Profil użytkownika: WiejskaBiblioteczka

#współpracareklamowa z Joanna Maziarek

#recenzjapatronacka

📚 „W objęciach mroku” Joanna Maziarek

Czego szukacie w dark romance, żeby Was totalnie pochłonął?

Dla mnie idealny dark romance to nie tylko pożądanie - to też gra na granicy niebezpieczeństwa. Musi być duszno, intensywnie i zmysłowo, z wyczuwalnym napięciem, które nie daje o sobie zapomnieć. Bohaterowie - charyzmatyczni, świadomi, z charakterem, który przyciąga jak magnes. Ale najważniejsze jest jedno — relacja.
Nie szybka, nie wymuszona. Taka, która rozwija się powoli, naturalnie, budując emocje krok po kroku. Bo nic nie psuje historii bardziej niż sceny seksualne, które pojawiają się za szybko.
Jeśli czujecie to samo, sięgnijcie po „W objęciach mroku” Joanny Maziarek. Tu znajdziecie dokładnie to, czego w tym gatunku się szuka.

To opowieśc o dziewczynie, która ucieka przed przeszłością, i mężczyźnie, który nie znosi kłamstw i zawsze musi mieć wszystko pod kontrolą.
Ich drogi przecinają się na totalnym odludziu, przy motelu należącym do Cadena. Sloan trafia tam tylko na chwilę — chce się ukryć, złapać oddech ale bardzo szybko okazuje się, że razem z nią pojawiają się problemy. I to naprawdę poważne. Żeby przetrwać, musi dostosować się do zasad Cadena. A jedną z najważniejszych jest prawda. Tylko że sytuacja szybko się komplikuje — robi się niebezpiecznie, a między nimi zaczyna pojawiać się napięcie, którego nie da się zignorować. I wtedy pojawia się pytanie — czy w takiej sytuacji w ogóle da się trzymać jakichkolwiek zasad?
Jedno jest pewne — będzie się działo

Jestem naprawdę oczarowana tą historią, jej klimatem i tym, jak została poprowadzona. Tym bardziej że przy tak niewielkiej objętości naprawdę trudno zmieścić tyle emocji, a jednocześnie nie przesadzić. Tutaj to się po prostu udało. Wątek miłosny i obyczajowy świetnie łączy się z mroczniejszą stroną — pościgami, strzelaninami i motywem zemsty. Nic się tu nie gryzie, wszystko tworzy spójną całość. Ale najbardziej przekonała mnie relacja między bohaterami. Rozwija się naturalnie, w odpowiednim tempie, bez pośpiechu i bez sztuczności. Dzięki temu łatwo było mi się z nimi zżyć i naprawdę im kibicować. A sami bohaterowie? Charyzmatyczni, wyraziści i tacy, których po prostu się zapamiętuje. Dla mnie to zdecydowanie „Anioły zemsty”
Route 66, przydrożny motel i wokół… właściwie nic. Pustynia, kaniony i samotnośc, która momentami aż przytłacza. Z jednej strony ten krajobraz potrafi zachwycić — daje poczucie wolności i przestrzeni. Ale z drugiej gdzieś podskórnie czuć niepokój. Bo to wcale nie jest bezpieczne miejsce ani oaza spokoju.
To przestrzeń, w której zacierają się granice — te narzucone przez świat i te, które każdy z nas nosi w sobie. Nie ma tu prostych podziałów na dobro i zło, czarne i białe. Są tylko różne odcienie szarości.
I jedno jest pewne — tu nie chodzi o moralność. Tu chodzi o przetrwanie.

W objęciach mroku” Joanny Maziarek to gwarancja emocji, adrenaliny i dobrze wykorzystanego wieczoru z książką. Idealnie nadaje się na początek przygód z dark romans, gdyż swoją niewielką objętością dostarczy ci wszystko to, co pokochasz całym sercem.

Jeśli macie ochotę spróbować — znajdziecie ją w wersji e-booka tylko na Legimi, więc warto zerknąć.

Moja ocena: 9/10.

#współpracareklamowa z Joanna Maziarek

#recenzjapatronacka

📚 „W objęciach mroku” Joanna Maziarek

Czego szukacie w dark romance, żeby Was totalnie pochłonął?

