Profil użytkownika: san-escobar

Ryt" Znaczona morfina, sześć kompletów gazy, para pieluchomajtek, podkłady chłonne, pakowane po cztery, igły, chodzik razem z instrukcją, pudło, całe, oryginalne, podwieszka dwustawowa, nieużywana, wenflony, port do wlewu, brudny, użyty bez wiary, wart mszy. Za to słowom nie było końca. * * * "To się widzi" Chutor w lipcu Łzy w polepie Liczone od końca lala Do teraz prowadzą tam dalej Świeżo zżęte ścieżki i to bagno Suszy się i opada Słania się na drugim brzegu Człowiek jak się widzi Z każdej szczeliny wyłazi ciało Choć kopałem głęboko To się wie To we mnie patrzy Mówię ci synu jedyny Proch w proch toczka w toczkę Czasy znalazły mnie same Nieistnienia * * * "Z nowych wierszy" Nie zostało nic co można by Nic co dałoby się Dodać Do starych spraw Do dawno zamkniętych Urn Podchodzą stare wiersze Raz za razem bolą Mniej więcej tak samo Z nowych wierszy Wychodzą urny ze zmarłych Wierszy Ale bez nich Nie radzą sobie szczególnie Nie śmieszą A mogłyby Dałyby radę jak nic Patrzą i czekają * * * "Sztuczna inteligencja" Dyma Buczę papież Raz jeszcze Nie lęka się Krytyka Władzy Sądzenia * * * "Dziennik księgi rodzajów" Pierwszego dnia nic nie zapowiadało dalszego rozwoju wypadków. Najbardziej zajadłe istnienia walczyły dalej. Nagle nastała cisza. Na horyzoncie zajętym niemym ogniem pojawił się kształt cienia popiołów. Koniec końców zrodził dwa rodzaje ulgi: historię i rozkosz. Skalpy i opiłki wpadały w oko. Przez ekran powtórzenia węglone skóry sięgały nie dalej niż jutro po wszystkim.

Ryt" Znaczona morfina, sześć kompletów gazy, para pieluchomajtek, podkłady chłonne, pakowane po cztery, igły, chodzik razem z instrukcją, p...

DO DZIEŁA! "Politycznie nie występuję w jednym kolorze, ale w barwach tęczy" - Stanisław Tymiński - Napiszesz książkę o Tymińskim! - padła propozycja przez telefon. Zatkało mnie. "Zrobisz wcieleniówkę" - tłumaczył mój redakcyjny szef, Janusz Niczyporowicz, gdy już siedziałem u niego w mieszkaniu, a on napełniał mi kieliszek za kieliszkiem. - Przedstawisz się Stanowi jako wielbiciel, który pragnie pracować u boku niezależnego kandydata". Gdy na stole pojawiła się druga butelka, książka była prawie gotowa; ja wkrótce też. Następnego dnia Wydawca odliczył kilka milionów złotych zaliczki (minus podatek) i położył przede mną umowę. Tępy ból głowy utrudniał czytanie. Do mojej świadomości dotarł tylko punkt mówiący o terminie złożenia maszynopisu książki: 25 lutego 1991 roku. Wpadłem w popłoch. Był wtorek, 8 stycznia 1991 roku.

DO DZIEŁA! "Politycznie nie występuję w jednym kolorze, ale w barwach tęczy" - Stanisław Tymiński - Napiszesz książkę o Tymińskim! - padła...

