Ciepełkowa powieść to nie gatunek, to stan umysłu. FESTIWAL SPADAJĄCYCH LIŚCI jest jego godnym reprezentantem. Oczywiście, że wolałabym, żeby książka liczyła jeszcze z 300 stron więcej. Oczywiście, że chciałabym więcej pana burmistrza, bo jako postać, która wywołała całą lawinę pozytywnych zdarzeń, należy mu się więcej miejsca (liczę, że w kolejnych częściach cyklu moje życzenie zostanie spełnione). Wiadomo, że niektóre postaci mogłyby zostać pogłębione, ale nie o to chodzi, bo to nie jest dramat psychologiczny, a komfortowa lektura, która ma sprawić, że na serduchu robi się człowiekowi cieplej. Autorka misję wykonała. Rozbawiła, ucieszyła i ukoiła. Lektura jak balsam!

Ciepełkowa powieść to nie gatunek, to stan umysłu. FESTIWAL SPADAJĄCYCH LIŚCI jest jego godnym reprezentantem. Oczywiście, że wolałabym, żeby książka liczyła jeszcze z 300 stron więcej. Oczywiście, że chciałabym więcej pana burmistrza, bo jako postać, która wywołała całą lawinę pozytywnych zdarzeń, należy mu się więcej miejsca (liczę, że w kolejnych częściach cyklu moje...

Wszystko jest w tej książce. I dramat, i komedia, i życiowe lekcje, i reporterska nuta. Genialne dzieło.

Wszystko jest w tej książce. I dramat, i komedia, i życiowe lekcje, i reporterska nuta. Genialne dzieło.

Jedno jest dla mnie jasne: to nie jest młodzieżówka. Agla. Aurora, druga część epickiego fantasy autorstwa Radka Raka, wciągnie zdecydowanie i dojrzałego, wymagającego czytelnika. I mimo naszpikowania odniesieniami do innych dzieł kultury, wciąż jest najoryginalniejszym, co kiedykolwiek czytałam. Dla mnie jest to definicja artyzmu.
Cała recenzja na stronie https://fabrykadygresji.pl/2023/11/18/agla-aurora/

Jedno jest dla mnie jasne: to nie jest młodzieżówka. Agla. Aurora, druga część epickiego fantasy autorstwa Radka Raka, wciągnie zdecydowanie i dojrzałego, wymagającego czytelnika. I mimo naszpikowania odniesieniami do innych dzieł kultury, wciąż jest najoryginalniejszym, co kiedykolwiek czytałam. Dla mnie jest to definicja artyzmu.
Cała recenzja na stronie...