Dla mnie idealny dark romance to nie tylko pożądanie - to też gra na granicy niebezpieczeństwa. Musi być duszno, intensywnie i z...

Rozwiń

Zwiń

#współpracarecenzencka z Blondynka - Monika Tarwid

„Puknij się w aureolę” Monika Tarwid; Wydawnictwo Brda;

Zabawna i lekka opowieść o przeznaczeniu oraz wyborach, które potrafią zmienić bieg naszego życia — a przy okazji zapewnić aniołom sporo pracy z nami, nieobliczalnymi śmiertelnikami. Taka właśnie jest powieść „Puknij się w aureolę” Moniki Tarwid. Z nią nuda Wam nie grozi.

Główną bohaterką jest Maja — kobieta dynamiczna, uparta i przyciągająca kłopoty niczym magnes. Jej los jest już z góry zapisany, a nad wszystkim czuwają dwaj aniołowie. Nie mają oni jednak łatwo z Mają i jej zawziętością. Ta, jak już coś sobie ubzdura, to nie ma mocnych, by ją od tego odwieść. Młodszy anioł jest delikatny i romantyczny — i tak też chce kierować swoją podopieczną. Natomiast starszy nie ma nic przeciwko mocnym i zdecydowanym zagraniom, by kobieta wyciągnęła odpowiednie wnioski. Ale Maja lubi wszystko komplikować — także starania aniołów — toteż ich praca to wieczne zawirowania i chaos.
Prawdziwy emocjonalny Armagedon zaczyna się jednak w momencie, gdy Maja poznaje dwóch atrakcyjnych mężczyzn. Każdy z nich wywołuje w niej zupełnie inne uczucia i każdy chce zdobyć jej serce. Co wybierze Maja? Czy zdecyduje się na stabilizację i spokój, czy też skusi się na pożądanie i adrenalinę?

Oczywiście największym atutem tej powieści są jej bohaterowie. Ich charyzma, poczuciem humoru, nieszablonowość oraz podejście do życia sprawiają, że fabuła, która i tak jest bardzo ciekawa, nabiera kolorów i wręcz nie można się od niej oderwać.

Zarówno Maja, jak i jej babcia to kobiety, które na swój sposób przeżywają żałobę po stracie ukochanych osób, jednak odkąd mieszkają razem, codziennie stawiają czoła nowym wyzwaniom. A to z kolei oznacza sporo zabawnych sytuacji, intrygujących dialogów oraz szczerości i miłości.

Obok tych nieszablonowych kobiet, pojawiają się niezawodne i nieprzewidywalne anioły ze specyficznym poczuciem humoru, który świetnie widoczny jest w ich przekomarzaniach.

Autorka bardzo lekko, delikatnie i naturalnie pokazała rozwijające się uczucie pomiędzy naszymi bohaterami, bez upiększeń, za to z życiowym doświadczeniem. Całość otulona ciepłem, bliskością i zrozumieniem. A jak dodamy do tego dawkę humoru, to nie sposób się oderwać od tej historii. Historii, która kończy się dość nietypowo i możliwe, że będzie ciąg dalszy 😄. To oznacza jeszcze więcej roboty dla naszych aniołów.

#współpracarecenzencka z Blondynka - Monika Tarwid

„Puknij się w aureolę” Monika Tarwid; Wydawnictwo Brda;

Zabawna i lekka opowieść o przeznaczeniu oraz wyborach, które potrafią zmienić bieg naszego życia — a przy okazji zapewnić aniołom sporo pracy z nami, nieobliczalnymi śmiertelnika...

Rozwiń

Zwiń

#współpracareklamowa z HarperCollins Polska

„Znikająca księgarnia pod kwitnącą wiśnią” Takuya Asakura

Lubicie niespieszną, pełną ciepła literaturę japońską — prostą w formie, a zarazem głęboką i skłaniającą do refleksji? Jeśli tak, sięgnijcie po „Znikającą księgarnię pod kwitnącą wiśnią” Takuya Asakura, która urzeka nie tylko swoim melancholijnym klimatem, ale i przepiękną okładką.