Jeśli do was, z daleka, od wolnych narodów, Aż na północ zalecą te pieśni żałosne I odezwą się z góry nad krainą lodów, - Niech wam zwiastują wolność, jak żurawie wiosnę". "Wy - czy mnie wspominacie! ja, ilekroć marzę O mych przyjaciół śmierciach, wygnaniach, więzieniach, I o was myślę: wasze cudzoziemskie twarze Mają obywatelstwa prawo w mych marzeniach". OD AUTORA: Dlaczego aktor bierze się do pisania? Bo nie ma już co grać? Akurat ja mam jeszcze parę ról do zagrania. Bo chce zostawić po sobie jakiś ślad barwny, osobisty, nie utkany z cudzych tekstów? Też nie to. Wziąłbym się raczej za tzw. płynięcie pod prąd własnego życia. Może się jeszcze kiedyś do tego zabiorę, ale chyba jeszcze nie jutro, na pewno nie jutro. Dlaczego zatem napisałem tę książeczkę? Otóż w wielu wywiadach prasowych, radiowych i telewizyjnych sporo mówiłem o Włodzimierzu Wysockim. Reakcje słuchaczy i czytelników uświadomiły mi, że nie powinienem tego, co o nim wiem. co z nim przeżyłem, zatrzymywać tylko dla siebie. Byłeś, Wołodia, własnością wszystkich i oni, wierzę, chcieliby przeczytać również taką książkę o Tobie.

Jeśli do was, z daleka, od wolnych narodów, Aż na północ zalecą te pieśni żałosne I odezwą się z góry nad krainą lodów, - Niech wam zwiastuj...

HISTORIA JEDNEGO WIERSZA: "NIE MA MNIE DLA NIKOGO" - Marcin Jurzysta Są teksty, które powracają do człowieka, jakby były na stałe przywiązane do określonych stanów i emocji. Tak mam chyba właśnie z tekstem „Nie ma mnie dla nikogo” z Kinematografii. Ileż to baterii zużyłem na przełomie XX i XXI wieku, gdy chodziłem po rodzinnym Elblągu, ze słuchawkami na uszach i kasetą Paktofoniki w walkmanie. Potem, na pisemnej maturze z jęz. polskiego, zdawanej w 2002 roku, zacytowałem nawet fragment zwrotki Magika, a polonistka sprawdzająca później maturę zapytała mnie, czy to jakiś cytat z Szymborskiej. Ten tekst został ze mną, gdy rozpocząłem studia w Toruniu, był ze mną w pokoju Domu Studenckiego nr 1, był w trakcie nocnych spacerów nad Wisłą i po Starym Mieście, był w trakcie godzin spędzonych w autobusach i pociągach wożących mnie po Polsce, m.in. do Instytutu Literackiego im. Rafała Wojaczka w Mikołowie, gdzie zawsze lubiłem i lubię wracać, czy w trakcie wielu miejskich włóczęg po Katowicach. Został ze mną też, gdy studia się skończyły i zaczęła się ta czy inna praca – „w stresowych sytuacji natłoku”, za każdym razem, gdy „badałem grunt pod nogami” i, „chcąc mieć spokój”, uciekałem do takiej czy innej samotni, bez względu na to, czy była to mała kuchnia nocą w wynajętym mieszkaniu, kolejna poetycka eskapada czy kolejny wiersz. Samotność w jej różnych wymiarach, zderzenie marzeń i tego, że „niestety wszystko ma swe priorytety”, mieszanka zwątpienia i chęci odwetu i „życie upstrzone jak gołębim gównem bulwar”, od którego czasem „aż rzygać się chce” – to wszystko znajduje się w tym jednym tekście, z którym może identyfikować się każdy, bo każdy czasem bywa sam na sam z własnym cieniem. - - - - - Tekst pochodzi ze strony: Biura Literackiego.

HISTORIA JEDNEGO WIERSZA: "NIE MA MNIE DLA NIKOGO" - Marcin Jurzysta Są teksty, które powracają do człowieka, jakby były na stałe przywiąza...

