Nie noo, co tu dużo mówić po prostu arcydzieło w najwyższym formacie. Praktycznie same plusy mi się nasuwają po przeczytaniu. Masakra. Z minusów to jedynie to że trzeba się przyzwyczaić do słownictwa i sposobu pisania, no i jeszcze lady Jessica.

Nie noo, co tu dużo mówić po prostu arcydzieło w najwyższym formacie. Praktycznie same plusy mi się nasuwają po przeczytaniu. Masakra. Z minusów to jedynie to że trzeba się przyzwyczaić do słownictwa i sposobu pisania, no i jeszcze lady Jessica.

Stary ale jary..:D

Stary ale jary..:D

Fantastyczny opis świata, a w szczególności charakterystyka rożnych gatunków ras rozumnych planety Fomalhaut II zasługuje wielki plus i na tym zalety tej książki się kończą. Rozwój fabuły nudny, nagłe dziwne skoki akcji, że nie wiadomo o co chodzi, a człowiek się wraca o parę stron bo myśli, że może przysnął. Zakończenie też jakieś nieciekawe... Po prostu brakuje tego czegoś co w lekturze jest niezbędne.

Fantastyczny opis świata, a w szczególności charakterystyka rożnych gatunków ras rozumnych planety Fomalhaut II zasługuje wielki plus i na tym zalety tej książki się kończą. Rozwój fabuły nudny, nagłe dziwne skoki akcji, że nie wiadomo o co chodzi, a człowiek się wraca o parę stron bo myśli, że może przysnął. Zakończenie też jakieś nieciekawe... Po prostu brakuje tego...

Autor opisuje swoją drugą książkę osadzoną w uniwersum Metro 2033 jako bardziej mroczną. Ja co najmniej tego nie zauważyłem, po pierwsze Taran stał się jakąś miękką fają w stosunku do Gleba, gdzie nawet w połowie nie przypomina siebie z pierwszej części; zimnego, oschłego komandosa. Po drugie, no ja cały czas nie mogę z tego, że wszyscy sobie tak praktycznie swobodnie łażą po powierzchni, co najlepsze w dzień, gdzie w Moskwie było nie do pomyślenia.Irytuje mnie strasznie ten brak spójności, rozumiem inny autor, no ale Glukhovsky się chyba pod tym podpisuje, więc nie rozumiem tego. Ogólnie rzec biorąc jest to kolejna dobra odsłona życia w post-apokaliptycznym świecie. Kolejne przygody Gleba i Tarana wciągają, a więc czekam z niecierpliwością na kolejną odsłonę trylogii. Ocena 7/10.

Autor opisuje swoją drugą książkę osadzoną w uniwersum Metro 2033 jako bardziej mroczną. Ja co najmniej tego nie zauważyłem, po pierwsze Taran stał się jakąś miękką fają w stosunku do Gleba, gdzie nawet w połowie nie przypomina siebie z pierwszej części; zimnego, oschłego komandosa. Po drugie, no ja cały czas nie mogę z tego, że wszyscy sobie tak praktycznie swobodnie łażą...

Powieść Diakowa "Do Światła" obsadzona w uniwersum stworzonego przez Glukhowsky'ego absolutnie nie odstaje od oryginału twórcy tegoż apokaliptycznego świata, powiem nawet więcej, lepiej się ją czyta. Akcja książki rozgrywa się głównie na powierzchni (w sumie nie wiem z czego to wynika czy w Piterze jest mnniejszy opad promieniotwórczy, posiadają lepsze kombinezony, nie wiem), czego bardzo mi brakowało w Metrze 2033. Cały misterny plan Exodusu był, też że tak powiem niespodziewany. Książkę oceniam na 8/10, polecam ją każdemu fanowi Metra i zabieram się za kolejną część trylogii.

Powieść Diakowa "Do Światła" obsadzona w uniwersum stworzonego przez Glukhowsky'ego absolutnie nie odstaje od oryginału twórcy tegoż apokaliptycznego świata, powiem nawet więcej, lepiej się ją czyta. Akcja książki rozgrywa się głównie na powierzchni (w sumie nie wiem z czego to wynika czy w Piterze jest mnniejszy opad promieniotwórczy, posiadają lepsze kombinezony, nie...

Ogólnie rzecz biorąc książka trzyma klimat poprzedniczki, ale czegoś brakuje.. Do tego wszystkiego skopane według mnie zakończenie, nie lubię tego typu zakończeń. Wielkim plusem sequela jest Hunter! Z całą pewnością powieść godna polecenia wszystkim fanom tegoż uniwersum. Metro 2034 6/10.

