Kontynuacja zapowiedzianej jako trylogia opowieści o rodzinie autorki. Słabsza od inaugurującej cykl "Hałastry", bardziej chaotyczna i rwana, zdradzająca braki materiału niezbędnego do podtrzymania jakości serii, choć dla wielu, to dalej może być fajna laktura.

Kontynuacja zapowiedzianej jako trylogia opowieści o rodzinie autorki. Słabsza od inaugurującej cykl "Hałastry", bardziej chaotyczna i rwana, zdradzająca braki materiału niezbędnego do podtrzymania jakości serii, choć dla wielu, to dalej może być fajna laktura.

Przeszłość bohaterek, dwóch starszych kobiet, powraca do nich z siłą nieuchronnie pracą do tytułowej kumulacji. Świetnie skonstruowane i jeszcze lepiej opowiedziane qui pro quo. Odświeżająca. Absolutnie godna polecenia.

Przeszłość bohaterek, dwóch starszych kobiet, powraca do nich z siłą nieuchronnie pracą do tytułowej kumulacji. Świetnie skonstruowane i jeszcze lepiej opowiedziane qui pro quo. Odświeżająca. Absolutnie godna polecenia.

Próba pożenieienia powieści gotyckiej, z jej dekoracjami, wątkami, atmosferą i artefaktami, z klasycznym współczesnym thrillerem. Moim zdaniem średnio udana.
Jako audiobook czytana przez dwie osoby, które jednak powinny zająć się czymś innym.

Próba pożenieienia powieści gotyckiej, z jej dekoracjami, wątkami, atmosferą i artefaktami, z klasycznym współczesnym thrillerem. Moim zdaniem średnio udana.
Jako audiobook czytana przez dwie osoby, które jednak powinny zająć się czymś innym.

Niewielki zbiór krótkich opowiadań. Sentymentalna, pełna emocji podróż w czasie do przypadającej na początek lat 90-tych młodości narratora. Opowieść o ojcu, jego roli w życiu bohatera, jego optymizmie i bijacej z niego nadziei. Nostalgiczny powrót do świata, którego już nie ma. Świetne, ale dlaczego tego jest tak mało?

Niewielki zbiór krótkich opowiadań. Sentymentalna, pełna emocji podróż w czasie do przypadającej na początek lat 90-tych młodości narratora. Opowieść o ojcu, jego roli w życiu bohatera, jego optymizmie i bijacej z niego nadziei. Nostalgiczny powrót do świata, którego już nie ma. Świetne, ale dlaczego tego jest tak mało?

Galeria nietuzinkowch postaci, niewymuszony humor, dbałość o najmniejszy szczegół przedstawionego świata - to wszystko sprawia, że książkę czyta się świetnie, w przedwojennym Poznaniu poczuć się można jak w rodzinnym mieście, a każdego bohatera zdaje się znać jak wieloletniego znajomego. To wszystko sprawia jednak, że sama akcja toczy się wolno, a mnogość bohaterów momentami wywołuje mętlik, a to dla kryminału musi być łyżka dziegciu. Mimo tych kilku słabości moje pierwsze spotkanie z autorem wypadło bardzo dobrze.

Galeria nietuzinkowch postaci, niewymuszony humor, dbałość o najmniejszy szczegół przedstawionego świata - to wszystko sprawia, że książkę czyta się świetnie, w przedwojennym Poznaniu poczuć się można jak w rodzinnym mieście, a każdego bohatera zdaje się znać jak wieloletniego znajomego. To wszystko sprawia jednak, że sama akcja toczy się wolno, a mnogość bohaterów...

Dużo słabsza od "debiutanckiej" "Światłoczułości". Rzekłbym nawet, że rozczarowanie. Mało zajmująca historia i ucieczki w grafomaństwo. Jarno to chyba jednak rzeczywiście R. Mróz.

Dużo słabsza od "debiutanckiej" "Światłoczułości". Rzekłbym nawet, że rozczarowanie. Mało zajmująca historia i ucieczki w grafomaństwo. Jarno to chyba jednak rzeczywiście R. Mróz.

Tragizm obozowego bytu rozłożony na czynniki pierwsze przez bodaj najlepszego w tej dziedzinie specjalistę - wieloletniego dyrektora muzeum Auschwitz-Birkenau i pasjonata przedmiotu. Człowieczeństwo sprowadzone do instynktów, odruchów, wegetacji, ale nie pozbawione nadziei i głęboko ludzkich instynktów. A wszystko podane w najbardziej obiektywnej formie - przez oddanie głosu tym, którzy to przeszli. Autor jedynie porządkuje, zaś sam przekaz płynie od ofiar. Wstrzasajaca. Na takich książkach powinno uczyć się wszystkich szeroko rozumianych humanistów.

Tragizm obozowego bytu rozłożony na czynniki pierwsze przez bodaj najlepszego w tej dziedzinie specjalistę - wieloletniego dyrektora muzeum Auschwitz-Birkenau i pasjonata przedmiotu. Człowieczeństwo sprowadzone do instynktów, odruchów, wegetacji, ale nie pozbawione nadziei i głęboko ludzkich instynktów. A wszystko podane w najbardziej obiektywnej formie - przez oddanie...

Bardzo mocna obyczajówka. Tu nie ma dobrych ludzi, dobrych czynów, dobrych decyzji. Tu płacą dosłownie wszyscy - jedni za grzechy własne, inni za cudze, nikt nie wychodzi zwycięski. Bez epatowania, bez scen, bez naturalizmu, za to pełne ofiar i krzywd. Godne polecenia, ale ostrzegam - brutalne.

Bardzo mocna obyczajówka. Tu nie ma dobrych ludzi, dobrych czynów, dobrych decyzji. Tu płacą dosłownie wszyscy - jedni za grzechy własne, inni za cudze, nikt nie wychodzi zwycięski. Bez epatowania, bez scen, bez naturalizmu, za to pełne ofiar i krzywd. Godne polecenia, ale ostrzegam - brutalne.

Walczyłem z tą zbierającą dobre oceny książką prawie do połowy, licząc, że wreszcie zaskoczy, że klisze przestaną się mnożyć, bohaterowie nabiorą jakiejś głębi, dowiem się czegoś nowego o międzywojennym Gdańsku. Na próżno. Wam też odradzam tę wiarę.

Walczyłem z tą zbierającą dobre oceny książką prawie do połowy, licząc, że wreszcie zaskoczy, że klisze przestaną się mnożyć, bohaterowie nabiorą jakiejś głębi, dowiem się czegoś nowego o międzywojennym Gdańsku. Na próżno. Wam też odradzam tę wiarę.

Niszczycielskie dla jednostek, ale i dla każdej wspólnoty, myślenie, że ten kto myśli inaczej jest wrogiem i należy go zniszczyć. Tutaj na przykładzie słynnego XV-wiecznego inkwizytora Thomasa de Torquemady, ale czy dziś jest aby na pewno inaczej, czy dziś ta myśl jakkolwiek utraciła na aktualności? Krótkie, gęste.

Niszczycielskie dla jednostek, ale i dla każdej wspólnoty, myślenie, że ten kto myśli inaczej jest wrogiem i należy go zniszczyć. Tutaj na przykładzie słynnego XV-wiecznego inkwizytora Thomasa de Torquemady, ale czy dziś jest aby na pewno inaczej, czy dziś ta myśl jakkolwiek utraciła na aktualności? Krótkie, gęste.