NOWINY" Okej, teraz go zarymuję Są nowiny! Skurwysyny! Dziewczyny Są nowiny! Z wykopaliska mej skamieliny Nawet jeśli wszyscy już w ciebie zwątpili Pokaż, że się mylili nie czekaj ani chwili dłużej Życie to nie zawsze droga na niej róże Duże PFK, raz na dole, raz na górze I potrafię słodko-kwaśny być jak chilli, gdy się wkurzę To nie do wiary! To czary-mary! Słyszę w oddali To surrealizm, jak Salwador Dali M-A-G-I-K tak jak Mulder i Scully Za was jointa spali, tym co się odwrócili PFK nie są mili jak Milli Vanilli, czyli Zapraszam skurwysyny na me narodziny To nowiny z wykopaliska mej skamieliny Życie to teatrzyk, nikt się nie ogląda, każdy patrzy Jak zdobyć główną rolę, najlepiej raz, dwa, trzy i pierdolę Wolę być otwarty, odkryty na stole karty Chcieli mnie pogrzebać oho! Wolne żarty, żarty! Czy zajmujesz się biznesem czy hip-hopem Tu i tu łapią okazję podróżując autostopem I pochopne opinie egzotyczne jak pinie Spójrzmy prawdzie w oczy, z tego nikt się nie wywinie Skurwysynie ej, uważaj, kiedy znajdziesz się na minie Będzie bum! Bum! Czy słyszysz ten tłum? Gra M-A-G-I-K znów robi szum I szura nie jak huragan, wichura A wbrew zasadom, wbrew fizyki prawom Ruszam się żwawo, a więc bijcie brawo - - - - - Tekst pochodzi ze strony: Biura Literackiego.

NOWINY" Okej, teraz go zarymuję Są nowiny! Skurwysyny! Dziewczyny Są nowiny! Z wykopaliska mej skamieliny Nawet jeśli wszyscy już w ciebi...

ESEJ [fragment posłowia]: "TERAZ GO ZARYMUJĘ…" - Marcin Jurzysta Mijają 22 lata od wydania Kinematografii, a więc ostatniego albumu, nad którym miał okazję osobiście pracować Piotr Magik Łuszcz. Magik zdążył już stać się ikoną nie tylko polskiego hip-hopu, ale też całej kultury pierwszego dwudziestolecia demokratycznej Polski. W mojej opinii to postać, którą można zestawiać z Rafałem Wojaczkiem, i to nie tylko ze względu na związek ze Śląskiem, a konkretnie Katowicami i Mikołowem. Tych dwóch artystów łączą nieskrywany bunt, „zżywanie się” dla sztuki i własny, w pełni rozpoznawalny styl poetycki. Obaj stali się legendami, punktami odniesienia dla swoich pokoleń, obaj byli poetami. Zaprawdę powiadam ci, poetą się jest. Jest się nim, żyjąc. Zaś bywa się czasem skrybą, czyli grafomanem. Bywa się nim wtedy, kiedy braknie sił, by dźwigać ciężar swego życia. Wtedy ucieka się do ogródka sztucznym sposobem ogrodzonego i sadzi się smętne kwiatki na schludnej grządce. W ten sposób pisał Rafał Wojaczek w Sanatorium, podkreślając tożsamość i homogeniczność poezji oraz życia, które w osobie artysty zostają nierozerwalnie połączone, wzajemnie się przenikają i domykają w jedną całość. Gdy rozmawia się z osobami, które znały Magika, ale też kiedy wnika się głębiej w jego teksty, widać analogiczną postawę i sposób definiowania życia oraz sztuki, bycia artystą i człowiekiem. Jak wspomina Marcin Sot Zięba, związany z kolektywem PFK Kompany: Magik nigdy nie pisał o rzeczach, z którymi się nie identyfikował, których nie przeżył. To wszystko było szczerze do bólu i na tej szczerości mu zależało. Samo życie, zero udawania. Był w tym do tego stopnia ortodoksyjny, że pamiętam, jak kiedyś doszło nawet do ostrej kłótni z jednym z chłopaków z zespołu. - - - - - link do całości posłowia: https://www.biuroliterackie.pl/biblioteka/recenzje/teraz-go-zarymuje/ Tekst pochodzi ze strony: Biura Literackiego.

ESEJ [fragment posłowia]: "TERAZ GO ZARYMUJĘ…" - Marcin Jurzysta Mijają 22 lata od wydania Kinematografii, a więc ostatniego albumu, nad kt...

