"Siła umysłu. Siła emocji. Duchowe ścieżki zdrowia" jest niesamowitą skarbnicą wiedzy medycznej, psychologicznej, a także wspaniałym świadectwem na to, że nadal mamy co badać w kwestii ludzkiego zdrowia. Jak wiele zależy od nas samych... - często ciężko nam w tę myśl uwierzyć, a naprawdę okazuje się to być... tak proste, naturalne, instynktowne...
Książka Oriny Krajewskiej to przeprowadzone i opracowane przez nią rozmowy ze specjalistami z całego świata - specjalistami od niekonwencjonalnych sposobów leczenia, którzy otwierają umysły czytelnika na nowe sposoby uzdrawiania ciała poprzez początkowe uzdrowienie ducha. Poradnik idealnie trafił w moje gusta zarówno pod względem językowym - specjalistyczne treści wyjaśnione w przystępny sposób, aby mógł zrozumieć je każdy - jak i pod względem samego bogatego wnętrza. Sama od dłuższego czasu korzystam z niekonwencjonalnych sposobów zdrowienia i wiem, że - tak jak mówią lekarze w poradniku Oriny - to właśnie od zdrowia ducha zależy zdrowie fizyczne. Cieszę się, że mam sposobność zetknięcia się więc z takimi treściami i pogłębieniem swojej wiedzy w tym temacie. Książka opatrzona jest w ćwiczenia praktyczne, abyśmy nie pozostali jedynie z teorią, którą ciężko czasem przełożyć na życie. Polecam każdemu, kto jeszcze nie odkrył lub dopiero zaczyna odkrywać, jak istotne jest zdrowie umysłu i duszy.

"Siła umysłu. Siła emocji. Duchowe ścieżki zdrowia" jest niesamowitą skarbnicą wiedzy medycznej, psychologicznej, a także wspaniałym świadectwem na to, że nadal mamy co badać w kwestii ludzkiego zdrowia. Jak wiele zależy od nas samych... - często ciężko nam w tę myśl uwierzyć, a naprawdę okazuje się to być... tak proste, naturalne, instynktowne...
Książka Oriny Krajewskiej...

Pink jest małym, puchatym, niebieskim stworkiem, którego przygody zostały opisane wcześniej w książeczkach: "Jesteś ważny, Pinku!" i "Jesteś prawdziwym przyjacielem, Pinku!". Tym razem Pink mierzy się ze swoimi lękami, obawami, nazywa je i próbuje się z nimi zmierzyć. W zbiorze szesnastu historii nie zabraknie barwnych, uroczych ilustracji (naprawdę są piękne!), które z pewnością przykują uwagę malucha, ale także ćwiczeń praktycznych, dzięki którym dziecko nauczy się nazywać swoje lęki (a nawet spróbuje je narysować), wymieni sposoby na wyciszenie gniewu czy pozbycia się nadmiernego stresu. Temat emocji, radzenia sobie z nimi, a także otwarte mówienie o nich, jest wplecione do codziennego życia Pinka, różnych sytuacji w szkole, w domu czy na zajęciach pozalekcyjnych, dzięki czemu młody czytelnik będzie potrafił odnaleźć w Pinku samego siebie. Świetna książka nie tylko dla najmłodszych brzdąców, ale i tych troszkę starszych też - ze względu na bogate treści.

Pink jest małym, puchatym, niebieskim stworkiem, którego przygody zostały opisane wcześniej w książeczkach: "Jesteś ważny, Pinku!" i "Jesteś prawdziwym przyjacielem, Pinku!". Tym razem Pink mierzy się ze swoimi lękami, obawami, nazywa je i próbuje się z nimi zmierzyć. W zbiorze szesnastu historii nie zabraknie barwnych, uroczych ilustracji (naprawdę są piękne!), które z...

coraz mniej podoba mi się ta seria, choć wcześniejsze części były rewelacyjne ;)

coraz mniej podoba mi się ta seria, choć wcześniejsze części były rewelacyjne ;)

Najlepsza z całej serii. :)

Najlepsza z całej serii. :)

nie pamiętam, kiedy ostatni raz czytałam TAK głupią książkę.

nie pamiętam, kiedy ostatni raz czytałam TAK głupią książkę.

powinna być lekturą szkolną dla klasy III gimnazjum albo w liceum. pouczająca, mądra, ale nie polecam gówniarzom, bo jest nieco trudna.

powinna być lekturą szkolną dla klasy III gimnazjum albo w liceum. pouczająca, mądra, ale nie polecam gówniarzom, bo jest nieco trudna.

wzruszyłam się, kiedy ją czytałam... była piękna. mieściło się w niej wszystko, była bardzo życiowa i prawdziwa, dlatego tak bardzo mi się spodobała. w końcu nie zawsze życie idzie po naszej myśli i autorka tak właśnie to przedstawiła. PIERWSZA KSIĄŻKA, PRZY KTÓREJ PŁAKAŁAM. naprawdę. Pani McDaniel już nie pierwszy raz trafiła swoją twórczością do mojego serca.. gorąco polecam.

wzruszyłam się, kiedy ją czytałam... była piękna. mieściło się w niej wszystko, była bardzo życiowa i prawdziwa, dlatego tak bardzo mi się spodobała. w końcu nie zawsze życie idzie po naszej myśli i autorka tak właśnie to przedstawiła. PIERWSZA KSIĄŻKA, PRZY KTÓREJ PŁAKAŁAM. naprawdę. Pani McDaniel już nie pierwszy raz trafiła swoją twórczością do mojego serca.. gorąco polecam.

