Księga dżungli

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie tej książki był bardzo udany!

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie tej książki był bardzo udany!

To dla mnie wzór klasycznej bajki, która mimo upływu lat, wciąż zachwyca i uczy. Cenię w tej historii uniwersalny morał, przepiękną symbolikę. Bajka pobudza wyobraźnię, której tak bardzo brakuje w wielu nowoczesnych opowieściach. Klasyka zawsze dobra.

To dla mnie wzór klasycznej bajki, która mimo upływu lat, wciąż zachwyca i uczy. Cenię w tej historii uniwersalny morał, przepiękną symbolikę. Bajka pobudza wyobraźnię, której tak bardzo brakuje w wielu nowoczesnych opowieściach. Klasyka zawsze dobra.

Dzieci bardzo lubią wracać do tej książeczki, chętnie słuchają i czytają, można polecić innym dzieciom również.

Dzieci bardzo lubią wracać do tej książeczki, chętnie słuchają i czytają, można polecić innym dzieciom również.

Dzieci bardzo przepadają, z przyjemnością słuchają i chcą powtórek. To chyba najlepsza rekomendacja.

Dzieci bardzo przepadają, z przyjemnością słuchają i chcą powtórek. To chyba najlepsza rekomendacja.

Klasyka światowej literatury dziecięcej !!!
Niezapomniana, wzruszająca historia.
POLECAM !!!

Klasyka światowej literatury dziecięcej !!!
Niezapomniana, wzruszająca historia.
POLECAM !!!

Musiałem się odstresować i ta bajka jak najbardziej te zadanie spełniła. Kocham zwierzątka, postacie te świetnie przedstawiaja ludzkie charaktery. Biedny Mowgli, wszedzie go odrzucono.

Musiałem się odstresować i ta bajka jak najbardziej te zadanie spełniła. Kocham zwierzątka, postacie te świetnie przedstawiaja ludzkie charaktery. Biedny Mowgli, wszedzie go odrzucono.

"Księga dżungli" najbardziej jest kojarzona z historią Mowgliego – są to trzy pierwsze opowiadania (rozdziały). Natomiast całość książki tworzy siedem opowiadań – każde przypada na jeden rozdział. Należą one do literatury fantastycznej. Występują tutaj bardzo upersonifikowane zwierzęta. Książka jest rewelacyjna pod kątem psychologicznym, ponieważ autor pod postacie zwierząt wprowadza ludzkie osobowości. To jest alegoryczny typ dzieła literackiego.

Czas akcji lokuję w XIX wieku. Wskazują na to niektóre fragmenty tekstu. Przykładowo są to: istnienie ogrodu zoologicznego wspominane przez panterę Bagheerę, zjawianie się dominatorów ludzkich (przypuszczam, że Anglików) w otoczeniu krajowców z dobrze opaloną skórą (najprawdopodobniej Hindusów),uzbrojenie mieszkańców w postaci strzelb. Domyślam się, że wydarzenia dzieją się w znacznej większości na terenie południowych Indii, a wskazuje na to klimat, słownictwo, system kastowy, waluta (rupie i anny; kiedyś 1 rupia równała się 16 annom). Czwarte opowiadanie (rozdział) zatytułowane "Biała foka" rozgrywa się na terenie polarnym Ziemi pomiędzy Syberią a Alaską. Natomiast z rozdziału "Słudzy Jej Królewskiej Mości" (pierwszoplanowi bohaterowie to wielbłąd, wół, muł, koń i słoń) szczególnie zapada mi w pamięć Dwuogoniasty (ze względu na tylny ogon i przedni ogon-trąbę). Jest to słoń – duży (największy spośród wszystkich występujących tutaj zwierząt),ale strachliwy i delikatny oraz bardzo hałaśliwy.

W każdym rozdziale główne role pełnią uosobione zwierzęta. Społeczny system zwierząt jest zorganizowany na ludzki sposób. Oprócz tego wszystkie zwierzęta bez problemu rozmawiają ze sobą i z ludzkim dzieckiem – Mowglim, który jest wychowywany przez watahę wilków. Występują sytuacje nierealne. Ogień nazywany jest przez zwierzęta "szkarłatnym kwieciem".

Dla młodzieży końca XIX wieku i pierwszej połowy XX wieku to mogła być interesująca książka, ale teraz jej treść wydaje mi się przestarzała.

"Księga dżungli" najbardziej jest kojarzona z historią Mowgliego – są to trzy pierwsze opowiadania (rozdziały). Natomiast całość książki tworzy siedem opowiadań – każde przypada na jeden rozdział. Należą one do literatury fantastycznej. Występują tutaj bardzo upersonifikowane zwierzęta. Książka jest rewelacyjna pod kątem psychologicznym, ponieważ autor pod postacie zwierząt...

"Księga dżungli" to zbiór siedmiu opowiadań autorstwa Rudyarda Kiplinga. Trzy z nich opowiadają o Maulim-żabce z którym większość osób kojarzy ten tytuł, głównie za sprawą animacji Disneya o której później. Kolejne opowiadania: "Biała foka", "Riki-Tiki-Tavi", "Tumai, przyjaciel słoni" oraz "W służbie królowej" nie są wcale gorsze od opowieści o Maulim, a zastanowiłbym się czy nie lepsze, przynajmniej niektóre. Najsłabsze wg mnie jest ostatnie opowiadanie kiedy to zwierzęta rozmawiają między sobą o służbie w wojsku. Większość opowiadań rozgrywa się na terenie Indii, poza "Białą foką", która zabiera nas w okolice cieśniny Beringa. Między opowiadaniami znajdują się również piosenki.

