Kontynuacja zapowiedzianej jako trylogia opowieści o rodzinie autorki. Słabsza od inaugurującej cykl "Hałastry", bardziej chaotyczna i rwana, zdradzająca braki materiału niezbędnego do podtrzymania jakości serii, choć dla wielu, to dalej może być fajna laktura.

Kontynuacja zapowiedzianej jako trylogia opowieści o rodzinie autorki. Słabsza od inaugurującej cykl "Hałastry", bardziej chaotyczna i rwana, zdradzająca braki materiału niezbędnego do podtrzymania jakości serii, choć dla wielu, to dalej może być fajna laktura.

Przeszłość bohaterek, dwóch starszych kobiet, powraca do nich z siłą nieuchronnie pracą do tytułowej kumulacji. Świetnie skonstruowane i jeszcze lepiej opowiedziane qui pro quo. Odświeżająca. Absolutnie godna polecenia.

Przeszłość bohaterek, dwóch starszych kobiet, powraca do nich z siłą nieuchronnie pracą do tytułowej kumulacji. Świetnie skonstruowane i jeszcze lepiej opowiedziane qui pro quo. Odświeżająca. Absolutnie godna polecenia.

Klasyczna w treści i formie powieść historyczna, a więc obok prawdziwych postaci - fikcyjni bohaterowie jako uczestnicy wydarzeń znanych z podręczników - w tym wypadku przełomowych chwil drugiej połowy XV wieku: od losów hiszpańskich Żydów, przez wojnę Izabeli Kastylijskiej z Maurami, dojście do władzy papieskiej przez Rodrigo Borgię, po Krzysztofa Kolumba z jego marzeniem otwarcia zachodniej drogę do Indii.
Sam tytułowy inkwizytor pojawia się zaś sporadycznie, funkcjonuje bardziej jako złowrogi cień. To nie jest książka o nim.
Trochę za dużo grzybów w tym barszczu, choć dla cierpliwych (tu jest dużo czytania) fanów zbeletryzowanej historii jest to lektura absolutnie godna polecenia.

Klasyczna w treści i formie powieść historyczna, a więc obok prawdziwych postaci - fikcyjni bohaterowie jako uczestnicy wydarzeń znanych z podręczników - w tym wypadku przełomowych chwil drugiej połowy XV wieku: od losów hiszpańskich Żydów, przez wojnę Izabeli Kastylijskiej z Maurami, dojście do władzy papieskiej przez Rodrigo Borgię, po Krzysztofa Kolumba z jego marzeniem...

Próba pożenieienia powieści gotyckiej, z jej dekoracjami, wątkami, atmosferą i artefaktami, z klasycznym współczesnym thrillerem. Moim zdaniem średnio udana.
Jako audiobook czytana przez dwie osoby, które jednak powinny zająć się czymś innym.

Próba pożenieienia powieści gotyckiej, z jej dekoracjami, wątkami, atmosferą i artefaktami, z klasycznym współczesnym thrillerem. Moim zdaniem średnio udana.
Jako audiobook czytana przez dwie osoby, które jednak powinny zająć się czymś innym.

Niewielki zbiór krótkich opowiadań. Sentymentalna, pełna emocji podróż w czasie do przypadającej na początek lat 90-tych młodości narratora. Opowieść o ojcu, jego roli w życiu bohatera, jego optymizmie i bijacej z niego nadziei. Nostalgiczny powrót do świata, którego już nie ma. Świetne, ale dlaczego tego jest tak mało?

Niewielki zbiór krótkich opowiadań. Sentymentalna, pełna emocji podróż w czasie do przypadającej na początek lat 90-tych młodości narratora. Opowieść o ojcu, jego roli w życiu bohatera, jego optymizmie i bijacej z niego nadziei. Nostalgiczny powrót do świata, którego już nie ma. Świetne, ale dlaczego tego jest tak mało?

Galeria nietuzinkowch postaci, niewymuszony humor, dbałość o najmniejszy szczegół przedstawionego świata - to wszystko sprawia, że książkę czyta się świetnie, w przedwojennym Poznaniu poczuć się można jak w rodzinnym mieście, a każdego bohatera zdaje się znać jak wieloletniego znajomego. To wszystko sprawia jednak, że sama akcja toczy się wolno, a mnogość bohaterów momentami wywołuje mętlik, a to dla kryminału musi być łyżka dziegciu. Mimo tych kilku słabości moje pierwsze spotkanie z autorem wypadło bardzo dobrze.