Chodziło mi w zasadzie o to, że nie przykładam wagi do niczego poza swoiście rozumianą funkcjonalnością, ale to chyba półprawda, bo drugą połowę stanowi niechęć do szukania po sklepach i pospolite lenistwo w tym konkretnie zakresie. Gotów jestem połowę albo nawet prawie cały swój czas, co ja mówię: cały swój czas i jeszcze więcej poświęcić na zdobycie komputera lub aparatu fotograficz­nego akurat takiego, o jakim marzę, ale to, w co się ubieram i to, co mam w mieszkaniu, jest wypadkową obu wymienionych na wstępie cech mego cha­rakteru. Gdybym miał mieć mieszkanie takie, o jakim marzę (nieprawda: nie ma­rzę o czymś takim jak mieszkanie), to byłoby to coś w rodzaju willi Billy’ego Gatesa, z tym, że bardziej przypominałoby wnętrze kabiny kosmicznej lub łodzi pod­wodnej z jakiegoś Startreku. Migające wszędzie diody. Syntetyczne głosy. Posu­nąłbym skomputeryzowanie i wyposażenie w gadające roboty i automaty do gra­nic możliwości. Czuję w sobie w tym zakresie potrzeby małego chłopca. Colę miałbym w kranach, dostarczaną rurami wprost z wytwórni. Podobnie hamburge­ry. Cyk i mam hamburgera! Dobry Boże: jak fajnie! Nie jestem w stanie pojąć po­trzeby gromadzenia antyków, mam jakąś skazę psychiczną na tym obszarze do­znań. Niestety tego mieć nie mogę, a zresztą może, gdyby mnie nawet było stać, to byłoby mi szkoda czasu na organizowanie tego wszystkiego i pozostałbym przy funkcjonalnym stereotypie. Pana Irka zatrudniłem w wyborze obić wyłącz­nie z lenistwa. Podobnie zatrudniam panią od sprzątania i panią od gimnastyki, by mi kupiły np. szorty lub prześcieradła – nawet nie wiem, gdzie się to kupuje. Podobny był mój syn. Nawet miał jakąś dziewczynę w Krakowie, która została pomazańcem od kupowania mu odzieży, bo on chyba nie miał o tym pojęcia.

Chodziło mi w zasadzie o to, że nie przykładam wagi do niczego poza swoiście rozumianą funkcjonalnością, ale to chyba półprawda, bo drugą po...

wytwórnia: "TRESOR" (Berlin): Niemiecka wytwórnia z Berlina, powstała jako odnoga niezależnej wytwórni Interfisch w roku 1991, na bazie klubu o tej samej nazwie. Klub Tresor był miejscem, gdzie berlińscy muzycy DJ-e (np. Dr. Motte, Tanith, Jonzon, Rok) prezentowali muzykę wspólnie z gwiazdami zza oceanu, głównie z Detroit (m.in. Underground Resistance, Moby, Blake Baxter, Juan Atkins, Eddie Fowlkes). Nawiązanie takich kontaktów pozwoliło na założenie klubowej wytwórni, której pierwszym produktem był „Sonic Destroyer” tria Underground Resistance. Utwór ten stał się szybko europejskim przebojem klubowym i wpłynął na wzrost popularności samego klubu, jak również szybko rozwijającej się wytwórni, której właścicielem jest do dzisiaj niezmiennie Dimitri Hegemann. Kolejnym przebojem okazał się „Der Klang Der Familie” berlińskiego duetu 3 Phase z Dr Mottem, wylansowany na Love Parade, którego licencję kupiły później wytwórnie: Transmat, Derricka Maya i londyńska Nova Mute. We współpracy tej drugiej i Tresor ukazały się do tej pory trzy bardzo popularne kompilacje: Aufrestanden Ans Ruinen, Berlin/Detroit – A Techno Alliance i Tresor 3. Innymi ważnymi krokami w życiu wytwórni Tresor było rozpoczęcie bliskiej współpracy z amerykańskimi wytwórniami: Other Side (Marshall Jefferson), Mix (Blake Baxter), Axis (Jeff Mills) i M-Plant (Robert Hood). Ostatnio dołączyli do nich również cudzoziemcy Cristian Vogel (albumy: Absolute Time i Body Mapping), Joey Beltram (album: Places), Si Begg oraz nowe niemieckie talenty, które reprezentują: Vigipirate i Gagarin Kongress. Pod koniec 1995 r. wytwórnia Tresor otworzyła swoje biuro także w Nowym Jorku. O wydawnictwach wytwórni można powiedzieć wiele, ale najważniejsze wydaje się być to, jak charakteryzują się sami: „jakość zamiast ilości”. Nie wydają przypadkowych płyt i otaczają się wyłącznie głośnymi artystami najwyższej klasy. Składanki: Tresor Vol. 1-5, Detroit Techno Soul (1993), Sirius (1995), 313 Detroit (1996).