Księgarnia Sakura, tuż obok kwitnącej wiśni o tej samej nazwie, to wyjątkowe miejsce, pełne ciepła i magii, do którego trafiają nieliczni, by raz na zawsze uporać się z tym, co nie pozwala im iść naprzód. Czasem jest to tęsknota za zmarłym i niewypowiedziane zdanie, niekiedy to sekrety przed najbliższymi, które coraz mocniej ranią serce, innym razem to żal, ponieważ za późno już na wybaczenie. A przede wszystkim to smutek z powodu utraconych szans: na zrozumienie, bliskość drugiego człowieka, miłość, wsparcie, zachowanie wspomnień i spełnienie danych obietnic. Pomocna dłoń wysuwa do nich młoda właścicielka księgarni, Sakura oraz jej piękna i nadzwyczaj mądra trójkolorowa kotka Kobako, które za sprawą wyjątkowej książki, wskażą im drogę ku spełnieniu, wybaczeniu i zrozumieniu. I tak z otwartym umysłem i czystym sercem można na nowo zacząć żyć pełną piersią. Bo tego właśnie brakuje naszym bohaterom.

Te cztery niewielkie opowiadania kryją w sobie sporą dawkę mądrości, głębi i nadziei. Autor z niesamowitą delikatnością prowadzi czytelnika przez zakamarki ludzkich pragnień, obaw i trosk, zmuszając go do osobistych refleksji, do zatrzymania się i kontemplowania otaczającego go świata ze smakiem i miłością. Pokazuje również jaką moc mają słowa, szczególnie te wypowiedziane we właściwym miejscu i czasie do odpowiedniej osoby. One mogą dać nam ukojenie, którego tak bardzo potrzebujemy, mogą pomóc zachować dystans w tej pogodni za sukcesem, a także ponownie poczuć się dzieckiem, które marzy, które ma w sobie nieograniczone pokłady empatii, energii i nadziei. Te właściwe słowa mogą nas uratować, a nieodpowiednie zranić, dlatego warto posługiwać się nimi uważnie i z sercem. Czasami też słowa nie muszą zostać wypowiedziane na głos, by uzyskały swoją moc, niekiedy wystarczy, by wybrzmiały ona w naszej wyobraźni, a życie już staje się lepsze, bo zaczynamy postrzegać je nieco inaczej niż dotychczas.

„Znikająca księgarnia pod kwitnącą wiśnią” jest powieścią sentymentalną, spokojną i niezwykle przyjemną. Jej niewielkie rozmiary kryją w sobie całą gamę emocji - głębokich, niezwykle wartościowych i kojących czytelnicze serca. To jedna z tych lektur, która w trudne dni stanie się naszą przyjaciółką, dając ciepło i serdeczność wypływająca z kart.

Jeśli więc pragniecie przeczytać coś lekkiego, prostego, a jednocześnie bardzo wartościowego, czym będziecie mogli się delektować, to „Znikająca księgarnia pod kwitnącą wiśnią” będzie idealna. Z nią mile spędzicie czas, odpoczywając i poddając się przemyśleniom.

Książka przeczytana w ramach akcji recenzenckiej portalu Lubimyczytać.

#współpracareklamowa z HarperCollins Polska

„Znikająca księgarnia pod kwitnącą wiśnią” Takuya Asakura

Lubicie niespieszną, pełną ciepła literaturę japońską — prostą w formie, a zarazem głęboką i skłaniającą do refleksji? Jeśli tak, sięgnijcie po „Znikającą księgarnię pod kwitnącą wiśnią...

Rozwiń

Zwiń

Współpraca reklamowa z Scarlett Peacock strona autorska

📚 „Owoc żywota słodkiego” Wydawnictwo Postępu

Lubicie kontrowersyjne historie pełne młodzieńczych fascynacji, dobrej zabawy oraz przekraczania wszelkich granic? Zerknijcie zatem na nowość od Scarlett Peacock, która zaskoczy Was nie tylko dość szokującą fabułą, ale i jej psychologiczną głębią.

Maggie mieszka w małej wsi, gdzie odmienność jest szykanowana, a ona od samego początku odstawała od swoich rówieśników. Jej dzieciństwo to liczne traumy, cierpienie i samotność. Rodzice- religijni fanatycy, nigdy nie stanowili dla niej wsparcia. Jak tylko nadążyła się okazja, Maggie wyjechała z rodzinnej miejscowości do większego miasta na studia. Katolicki uniwersytet brzmi nudnie i sztywno, ale to, co się dzieje w jego murach, tylko nielicznie wiedzą. Seksualne ekscesy, alkoholowe libacje, nietypowa paczka przyjaciół, gotowych na poświęcenia, dobra zabawa- tak główna bohaterka poszukuje swojego miejsca na ziemi, świadomie przekraczając granice narzucone przez innych i samą siebie- trochę z buntu, trochę z zagubienia. Czy w tym mieście pełnym pokus, Maggie odnajdzie swoją prawdziwa wartość? Czy też jej energia i determinacja spowodują, iż dziewczyna pogubi się jeszcze bardziej?