Ogólnie rzecz biorąc książka trzyma klimat poprzedniczki, ale czegoś brakuje.. Do tego wszystkiego skopane według mnie zakończenie, nie lubię tego typu zakończeń. Wielkim plusem sequela jest Hunter! Z całą pewnością powieść godna polecenia wszystkim fanom tegoż uniwersum. Metro 2034 6/10.

Będąc w połowie spisywałem tę książkę na straty, lecz druga połowa staje się intrygująca, co w połączeniu z domieszką akcji na powierzchni powoduje, że fabuła zaczyna wciągać. Dodając do tego może nie za bardzo zaskakujące zakończenie ale jak najbardziej niespodziewanie sprawia, że oceniam Metro 2033 na 7/10.

Będąc w połowie spisywałem tę książkę na straty, lecz druga połowa staje się intrygująca, co w połączeniu z domieszką akcji na powierzchni powoduje, że fabuła zaczyna wciągać. Dodając do tego może nie za bardzo zaskakujące zakończenie ale jak najbardziej niespodziewanie sprawia, że oceniam Metro 2033 na 7/10.

Ten Martin to jest jednak kawał skurw...na i jak on lubi męczyć ludzi, bo żeby w takim momencie przerwać akcje..

Ten Martin to jest jednak kawał skurw...na i jak on lubi męczyć ludzi, bo żeby w takim momencie przerwać akcje..

Kolejny tom sagi Martina "Taniec ze smokami cz1" posiada wszystkie zalety poprzedniczki. Są zdrady, intrygi, ale z bohaterami, których nie było w poprzedniej części czyli z moimi ulubieńcami: Jon Snow, Dany, Tyrion i nie tylko. Niektóre wątki uzupełniają się w całość lecz wciąż jest tego za mało. Jedynym małym minusem było to, że niektóre wątki znałem, może pobieżnie ale znałem z poprzedniego tomu.

Kolejny tom sagi Martina "Taniec ze smokami cz1" posiada wszystkie zalety poprzedniczki. Są zdrady, intrygi, ale z bohaterami, których nie było w poprzedniej części czyli z moimi ulubieńcami: Jon Snow, Dany, Tyrion i nie tylko. Niektóre wątki uzupełniają się w całość lecz wciąż jest tego za mało. Jedynym małym minusem było to, że niektóre wątki znałem, może pobieżnie ale...

"Uczta dla wron" jako całość w 100% spełniła moje oczekiwania. Może i nie ma w niej tyle akcji co w jej poprzedniczce "Nawałnicy mieczy", ale w zamian mamy pełen wachlarz intryg, zdrad i spisków. Bardzo spodobał mi się plan Littlefingera dotyczący przyszłości Sansy, chociaż to też może być jakaś przebiegła zagrywka w jego "grze o tron".:) Wielce bawiło mnie również w jaki sposób "kościół" wyr***ał lwią królową w momencie, gdy czuła się tak pewnie i była u szczytu władzy. Trochę niezrozumiałym, dziwnym motywem jest moc ożywiania martwych u kapłanów boga R`hllora i przez to wątki lorda błyskawicy oraz tej całej Kamienne Serce. Polecam wszystkim całą sagę:D

"Uczta dla wron" jako całość w 100% spełniła moje oczekiwania. Może i nie ma w niej tyle akcji co w jej poprzedniczce "Nawałnicy mieczy", ale w zamian mamy pełen wachlarz intryg, zdrad i spisków. Bardzo spodobał mi się plan Littlefingera dotyczący przyszłości Sansy, chociaż to też może być jakaś przebiegła zagrywka w jego "grze o tron".:) Wielce bawiło mnie również w jaki...

Pierwsze rozdziały są całkiem nudne, ale książka się rozkręca i historia w niej opowiedziana zaczyna wciągać. Czytelnik chce poznawać jak główny bohater dalsze rozdziały o ekspedycji Luisa Casa-del-Lagarto. Końcówka, jednak rozczarowująca, oczekiwałem czegoś innego. Motyw opowieści w opowieści bardzo ciekawy. Spodobała mi się również teoria traktująca cywilizacje człowieka jako komórki rakowe, planetę jako ciało Boga i najlepsze - wielkie odkrycia geograficzne Kolumba i spółki jako przerzuty nowotworowe. :D

Pierwsze rozdziały są całkiem nudne, ale książka się rozkręca i historia w niej opowiedziana zaczyna wciągać. Czytelnik chce poznawać jak główny bohater dalsze rozdziały o ekspedycji Luisa Casa-del-Lagarto. Końcówka, jednak rozczarowująca, oczekiwałem czegoś innego. Motyw opowieści w opowieści bardzo ciekawy. Spodobała mi się również teoria traktująca cywilizacje człowieka...

Byłoby lepiej gdybym przeczytał wcześniej niż Silmarillion

Byłoby lepiej gdybym przeczytał wcześniej niż Silmarillion