Rodzina

Książkę czyta się bardzo szybko, ma przyjemne, krótkie rozdziały, które zachęcają do czytania dalej i dalej... Ale zacznijmy od początku, książka zaczyna się od ceremonii ślubu Evie i Richarda, jednak nie jest on happy endem. Panna młoda skacze na nim z klifu i zapada się pod ziemię, policja twierdzi, że to samobójstwo, i wtedy poznajemy przyjaciółkę Evie - Rebeccę. Rebecca nie wierzy w tę wersję wydarzeń. Znała Evie zbyt dobrze, żeby uwierzyć, że ta mogła zakończyć życie właśnie w taki sposób, i to w dniu własnego ślubu. Zaczyna więc zadawać pytania, które z czasem prowadzą ją coraz głębiej w przeszłość przyjaciółki. Im więcej szczegółów wychodzi na jaw, tym bardziej oczywiste staje się, że historia Evie wcale nie jest tak prosta, jak początkowo sugerowała policja. Poza tym to Rebecca, wpadła na pomysł, by ta upozorowała swoją śmierć, jednak czy jej przyjaciółka na pewno nie żyje? Autorka bardzo sprawnie buduje napięcie. Czytelnik razem z Rebeccą odkrywa kolejne sekrety, niedopowiedzenia i niepokojące fakty. Pojawiają się wątpliwości – czy Evie rzeczywiście była taką osobą, jaką wszyscy ją zapamiętali? A może skrywała tajemnice, o których nikt nie miał pojęcia? Czemu chciała wyjść za Richarda, skoro go nie kochała? Z każdą kolejną stroną dowiadujemy się o mrocznej przeszłości Evie, którą odkrywa jej przyjaciółka. Jest wstrząśnięta, że ta chciała się zabić, że miała kiedyś dziecko, być może była morderczynią, a i teraz zdradza Richarda ze swoim pierwszym chłopakiem - miłością swojego życia. Nie tak Rebecca sobie to wyobrażała, przecież odsunęła się w cień dla Evie, bo na początku Richard też się jej podobał.. Uzmysłowiła sobie, że robiła wszystko dla niej, była cieniem swojej przyjaciółki. Do czasu wymyślenia planu uśmiercenia Evie. „Noc, kiedy umarła” to thriller, który opiera się nie tylko na samej zagadce śmierci Evie, ale też na relacjach między bohaterami i na tym, jak dobrze tak naprawdę znamy ludzi wokół siebie. To historia o sekretach, zaufaniu i o tym, że prawda czasem bywa znacznie bardziej skomplikowana, niż się wydaje, a przyjaźń nie zawsze wszystko przezwycięży. A na pewno nie taka, w której są tajemnice. Koniec na prawdę mistrzowsko napisany, do końca nie sądziłam, że Evie jednak się uda przeżyć. Jednak najwidoczniej przejrzała na oczy i wiedziała, że przyjaciółka nie chce upozorować jej śmierci, ale naprawdę ją zabić. A sama na nowo rozkochać w sobie Richarda. Czy jej się to uda? Sprawdźcie sami!

Kolejna bardzo fajna książka tej autorki. Natasha niedawno wyszła za mąż. Ma wspaniały dom, kochającego męża i śliczną córeczkę Emily. Żyliby długo i szczęśliwie, gdyby nie Jen, była żona jej męża, która nie chce zostawić ich w spokoju… Pewnego dnia po powrocie do domu Natasha odkrywa, że jej mąż i córka zniknęli bez śladu. Zrozpaczona zrobi wszystko, aby odzyskać Emily. Jest gotowa nawet przystać na propozycję pomocy ze strony Jen. Czy jednak może jej zaufać? I czy obie tak naprawdę znają mężczyznę, za którego wyszły? Sporo tajemnic, zagadek i kłamstw, a autorka tak zmyślnie prowadziła narrację, że już sama nie wiedziałam komu mam ufać. Polecam.