Pierwsze, co rzuciło mi się w oczy podczas tej lektury, to sposób, w jaki autorka połączyła romans z wątkami uprzedzeń społecznych, religijnych, etycznych, toksycznymi relacjami, czasem i rodzinnymi- odważnie, pokazując je czarno na białym, i z wyczuciem, nie oceniając nikogo i niczego. To połączenie daje nam głębszą fabułę, ciekawsze i dokładniejsze profile psychologiczne bohaterów, a czytelnik ma w rękach nie tylko pikantny romans, ale i frapująca obyczajówkę ze sporą dawką elementów Young Adult.

„Owoc żywota słodkiego” to m.in. historia młodej i zadziornej dziewczyny, która od małego zmagała się religijną obsesją rodziców, z brakiem wsparcia z ich strony, z szarganą opinią publiczną, dyskryminacją — bo nie była taka jak inni, bo mówiła to, co myśli, bo nie dała się zmanipulować rówieśnikom i pozostałym mieszkańcom rodzinnej wsi. Swój ból i samotność przekształciła w broń do walki o samą siebie, o lepszą przyszłość i możliwość spełniania własnych marzeń. I choć nie należała do najsympatyczniejszych mieszkanek akademika, to swoją szczerością, otwartością oraz charyzmą zyskała w oczach wielu studentów, szczególnie pośród pewnej niezwykłej czwórki, którzy stali się dla niej bratnimi duszami. To właśnie przyjazd na studia stał się dla Maggie najważniejszym etapem w jej dojrzewaniu, kształtowaniu się tożsamości oraz w odkrywaniu swojego ja.

To również opowieść o dojrzewającej powoli miłości, wyrozumiałej, gotowej do poświęceń, niezniszczalnej. Takiej, która nie zważa na pochodzenie, wiarę, doświadczenia czy też styl życia. Miłości, która nie ocenia, tylko słucha i wspiera, opartej na lojalności, szczerości i wzajemnej akceptacji. Tak samo, jak przyjaźń, która zrodziła się pomiędzy całą piątką bohaterów. Przyjaźń wyjątkowa, prawdziwa, pielęgnowana każdego dnia. Przyjaźń, która trwa już zawsze, bez względu śmierć.

Oczywiście znajdziemy tutaj sporo pikantnych scen miłosnych, które autorka opisała niezwykle dokładnie, ale przede wszystkim z emocjami, jakie im towarzyszom. Te sceny jednych mogą zniesmaczać, a u innych wywoływać przyjemny rumieniec na twarzy. Jednak w moim odczuciu te sceny oddają piękno miłości, zarówno tej cielesnej, jak i tej związanymi z uczuciami.

Jeżeli więc lubicie odważne historie, które zdecydowanie łamią tematy tabu, które emanują pożądaniem i odwagą, w których ukazane jest życie nastolatków, rządzące się własnymi prawami, a przy okazji jesteście fanami dobrze skonstruowanych portretów psychologicznych postaci, to „Owoc żywota słodkiego” od Scarlett Peacock powinna znaleźć się na Waszej półce. A ja z niecierpliwością będę wypatrywała kolejnych tomów serii „Welcome to Sexas”, do której należy ta powieść.

Moja ocena: 9/10.

Współpraca reklamowa z Scarlett Peacock strona autorska

📚 „Owoc żywota słodkiego” Wydawnictwo Postępu

Lubicie kontrowersyjne historie pełne młodzieńczych fascynacji, dobrej zabawy oraz przekraczania wszelkich granic? Zerknijcie zatem na nowość od Scarlett Peacock, która zaskoczy Was nie...

