostkowości, bohater analizuje całe obrazy, obce jest mu rozkładanie na części, nie dostrzega drobiazgów, nie rozumie pozawerbalnych sygnałów płynących od innych osób.

Przypadkiem wpadło mi w rękę opowiadanie pt. Lot ku ziemi. Roman Bratny - pisarz zapomniany, ale zaraz się to zmieni. Trochę o nim słyszeli co ambitniejsi uczniowie - uczą się przecież o ,,pokoleniu Kolumbów", chociaż samą powieść wyrzucono z kanonu.
Holubek kręci teraz film/serial ...

Rozwiń

Zwiń

Autorka opowiada o genezie serialu, o castingach, o przyczynach wyboru tych konkretnych aktorów. Szeroko kreśli tło amerykańskiego świata seriali w latach 90. XX wieku. Podaje tytuły, opisuje pilotażowe odcinki, dalsze losy seriali. Na pewno jest to ciekawe. Nie sądziłam, że tak to wygląda: tysiące castingów, setki pilotaży, wśród których na dłużej zostaje kilka osób, dwa, trzy tytuły. Jeszcze trudniej utrzymać sukces, zainteresowanie widzów. Scenarzyści i producenci ,,Przyjaciół" wygrali elastycznością, dostosowywaniem się do zmian społecznych. Jednak sedno sukcesu tkwi, tak pisze Kelsy Miller, w niewiarygodnej lojalności i współpracy aktorów. Po raz pierwszy zdarzyło się, aby cała ekipa walczyła o jedną sprawę: o podwyżki, o zmiany wątku, aby tak się wspierali indywidualnie – gdy jedno chciało coś zmodyfikować w swojej postaci – reszta stała za nim murem.
Nie ma tutaj plotkarskich informacji, można się za to sporo dowiedzieć o środowisku rodzinnym, z jakiego wywodzili się serialowi aktorzy, a które miało wpływ na ich psychikę i dokonywane wybory. Na przykład rodzice ,,Rossa" – Dawida Schwimmera – są bardzo wykształcenie, matka to znana z Stanach prawniczka, walczy też o prawa kobiet.
Dużo do powiedzenia na temat swojej kreacji miały wszystkie dziewczyny: Phebe, Monica, Rachel. Świadomie kształtowały odbiór wykreowanych postaci.
Najbardziej interesujący jest dla mnie wątek ówczesnych aktualnych zagadnień obyczajowo-społecznych: nie da się ukryć, że ten serial jest przeraźliwie ,,biały" i niepoprawny politycznie, z gagami na granicy przyzwoitości. Dzisiaj większość dowcipów by nie przeszła – w tym sensie, że by ich nie nagrano ani tym bardziej, nie puszczono publicznie. Co jeszcze ciekawsze – wówczas także. Ale to zrobiono – bo młodzi Amerykanie potrzebowali oczyszczenia, rozładowania napięcia obecnego w życiu publicznym. Nigdy nawet nie zahaczyli o politykę – o konkretne nazwiska, czy partie. I to też jest źródłem ich sukcesu.
Książkę czyta się szybko, język jest bardzo prosty, taki poradnikowy, nieco irytował mnie format: powtarzania tego samego w tekście, najpierw jako opis, potem wybrane fragmenty wytłuszczonym drukiem, a potem jeszcze w ramce na stronie. Takie wypełniacze, żeby zająć 300 stron. Kilka kolorowych zdjęć z planu serialu, nic specjalnego.
Książka dla fanów ,,Przyjaciół", co jest oczywiste.

Autorka opowiada o genezie serialu, o castingach, o przyczynach wyboru tych konkretnych aktorów. Szeroko kreśli tło amerykańskiego świata seriali w latach 90. XX wieku. Podaje tytuły, opisuje pilotażowe odcinki, dalsze losy seriali. Na pewno jest to ciekawe. Nie sądziłam, że tak to wygląda...

Rozwiń

Zwiń

Stare, dobre science-fiction, powrót do najlepszych wzorców z lat 70 i 80 XX wieku. Chodzi o jakość, styl pisania, tematyka. Bardzo mi się podobało, chociaż lektura jest wymagająca. Tyle danych z fizyki, chemii, biologii, matematyki i wszystkich dziedzin pokrewnych, że momentami musiałam powoli sobie analizować zdanie po zdaniu.
Świetna książka. Każdy bohater to indywidualność, wielość wątków budujących obraz przyszłości Ziemian na Ziemi i na Marsie. Poruszone zostały wszystkie bieżące problemy polityczne, gospodarcze i obyczajowe.

Stare, dobre science-fiction, powrót do najlepszych wzorców z lat 70 i 80 XX wieku. Chodzi o jakość, styl pisania, tematyka. Bardzo mi się podobało, chociaż lektura jest wymagająca. Tyle danych z fizyki, chemii, biologii, matematyki i wszystkich dziedzin pokrewnych, że momentami musiałam p...

Rozwiń

Zwiń

Komendant Martin Servaz zostaje włączony w śledztwo prowadzone przez norweską policję, ponieważ pojawia się w nim nazwisko Juliana Hirtmana. Servaz ściga tego psychopatę od kilku lat. W powieści są nawiązania do poprzednich części z Servazem, ale nie trzeba ich znać, moim zdaniem. Ja ich nie znam, a intryga mnie wciągnęła.
Sevazowi pomaga norweska policjantka, Kirsten, bo i ona z niewiadomych względów interesuje Hirtmana.
Akcją toczy się we Francji, potem pojawiają się Pireneje. Zakończenie mnie zaskoczyło. Dobry kryminał.

Komendant Martin Servaz zostaje włączony w śledztwo prowadzone przez norweską policję, ponieważ pojawia się w nim nazwisko Juliana Hirtmana. Servaz ściga tego psychopatę od kilku lat. W powieści są nawiązania do poprzednich części z Servazem, ale nie trzeba ich znać, moim zdaniem. Ja ich n...

Rozwiń

Zwiń