Nie ma co ukrywać, że opowiadania te już się nieco zestarzały. Nie czyta się ich tak lekko jak chciałoby się czytać opowiadania przeznaczone dla dzieci. Miejscami są też dość brutalne. To jednak charakterystyczne dla książek z tamtego okresu jak np. "Pinokio", "Doktor Dolittle" czy "Bambi".

Jak tylko mogę staram się oglądać również ekranizacje książek które czytałem. W przypadku "Księgi dżungli" jest ich dość sporo. Najbardziej znana jest oczywiście animacja Disneya z 1967 roku, która jest bardzo luźno oparta o oryginał. Bagheera w książce jest samicą, tutaj to samiec. Baloo w książce był stateczny tutaj jest rozśpiewany. Share Khan pojawia się dopiero praktycznie pod koniec. Po "aktorskich" remakach klasycznych animacji Disneya nie spodziewam się zbyt wiele, a tutaj jest zaskoczenie. Ta wersja z 2016 roku podobała mi się bardziej niż animacja. Nie jest to odtworzenie animacji 1:1 jak to jest w przypadku "Pinokia" czy "Króla lwa" i dobrze. Dużo lepiej wybrzmiewa postać Shere Khana, który w animacji pojawia się dopiero w połowie albo i później, a tutaj obecny jest praktycznie od początku. Animacja była przeładowana piosenkami a tutaj więcej miejsca poświęcono opowieści. Dlatego też nieco bliżej tej ekranizacji do książki, choć nie jest to jakaś wierna adaptacja. Co nieco ten film czerpie również z "Drugiej księgi dżungli", gdyż już na początku mamy suszę, podobnie jak w książce. Obejrzałem jeszcze film Netfliksa "Mowgli: Legenda dżungli", który jest najbliżej opowiadań Kiplinga, ale jednocześnie podobał mi się najmniej. CGI też o wiele gorsze niż u Disneya, choć za kamerą stał Andy Serkis, czyli specjalista w temacie.

"Księga dżungli" to zbiór siedmiu opowiadań autorstwa Rudyarda Kiplinga. Trzy z nich opowiadają o Maulim-żabce z którym większość osób kojarzy ten tytuł, głównie za sprawą animacji Disneya o której później. Kolejne opowiadania: "Biała foka", "Riki-Tiki-Tavi", "Tumai, przyjaciel słoni" oraz "W służbie królowej" nie są wcale gorsze od opowieści o Maulim, a zastanowiłbym się...

Kilka baśniowych historii ze zwierzętami (i jedna z chłopcem) w głównej roli. Ich cechą charakterystyczną jest to, że rozgrywają się w świecie antropomorfizowanej fauny (w jednym przypadku morskiej),a ich bohaterowie myślą i działają jak ludzie oraz reprezentują niemal wszystkie typy charakteru właściwe homo sapiens, a więc dobroć i zło, szlachetność i knucie, zdrady, miłość rodziny i zawiść.
Można narzekać, że to apoteoza kolonializmu z jednej, infantylna antropomorfizacja zwierząt z drugiej a oswajanie dzieci – adresatów książki – ze złem i śmiercią z trzeciej strony. Ale dla chłopca poniżej 10 lat te wszystkie cechy pozwalają po pierwsze zainteresować się i przyciągnąć uwagę do fabuły, a po drugie identyfikować się z bohaterami. No i dzięki temu wpływało to na stosunek do zwierząt, w którym widziało się istoty żywe i czujące.
Zatem naprawdę ciekawa książka dla dzieci, ale już nie dla nastolatków.

Kilka baśniowych historii ze zwierzętami (i jedna z chłopcem) w głównej roli. Ich cechą charakterystyczną jest to, że rozgrywają się w świecie antropomorfizowanej fauny (w jednym przypadku morskiej),a ich bohaterowie myślą i działają jak ludzie oraz reprezentują niemal wszystkie typy charakteru właściwe homo sapiens, a więc dobroć i zło, szlachetność i knucie, zdrady,...

Rzadko wystawiam opinię książek dla dzieci, ale dziś zrobię wyjątek. Dlaczego? Bo to był istotny tytuł w moim dzieciństwie a teraz tą historią emocjonuje się moja córka, ja za to czuję trochę niesmak.
Opowiedziałem córce przed snem historię Mowgliego i... chyba zrobiłem to ciut lepiej niż autor w oryginale;-)
Córka była zachwycona-nie było opcji. Trzeba było sięgnąć po książkę.
Słuchała. Emocjonowała się, prosiła o kolejne rozdziały, ale jednak to nie było to. Może książka się źle zestarzała? Może ja w swoim dziecistwie trafiłem na inne tłumaczenie? Nie wiem, ale wiem, że ciężko się to czytało. Trochę musiałem tłumaczyć, niektóre słowa czy zdania specjalnie pomijałem. Może moja córka zwyczajnie jest za mała na taką książkę, ale ja sam się trochę męczyłem mimo, że pomysł na fabue jest przecież świetny.
Sentyment został, ale jakby trochę mniejszy.
Ps. Przez ,,Białą fokę" córka już nie przebrnęła.

Rzadko wystawiam opinię książek dla dzieci, ale dziś zrobię wyjątek. Dlaczego? Bo to był istotny tytuł w moim dzieciństwie a teraz tą historią emocjonuje się moja córka, ja za to czuję trochę niesmak.
Opowiedziałem córce przed snem historię Mowgliego i... chyba zrobiłem to ciut lepiej niż autor w oryginale;-)
Córka była zachwycona-nie było opcji. Trzeba było sięgnąć po...