Rozwiń

Zwiń

#współpracareklamowa z Mięta Wydawnictwo

„Szeptanka” cykl Karolina Głogowska

Macie ochotę na oniryczny thriller, w którym granice się zacierają, a duchy przeszłości domagają się prawdy? Pełen niepokoju i napięcia „Szeptanka” Karoliny Głogowskiej wciąga i budzi ciekawość.

Hela, piętnastolatka z napadami agresji, po jednym z incydentów zostaje wyrzucona ze szkoły. Jej matka traci pracę, a ojciec nie stanowi wsparcia, więc obie wracają do rodzinnego domu w Kociewiu, gdzie mieszkają nieprzyjazne babcia i prababcia. Spokojne życie szybko zamienia się w koszmar – pojawiają się tajemnicze zjawiska, a ataki Heli się nasilają. Gdy dziewczyna znika, Matylda musi odkryć mroczny sekret rodziny, zanim będzie za późno.

Największym atutem powieści jest jej magiczny, niepokojący klimat oraz sugestywny wątek paranormalny. Obrazowe opisy natury i nadprzyrodzonych zjawisk pobudzają wyobraźnię, a dynamiczna fabuła pełna emocji i napięcia nie pozwala się nudzić. Całość dopełnia ciężka atmosfera bólu i milczenia, które nie pozwala ujawnić prawdy i przynieść ukojenia.

Nie możemy zapomnieć o miejscowej gwarze Kociewia, lokalnych wierzeniach, tradycjach, które stanowiły tutaj bardzo ciekawy i jakże istotny element tejże historii, dodając jej uroku, wyrazistości i wyjątkowości. Napary, suszone zioła, starodawne modlitwy i inne słowiańskie zwyczaje przepędzania złych duchów- czytając o nich, bardzo dobrze się bawiłam.

Autorka równie frapująco pokazała nam skomplikowane relacje rodzinne Heli i jej matki, Matyldy i jej rodzicielki oraz specyficzną najstarszą seniorkę w tej familii. Ich pokoleniowy konflikt niemalże niczym od siebie nie odstaje- te same zachowania, utarte frazesy, brak okazywania emocji, nieprzerobione traumy, wszechogarniający smutek i samotność. One coraz mocniej osiadają na naszych bohaterkach i trudno je ukryć.

„Szeptanka” to idealna powieść dla tych, którzy w thrillerze szukają nie tylko emocji i mrocznych tajemnic, lecz także magii, ludowych wierzeń i historii wpisanej w polską tożsamość – pełną trudnych relacji, cierpienia, odwagi i dążenia do prawdy.
Moja ocena: 8/10.

#współpracareklamowa z Mięta Wydawnictwo

„Szeptanka” cykl Karolina Głogowska

Macie ochotę na oniryczny thriller, w którym granice się zacierają, a duchy przeszłości domagają się prawdy? Pełen niepokoju i napięcia „Szeptanka” Karoliny Głogowskiej wciąga i budzi ciekawość.

Hela, piętnas...

Rozwiń

Zwiń

#współpracareklamowa z Wydawnictwo Marginesy

📚 „Zima pożegnanych” Anna Kańtoch, Premiera 11.03.2026.

Macie ochotę na klimatyczny kryminał, w którym razem z bohaterami powoli odkrywamy prawdę – szokującą i niewygodną? Taką, w której nie wszystko jest logiczne, a czasem o wszystkim decyduje przypadek lub zrządzenie losu?

W takim razie koniecznie zwróćcie uwagę na „Zimę pożegnanych” Anny Kańtoch i powrót Krystyny Lesińskiej – dawno niewidzianej czytelniczej przyjaciółki.

Czwarty tom serii z emerytowaną policjantką zaczyna się dość niewinnie. Odwiedza ją młody chłopak, Miłosz, który martwi się o życie tajemniczej kobiety z filmiku. Na nagraniu blondynka idzie samotnie przez ciemny las, a ktoś podąża za nią i nagrywa wszystko z ukrycia. Początkowo Krystyna wątpi w zagrożenie, ale kolejne nagrania przekonują ją do działania. Podejmuje śledztwo na własną rękę, ale zdrowie daje o sobie znać i policjantka trafia do szpitala. Dwa miesiące później okazuje się, że blondynka i Miłosz nie żyją – ich ciała znaleziono w Pątnowie, a wyniki sugerują, że zabili się nawzajem. Krystyna wraz z nowo poznanym pisarzem true crime spróbuje odkryć, kto pierwszy zaatakował i dlaczego.