wytwórnia: "TRESOR" (Berlin): Niemiecka wytwórnia z Berlina, powstała jako odnoga niezależnej wytwórni Interfisch w roku 1991, na bazie klu...

Zastanawiałem się, dlaczego akurat w Cieszynie zrodził się w latach pięćdziesią­tych minionego wieku pomysł wydawania gazety regionalnej i dlaczego wypalił. Trze­ba bowiem wiedzieć, po stolicy nadolziańskiego regionu wystąpiły z podobnymi ini­cjatywami liczne miasta w całej Polsce, ale utworzone tam czasopisma miały efeme­ryczny żywot; w wielu wypadkach kończyły go już po pierwszym numerze. Gazety śląskie stanowiły na czasopiśmienniczej mapie kraju samotną wyspę, która oparła się politycznym sztormom i personalnym nawałnicom. Sądzę, że w powodzeniu cieszyńskiego eksperymentu znaczącą rolę odegrały tra­dycje czytelnicze. Pierwszej polskiej gazecie, wydanej z datą 6 maja 1848 roku przez Pawła Stalmacha, przy udziale Ludwika Kluckiego i Andrzeja Cinciały, utorowała drogę Wiosna Ludów. “Tygodnik Cieszyński”, bo taki otrzymał tytuł, stanowił przede wszystkim oręż w walce z germanizacją. “My nie jesteśmy Czesi, dlatego się z Czechami nie złączymy, aleśmy też nie Niemcy i z Niemcami nie dosięgniemy naszego zadania; zosta­niemy tedy, czym jesteśmy, i będziemy Polakami" - deklarował Stalmach. Rok 1848 stanowił w dziejach czasopiśmiennictwa na Śląsku Cieszyńskim datę prze­łomową także dlatego, że twórca “Tygodnika Cieszyńskiego" został pierwszym zawo­dowym dziennikarzem. Zapełniał gazetę własnymi w większości tekstami, zamawiał artykuły, prowadził kolportaż i korespondencję, a także... odsiadywał kary. Władze nie darzyły bowiem polskiej gazety, najdelikatniej rzecz ujmując, sympatią i zwalcza­ły ją metodami sądowo-administracyjnymi. Kiedy fala rewolucyjnego wrzenia opadła, życie tygodnika dobiegło kresu. Ale upar­ty Stalmach nie dał za wygraną i w 1851 roku wznowił go pod zmienionym tytułem — “Gwiazdka Cieszyńska". Gazeta ukazywała się odtąd nieprzerwanie aż do wybuchu II wojny światowej. Była rozpowszechniana nie tylko na Śląsku Cieszyńskim, ale rów­nież w Galicji, w zaborach pruskim i rosyjskim oraz poza ziemiami polskimi.

Zastanawiałem się, dlaczego akurat w Cieszynie zrodził się w latach pięćdziesią­tych minionego wieku pomysł wydawania gazety regionalnej i d...