najpierw nie była jakaś fascynująca, ale w pewnym momencie zaczyna wciągać :) niemniej jednak uważam, że końcówka była jakby...urwana. tak jakby autorka nie zamknęła ostatecznie niektórych spraw. przyznam, że odrobinkę irytowała mnie postać Marzeny, mimo że wiem, jaka była wspaniała. ale nie wiem..tak jakoś. choć to właśnie jej należy się współczucie, ja tak jakoś współczułam bardziej Ani.

najpierw nie była jakaś fascynująca, ale w pewnym momencie zaczyna wciągać :) niemniej jednak uważam, że końcówka była jakby...urwana. tak jakby autorka nie zamknęła ostatecznie niektórych spraw. przyznam, że odrobinkę irytowała mnie postać Marzeny, mimo że wiem, jaka była wspaniała. ale nie wiem..tak jakoś. choć to właśnie jej należy się współczucie, ja tak jakoś...

naprawdę dobra książka, pierwszy raz, czytając komedię, uznałam, że jest dobra i mimo że nie pochodząca z naszej epoki- śmieszna i zrozumiana. trochę tylko rozczarowała mnie końcówka. :(

naprawdę dobra książka, pierwszy raz, czytając komedię, uznałam, że jest dobra i mimo że nie pochodząca z naszej epoki- śmieszna i zrozumiana. trochę tylko rozczarowała mnie końcówka. :(

napisane tak trochę jakby językiem z wypracowań z polskiego, co odrobinę irytuje, ale ogólnie fajna książka

napisane tak trochę jakby językiem z wypracowań z polskiego, co odrobinę irytuje, ale ogólnie fajna książka

Bardzo wciągająca, fajnie napisana i tym razem (bo najczęsciej opisywane jest przez dziewczyny ich życie uczuciowe) przedstawione z punktu widzenia chłopaka. duży +. ;)

Bardzo wciągająca, fajnie napisana i tym razem (bo najczęsciej opisywane jest przez dziewczyny ich życie uczuciowe) przedstawione z punktu widzenia chłopaka. duży +. ;)

ja pierdziele..kiedy ja to czytałam. ale miłe wspomnienia

ja pierdziele..kiedy ja to czytałam. ale miłe wspomnienia

Muszę przyznać, że bardzo lekko mi się ją czytało. Rozśmieszał mnie fakt, że autor porównywał ludzi ze zwierzętami,ja wiem, że chciał ukazać przez to, jak wygląda polityka, ale jednak wydawała mi się taka głupiutka troszkę. :D nie obrażając nikogo oczywiście, bo jest całkiem niezła ;)

Muszę przyznać, że bardzo lekko mi się ją czytało. Rozśmieszał mnie fakt, że autor porównywał ludzi ze zwierzętami,ja wiem, że chciał ukazać przez to, jak wygląda polityka, ale jednak wydawała mi się taka głupiutka troszkę. :D nie obrażając nikogo oczywiście, bo jest całkiem niezła ;)

Najlepsza z całej serii "replika" razem z "tajemniczą kliką". Kocham Amy. jak dla mnie cała ta seria to arcydzieło *.*

Najlepsza z całej serii "replika" razem z "tajemniczą kliką". Kocham Amy. jak dla mnie cała ta seria to arcydzieło *.*

znienawidzona przeze mnie książka, jeszcze z czasów 1 czy 2 klasy podstawówki.

znienawidzona przeze mnie książka, jeszcze z czasów 1 czy 2 klasy podstawówki.

moje dzieciństwo

moje dzieciństwo

wciągająca. naprawdę fajna, miło wspominam wśród lektur z podstawówki :)

wciągająca. naprawdę fajna, miło wspominam wśród lektur z podstawówki :)

chciałabym ocenić na rewelacyjną, ale to byłoby niestety przegięcie...i tylko dlatego, że Sienkiewicz zrąbał całkowicie początek lektury! ;/ Robi się ciekawa, wgl ujawnia się jakaś akcja dopiero, gdy porywają Stasia i Nel. Dalej już lekturę można śmiało czytać, wtedy już mnie wciągnęło. Jak dobrze, że nie zraziłam się początkiem.

chciałabym ocenić na rewelacyjną, ale to byłoby niestety przegięcie...i tylko dlatego, że Sienkiewicz zrąbał całkowicie początek lektury! ;/ Robi się ciekawa, wgl ujawnia się jakaś akcja dopiero, gdy porywają Stasia i Nel. Dalej już lekturę można śmiało czytać, wtedy już mnie wciągnęło. Jak dobrze, że nie zraziłam się początkiem.

Jeju! Po disneyowskiej bajce o tym samym tytule, myślałam, że to może być ciekawe. Pamiętam, w 6 czy 5 klasie ubłagaliśmy jakoś panią,żeby nam ją darowała jako lekturę i zastąpiła czymś innym. NUDY!!!!! Cieszyłam się, gdy mogłam ją z powrotem oddać do biblioteki i więcej nie ruszać.

Jeju! Po disneyowskiej bajce o tym samym tytule, myślałam, że to może być ciekawe. Pamiętam, w 6 czy 5 klasie ubłagaliśmy jakoś panią,żeby nam ją darowała jako lekturę i zastąpiła czymś innym. NUDY!!!!! Cieszyłam się, gdy mogłam ją z powrotem oddać do biblioteki i więcej nie ruszać.

dzieciństwo ;)

dzieciństwo ;)