„Zima pożegnanych” opiera się na powolnym, chwilami wręcz monotonnym, lecz niezwykle ważnym poszukiwaniu prawdy. Na dostrzeganiu drobnych, znaczących szczegółów w gąszczu ślepych zaułków, fałszywych tropów, niewygodnych tajemnic, licznych kłamstw i społecznego milczenia. W tej dusznej atmosferze małej miejscowości rozegrała się tragedia, w której zginął także główny podejrzany. Z czasem okazuje się jednak, że wiele osób ma coś na sumieniu – coś bezpośrednio związanego z zamordowaną kobietą.

To dochodzenie, prowadzone zarówno przez empatyczną, dojrzałą policjantkę, jak i ambitnego młodego pisarza, nieustannie podsycało moją ciekawość, pobudzało wyobraźnię i budowało napięcie. Przez cały czas miałam wrażenie, jakbym sama uczestniczyła w tym śledztwie –
i ogromnie mnie to satysfakcjonowało. Co ważne, ani przez moment nie odczułam znużenia tym drobiazgowym dochodzeniem do prawdy.

Bardzo podoba mi się sposób, w jaki autorka kreśli swoich bohaterów. Robi to z dużą uważnościa, zagłębiając się w ich psychologiczne portrety, dzięki czemu możemy ich naprawdę poznać i zrozumieć.
To sprawia, ze cała historia nabiera autentycznosci. Nie idealizuje ich ani nie dosładza im życia - wręcz przeciwnie.
Często rzuca im kłody pod nogi i pilnuje, by demony przeszłości wciąż o sobie przypominały. Dzięki temu łatwiej nawiązać z nimi nić porozumienia, polubić ich i kibicować im w drodze do prawdy.

Postać Krystyny totalnie skradła moje
serce. To policjantka z krwi i kości-
z pasją i prawdziwym powołaniem.
Nie zniechęca jej ani wiek, ani ograniczenia zdrowotne. Wciąż pozostaje zdeterminowana, wrażliwa na ludzką krzywdę i niesprawiedliwość. Jej bystry umysł i doświadczenie pomagają dostrzec to, co inni próbują ukryć. Jest szanowana i sama z szacunkiem podchodzi do innych, bo dla niej najważniejszy jest człowiek, a
nie statystyka. Taka znajomą,
przyjaciółkę, członka rodziny niejeden
chciałyby mieć- bo na nią zawsze
można liczyć, szczególnie w
najciemniejszej godzinie swego życia.

"Zima pożegnanych" to nie tylko ciekawa i wciagajaca fabuła z intrygującą zagadką, frapującym śledztwem i wyrazistymi bohaterami. Choć książka- przynajmniej na ten
moment - zamyka serię z Krystyną
Lesińską, jej finał pozostawia pewną
przestrzeń. Kto wie, może ta historia
jeszcze kiedyś będzie miała swój ciąg
dalszy.

To powieść niezwykle klimatyczna. Nie atakuje dynamiczną akcją, brutalnością czy rozlewem krwi. Pod tym wzgledem jest raczej stonowana. Za to duszna atmosfera, niedopowiedzenia i mozliwość samodzielnego odkrywania prawdy, działają na moja wyobraźnię i emocje znacznie silniej. Całą sobą czułam tę powieść i całym sercem pragnę zrozumieć, jak do tego wszystkiego doszło! Dlaczego oni zginęli? Czy można było temu zapobiec?

Jeśli macie ochotę na subtelniejszy
kryminał, z równie intrygującą fabułą,
jak i z jej bohaterami, to ,,Zima
pożegnanych" jest zdecydowanie dla
Was. Co ważne - wcale nie trzeba znać wcześniejszych tomów serii, by w pełni zanurzyć się w tej historii. Każdą część można czytać osobno. Choć przyznam, że ta ksiazka skutecznie rozbudza apetyt na więcej- sama mam ogromną ochotę nadrobić poprzednie tomy.

A kto wie... może to właśnie Wam,
podczas ich lektury, uda się odkryć, co tak naprawdę stało się z Romkiem -zaginionym bratem Krystyny?

Moja ocena: 8/10.

#współpracareklamowa z Wydawnictwo Marginesy

📚 „Zima pożegnanych” Anna Kańtoch, Premiera 11.03.2026.