Galeria nietuzinkowch postaci, niewymuszony humor, dbałość o najmniejszy szczegół przedstawionego świata - to wszystko sprawia, że książkę czyta się świetnie, w przedwojennym Poznaniu poczuć się można jak w rodzinnym mieście, a każdego bohatera zdaje się znać jak wieloletniego znajomego. To wszystko sprawia jednak, że sama akcja toczy się wolno, a mnogość bohaterów...

Dużo słabsza od "debiutanckiej" "Światłoczułości". Rzekłbym nawet, że rozczarowanie. Mało zajmująca historia i ucieczki w grafomaństwo. Jarno to chyba jednak rzeczywiście R. Mróz.

Dużo słabsza od "debiutanckiej" "Światłoczułości". Rzekłbym nawet, że rozczarowanie. Mało zajmująca historia i ucieczki w grafomaństwo. Jarno to chyba jednak rzeczywiście R. Mróz.

Tragizm obozowego bytu rozłożony na czynniki pierwsze przez bodaj najlepszego w tej dziedzinie specjalistę - wieloletniego dyrektora muzeum Auschwitz-Birkenau i pasjonata przedmiotu. Człowieczeństwo sprowadzone do instynktów, odruchów, wegetacji, ale nie pozbawione nadziei i głęboko ludzkich instynktów. A wszystko podane w najbardziej obiektywnej formie - przez oddanie głosu tym, którzy to przeszli. Autor jedynie porządkuje, zaś sam przekaz płynie od ofiar. Wstrzasajaca. Na takich książkach powinno uczyć się wszystkich szeroko rozumianych humanistów.

Tragizm obozowego bytu rozłożony na czynniki pierwsze przez bodaj najlepszego w tej dziedzinie specjalistę - wieloletniego dyrektora muzeum Auschwitz-Birkenau i pasjonata przedmiotu. Człowieczeństwo sprowadzone do instynktów, odruchów, wegetacji, ale nie pozbawione nadziei i głęboko ludzkich instynktów. A wszystko podane w najbardziej obiektywnej formie - przez oddanie...

Bardzo mocna obyczajówka. Tu nie ma dobrych ludzi, dobrych czynów, dobrych decyzji. Tu płacą dosłownie wszyscy - jedni za grzechy własne, inni za cudze, nikt nie wychodzi zwycięski. Bez epatowania, bez scen, bez naturalizmu, za to pełne ofiar i krzywd. Godne polecenia, ale ostrzegam - brutalne.

Bardzo mocna obyczajówka. Tu nie ma dobrych ludzi, dobrych czynów, dobrych decyzji. Tu płacą dosłownie wszyscy - jedni za grzechy własne, inni za cudze, nikt nie wychodzi zwycięski. Bez epatowania, bez scen, bez naturalizmu, za to pełne ofiar i krzywd. Godne polecenia, ale ostrzegam - brutalne.

Walczyłem z tą zbierającą dobre oceny książką prawie do połowy, licząc, że wreszcie zaskoczy, że klisze przestaną się mnożyć, bohaterowie nabiorą jakiejś głębi, dowiem się czegoś nowego o międzywojennym Gdańsku. Na próżno. Wam też odradzam tę wiarę.

Walczyłem z tą zbierającą dobre oceny książką prawie do połowy, licząc, że wreszcie zaskoczy, że klisze przestaną się mnożyć, bohaterowie nabiorą jakiejś głębi, dowiem się czegoś nowego o międzywojennym Gdańsku. Na próżno. Wam też odradzam tę wiarę.

Niszczycielskie dla jednostek, ale i dla każdej wspólnoty, myślenie, że ten kto myśli inaczej jest wrogiem i należy go zniszczyć. Tutaj na przykładzie słynnego XV-wiecznego inkwizytora Thomasa de Torquemady, ale czy dziś jest aby na pewno inaczej, czy dziś ta myśl jakkolwiek utraciła na aktualności? Krótkie, gęste.