Macie ochotę na klimatyczny kryminał, w którym razem z bohaterami powoli odkrywamy prawdę – szokującą i niewygodną? Taką, w której nie wszystko jest logiczne, a czasem o wszystkim decyd...

Rozwiń

Zwiń

Są książki, które się czyta, i takie, w których chce się być. „W cieniu starych wierzb” Aleksandry Rak to właśnie jedna z nich.

📚 „W cieniu starych wierzb. Zacisze w Wierzbówce. Tom 1”, Aleksandra Rak - strona autorska Wydawnictwo Dobre Strony

Lubicie cynamonki?
Jakoś nie miałam jeszcze okazji ich spróbować, chociaż apetyt mam na nie od dawna. W ostatnich dniach szczególnie – a to za sprawą małej piekarni w Wierzbówce, gdzie pachnie „cynamonem, słodkością i przytulnością”.

Nina, choć młoda, ma za sobą nieudane małżeństwo. W ramach podziału majątku otrzymuje tajemniczy dworek w Wierzbówce. Z nadzieją, że być może jest to szansa od losu, postanawia zacząć tam nowy rozdział życia. Niestety – cóż dobrego mogła spodziewać się po byłym mężu?
Na miejscu odkrywa jednak, że zamiast eleganckiej posiadłości dostała rozpadającą się ruinę, wciąż zamieszkaną przez ekscentryczną hrabinę Kalinę. Gdy pierwsze rozczarowanie mija, pojawia się nadzieja. Za sprawą pomysłu Kamili, siostrzenicy hrabiny, dworek ma stać się azylem dla kobiet zmęczonych życiem, szukających spokoju i nowego początku.
W Wierzbówce zaczyna rodzić się prawdziwa siła kobiecej wspólnoty.

To jedna z tych książek, które pozwalają się rozmarzyć. Bo kto nie chciałby choć na chwilę przenieść się do Wierzbówki – napić się kawy na tarasie nad stawem, posłuchać szumu wierzb i zajrzeć do pachnącej cynamonem piekarni? „Zacisze w Wierzbówce” jest azylem nie tylko dla bohaterek. Tą powieścią autorka tworzy również przestrzeń wytchnienia dla czytelników. Spokojna, otulona i rozmarzona – tak czułam się podczas lektury.

Ta powieść to ukłon w stronę najpiękniejszych ludzkich cech – empatii, życzliwości i bezinteresownej pomocy. Wierzbówka to sielskie miejsce, w którym dobro naprawdę działa, a wsparcie innych pozwala zmieniać życie. To także opowieść o kobiecej solidarności. Bohaterki mają różne historie, lecz łączy je jedno – pragnienie zmian, do których odwaga rodzi się wśród innych kobiet.

Aleksandra Rak na kartach swojej powieści stworzyła miejsce, w którym kobieta jest dla drugiej kobiety wsparciem, a nie rywalką. Gdzie życiowa mądrość dojrzałej kobiety – hrabiny Kaliny – skłoni niejedno czytelnicze serce do refleksji, a historie bohaterek pokażą, że zamiast bać się tego, co przynosi los, warto odważnie zastanowić się, co można z tym zrobić – i iść dalej.

Ta historia żyje dzięki sielskiemu, wiejskiemu klimatowi, szumiącym wierzbom, gęganiu gąsiora, kobiecej energii, gwarowi ekipy budowlanej, zapachowi unoszącemu się z piekarni i kurzowi dawnych dziejów.
A wszystko to uzupełnia przepiękna szata graficzna książki, w której wnętrzu ilustracje ożywiają. Doświadczyłam tej powieści niemal wszystkimi zmysłami – a to w czytelniczym świecie zdarza się naprawdę rzadko.

Jeśli szukacie powieści, która zostawi Was z głową pełną marzeń i przypomni, że przy wsparciu właściwych ludzi można wiele, a przy tym otuli ciepłem i pobudzi tęsknotę za takimi miejscami – pierwszy tom „Zacisza w Wierzbówce” będzie idealnym wyborem.

A Wy lubicie historie z małych, sielskich miejscowości?

Są książki, które się czyta, i takie, w których chce się być. „W cieniu starych wierzb” Aleksandry Rak to właśnie jedna z nich.