Niszczycielskie dla jednostek, ale i dla każdej wspólnoty, myślenie, że ten kto myśli inaczej jest wrogiem i należy go zniszczyć. Tutaj na przykładzie słynnego XV-wiecznego inkwizytora Thomasa de Torquemady, ale czy dziś jest aby na pewno inaczej, czy dziś ta myśl jakkolwiek utraciła na aktualności? Krótkie, gęste.

Wstęp do rozpisanej na kilka tomów biografii Juliusza Cezara. Osią powieści jest proces sądowy, w którym młody Cezar pierwszy raz publicznie oskarża obwinionego - potężnego Dolabellę. Poza tym, obok wymyślonych w większości scenek z życia młodego Cezara, pojawia się sporo prawdziwych historii z okresu schyłku republiki. Paradoksalnie, najsłabiej wypadają te sceny, w których występuje sam główny bohater. Powieść nie powala, raczej nie poświęcę czasu kontynuacji. Niedoścignionym ideałem beletrystyki z tego samego okresu historii pozostaje seria "Władcy Rzymu" Colleen McCullough, do przeczytania której zawsze będę zachęcał.

Wstęp do rozpisanej na kilka tomów biografii Juliusza Cezara. Osią powieści jest proces sądowy, w którym młody Cezar pierwszy raz publicznie oskarża obwinionego - potężnego Dolabellę. Poza tym, obok wymyślonych w większości scenek z życia młodego Cezara, pojawia się sporo prawdziwych historii z okresu schyłku republiki. Paradoksalnie, najsłabiej wypadają te sceny, w których...

Kryminał historyczny (nie retro) w najlepszym wydaniu. Jak zwykle u Siembiedy rdzeń akcji zasadza się, a losy wszystkich bohaterów i sama intryga, oscylują wokół prawdziwych wydarzeń, tutaj - dosłownie - pogrzebanych. Niebanalny temat i świetne pióro autora nie pozwalają oderwać się od lektury ani na moment. To ostatnie proszę potraktować jako rekomendację.

Kryminał historyczny (nie retro) w najlepszym wydaniu. Jak zwykle u Siembiedy rdzeń akcji zasadza się, a losy wszystkich bohaterów i sama intryga, oscylują wokół prawdziwych wydarzeń, tutaj - dosłownie - pogrzebanych. Niebanalny temat i świetne pióro autora nie pozwalają oderwać się od lektury ani na moment. To ostatnie proszę potraktować jako rekomendację.

Próżno szukać w powieści Siembiedy egzystencjalizmu, filozoficznej ekwilibrystyki,, podwójnych lub potrójnych den albo eksperymentów formalnych. Tutaj najważniejszy jest czytelnik i jego komfort. Mamy tu do czynienia z literaturą pop, ale za to absolutnie najwyższych lotów. Klasyczna narracja, wciągająca po uszy akcja, paleta pełnokrwistych postaci, mocne zakorzenienie w realiach przedstawionego świata, odważne czerpanie z wydarzeń autentycznych. Jeżeli ktoś potrzebuje przy książce odpocząć, zatopić się w nią, przenieść w inne wymiary czasu i akcji, nie szuka drogowskazów na dalsze życie, a jedynie radości czytania, to "Gołoborze" tego wszystkiego w komplecie dostarcza. Mistrzostwo powieści!

Próżno szukać w powieści Siembiedy egzystencjalizmu, filozoficznej ekwilibrystyki,, podwójnych lub potrójnych den albo eksperymentów formalnych. Tutaj najważniejszy jest czytelnik i jego komfort. Mamy tu do czynienia z literaturą pop, ale za to absolutnie najwyższych lotów. Klasyczna narracja, wciągająca po uszy akcja, paleta pełnokrwistych postaci, mocne zakorzenienie w...

Przekombiniwane, sztucznie pogmatwana akcja, mało realistyczna intryga. Typowa kryminalna konfekcja. Tę serię, skądinąd bardzo sprawnego autora, sobie odpuszczę, i poczekam na kolejnego prokuratora Stróża, choć mam obawy, czy czwarta książka w tej serii się pojawi, bo Kanios zwykł cykle kończyć na trzech sztukach.

Przekombiniwane, sztucznie pogmatwana akcja, mało realistyczna intryga. Typowa kryminalna konfekcja. Tę serię, skądinąd bardzo sprawnego autora, sobie odpuszczę, i poczekam na kolejnego prokuratora Stróża, choć mam obawy, czy czwarta książka w tej serii się pojawi, bo Kanios zwykł cykle kończyć na trzech sztukach.

Kryminał idealnie wpisujący się w mój gust. Żadnego morza krwi, żadnych zwyrodnialców, żadnych bzdurnych zwrotów akcji czy idiotycznych fałszywych tropów. Zbrodnia, śledztwo normalni ludzie, pogłębione tło obyczajowe. Do tego wszystkiego mój ukochany Kraków jako miejsce akcji. Czytający audiobooka Filip Kosior dodatkowo robi robotę.

Kryminał idealnie wpisujący się w mój gust. Żadnego morza krwi, żadnych zwyrodnialców, żadnych bzdurnych zwrotów akcji czy idiotycznych fałszywych tropów. Zbrodnia, śledztwo normalni ludzie, pogłębione tło obyczajowe. Do tego wszystkiego mój ukochany Kraków jako miejsce akcji. Czytający audiobooka Filip Kosior dodatkowo robi robotę.

To niesamowite jak autor z najzwyczajniejszych czynności swoich bohaterów, które drobiazgowo opisuje, potrafi wydobyć pasjonujące efekty i przydać im pełne treści, na co dzień zupelnie niedostrzegane, ukryte znaczenia. Cyniczna, bezwzględna, prawdziwa. Cały czas czekamy na jakich przełom, zwrot, kulminację, które - uwaga spoiler - nie nadchodzą. Wywołane tym zabiegiem ciągłe napięcie, musi z czasem, w tym ponad 700 stronicowej książce zmęczyć i to jest jej jedyna słabość.

To niesamowite jak autor z najzwyczajniejszych czynności swoich bohaterów, które drobiazgowo opisuje, potrafi wydobyć pasjonujące efekty i przydać im pełne treści, na co dzień zupelnie niedostrzegane, ukryte znaczenia. Cyniczna, bezwzględna, prawdziwa. Cały czas czekamy na jakich przełom, zwrot, kulminację, które - uwaga spoiler - nie nadchodzą. Wywołane tym zabiegiem...

Dałem się nabrać. Mająca być wciągającą obyczajówką okazała się kolejną sztampową opowieścią o zwyrodnialcu, dobrych i złych, wymyślnych metodach uśmiercania i wynaturzonych ekscesach. Od innych podobnych odróżnia ją tylko obszerność. Tylko jeden z trójki papierowych bohaterów minimalnie ratuje powieść, choć i jego, do bólu przewidywalne przygody z czasem przypominają te żywcem wzięte z kina klasy B.

Dałem się nabrać. Mająca być wciągającą obyczajówką okazała się kolejną sztampową opowieścią o zwyrodnialcu, dobrych i złych, wymyślnych metodach uśmiercania i wynaturzonych ekscesach. Od innych podobnych odróżnia ją tylko obszerność. Tylko jeden z trójki papierowych bohaterów minimalnie ratuje powieść, choć i jego, do bólu przewidywalne przygody z czasem przypominają te...

Zupełnie inna książka niż debiutancka powieść autorki "Toń". Tym razem krótsza, ale solidnie upakowana, gęsta, ambitna, wymagająca, poruszająca ważne tematy, ale niezbyt łatwa w odbiorze i wymagająca solidnego skupienia. Daje satysfakcję, choć ja pozostanę fanem "Toni".

Zupełnie inna książka niż debiutancka powieść autorki "Toń". Tym razem krótsza, ale solidnie upakowana, gęsta, ambitna, wymagająca, poruszająca ważne tematy, ale niezbyt łatwa w odbiorze i wymagająca solidnego skupienia. Daje satysfakcję, choć ja pozostanę fanem "Toni".

Seria flashbacków ze straumatyzowanego młodości narratorki. Inaczej niż zazwyczaj w podobnych wypadkach, nie epatuje naturalizmem i dosłownością, ale mimo to nie pozostawia wątpliwości, że z takiego dziecomstw nie można wyjść bez szwanku. Bardzo dobra.

Seria flashbacków ze straumatyzowanego młodości narratorki. Inaczej niż zazwyczaj w podobnych wypadkach, nie epatuje naturalizmem i dosłownością, ale mimo to nie pozostawia wątpliwości, że z takiego dziecomstw nie można wyjść bez szwanku. Bardzo dobra.