📚 „W cieniu starych wierzb. Zacisze w Wierzbówce. Tom 1”, Aleksandra Rak - strona autorska Wydawnictwo Dobre Strony

Lubicie cynamonki?
Jakoś nie miałam jeszcz...

Rozwiń

Zwiń

Co powiecie na historię z wątkiem amnezji, przyjaźni damsko-męskiej i ogromnych emocji?

#współpracareklamowa Natalia Waszak-Jurgiel
📚 „Mówił na nią Słońce”, Natalia Waszak -Jurgiel; Wydawnictwo: Wydawnictwo Novae Res

Przepadłam! W fabule, w jej tempie, w tych charyzmatycznych bohaterach i ich zabawnych pomysłach, które wywoływały salwy śmiechu. Ale przede wszystkim w emocjonalnej głębi, jaką zaserwowała mi autorka w powieści „Mówił na nią Słońce”.

Igę i Michała od lat łączy niezwykła więź. Rozumieją się bez słów, znają każdy swój nastrój i zawsze się wspierają. Są niczym dwie polówki tego samego jabłka- nieodłączni, idealnie dopasowani, lojalni. Ale wszystko zmienia się wraz z wypadkiem Michała, w wyniku którego mężczyzna traci częściową pamięć- zapomina wszystko to, co związane jest z Igą, włącznie z nią samą. Dla kobiety jest to szok, ale z podniesiona głową stara się pomóc przyjacielowi. Dla Michała, Iga jest czystą kartą- pełną tajemnic, intrygującą i piękną kobietą, która jakimś cudem zaskarbia sobie jego serce. Czy nocne sny, w których miewa przebłyski pamięci, pozwolą Michałowi odzyskać to, co utracił? Czy na twarzy Igi ponownie pojawi się szczęście i miłość? Czy też ta cudowna przyjaźń zniknęła raz na zawsze?

Już od samego początku moje serce biło szybciej, pojawiło się współczucie i wzruszenie. Głównie żal mi było Igi, ponieważ utraciła przyjaciela. Przyjaciele, który jej zapomniał, a któremu dzielnie pomaga w dojściu do zdrowia i równowagi. Przyjaciela, który był dla niej wszystkim, a który teraz nieświadomie sprawia jej ból i cierpienie. Była na każde jego zawołanie, odpowiadała na trudne i nurtujące go pytania, w ciszy i samotności czekając na powrót pamięci. Dała mu przestrzeń i wsparcie. Tak wygląda prawdziwa miłość, przyjaźń i empatia.

„Mówił na nią Słońce” to opowieść o nadziei, która nigdy nie gaśnie, choć los potrafi z niej okrutnie zadrwić. Nadziei, która wraz z prawdą skrywa się w sercu, bo tam jest bezpieczna i najsilniejsza. To historia o oddaniu i lojalności często kosztem własnego komfortu i szczęścia, ale to nic w obliczu tak silnej więzi, jaka połączyła naszych bohaterów. Więzi, która częściowo została przysłonięta przez przyzwyczajenie i strach przed powiedzeniem prawdy o własnych uczuciach. No i oczywiście jest to lektura o miłości- wyjątkowej, dojrzałej, szczerej i wyrozumiałej, stanowiące kwintesencje naszego życia. Życia, w którym często zapominamy doceniać to, co mamy, każdy drobny gest, małe rzeczy, dobre słowo, przyjaciela, który jest zawsze tuż obok, piękno przyrody. Dopiero gdy coś utracimy, możemy poczuć jego wartość. Szkoda.

Jeśli szukacie powieści, która magnetyzuje od samego początku swoją fabułą, która wzrusza i zarazem rozbawia, a bohaterowie na długo zostają w sercu to koniecznie sięgnijcie po „Mówił na nią Słońce” Natalii Waszak-Jurgiel.

Moja ocena: 10/10.

Co powiecie na historię z wątkiem amnezji, przyjaźni damsko-męskiej i ogromnych emocji?

#współpracareklamowa Natalia Waszak-Jurgiel
📚 „Mówił na nią Słońce”, Natalia Waszak -Jurgiel; Wydawnictwo: Wydawnictwo Novae Res

Przepadłam! W fabule, w jej tempie, w tych charyzmatycznych bohaterac...

Rozwiń

Zwiń