Ta książka wciąga od pierwszych stron! Dwutorowa narracja - przesłuchania Callie i wspomnienia wydarzeń sprzed tragedii – sprawia, że trudno się oderwać. Momentami zachowanie głównej bohaterki bywa irytujące, ale całość robi naprawdę duże wrażenie. Jeśli lubicie mroczne rodzinne dramaty, polecam z całego serca! 🔥 Tylko uwaga: po przeczytaniu lektury może pozostać lekki smutek😟

Cieszę się że w końcu moglam przeczytać thriller inny niż wszystkie. Co prawda czytałam już książkę z podobnym wątkiem. Pomysł przypominał mi też popularny niedawno serial Netflixa, ale nadal jest to oryginalna pozycja, bo główną bohaterką jest robot. To miła odmiana po niekończącej się ilości thrillerów o zaginionych dzieciach i problemach małżeńskich, a do tego jaka na czasie, w końcu sztuczna inteligencja to coraz częściej nasza codzienność, a nie science fiction. Fabuła jest wciągająca i nie ma miejsca na nudę, emocje podczas lektury cały czas się zmieniają. Jedyne do czego mogę się przyczepić to zakończenie, które mimo zwrotu akcji i zaskoczenia jest bardzo chaotyczne w przeciwieństwie do całej książki napisanej prostym językiem, wręcz nie pasujące do niej i ciężko się w nim połapać. Szkoda.

O Robyn Harding wiemy niewiele. Wiadomo, że mieszka w Vancouver, jest autorką kilku powieści, takich jak "Umowa", "Złe towarzystwo" czy "Zamiana" a także scenarzystką i producentką niezależnego filmu. Autorka ma męża i dwójkę dzieci. Pisze książki z gatunku kryminału, sensacji i thrillera. "Jej piękna twarz" jest jej drugą powieścią. Książka ukazała się w 2019 roku nakładem wydawnictwa Prószyński i S-ka, liczy sobie 360 stron i należy do gatunku thrilleru. Dla Frances Metcalfe każdy dzień to walka o przetrwanie. Kobieta nie pracuje zawodowo, a cały swój czas poświęca synowi, który od przedszkola sprawia problemy wychowawcze. Kiedy został przyjęty do prestiżowej prywatnej szkoły, kobieta miała nadzieję, że teraz będzie mogła żyć normalnie. Usilnie stara się dopasować i odnaleźć w gronie rodziców, pomimo swoich kompleksów związanych z nadwagą, samotnością i brakiem wiary w siebie. Wkrótce jednak niemiły incydent z udziałem jej syna stawia ich oboje poza nawiasem szkolnej społeczności. Frances czuje się samotna jak jeszcze nigdy w życiu. To się zmienia, kiedy poznaje Kate Randolph. Kate jest dokładnym przeciwieństwem Frances - piękna, bogata, silna i pewna siebie - ale z jakiegoś powodu chce przyjaźnić się tylko z nią. Łączy je lekceważenie dla snobek ze szkoły i gorąca miłość do swoich synów. Wkrótce jednak wyjdzie na jaw pewna mroczna tajemnica, która zachwieje tą wartościową znajomością. Bo jedna z tych dwóch kobiet nie jest osobą, za którą się podaje. Nosiła kiedyś inne nazwisko. Nazwisko związane z głośnym morderstwem... Opis książki jest dość intrygujący, jednak niestety w moim odczuciu jej potencjał nie został dobrze wykorzystany. Książka jest dobra, ale niestety daleko jej do dobrego thrillera. Jest to raczej opowieść obyczajowa stawiająca przed czytelnikiem pytanie, czy człowiek jest w stanie się zmienić. A nawet jeśli tak, to czy można mu wybaczyć winy z przeszłości? "Jej piękna twarz" to historia dwóch przyjaciółek - Frances i Kate, które nie mogą się od siebie bardziej różnić. Kate jest pewna siebie, piękna, wysoka, szczupła, ma dobrego męża i dwójkę wspaniałych dzieci, 11-letniego Charlesa i 14-letnią Daisy. Z kolei Frances to zakompleksiona, nieśmiała, walcząca z nadwagą i problemami z przeszłości matka syna z problemami (Marcus cierpi na ADHD i zaburzenia opozycyjno-buntownicze) oraz żona Jasona, z którym ma dobre relacje. Te dwie zupełnie różne kobiety łączy prawdziwa przyjaźń. Dzięki Kate Frances odzyskuje wiarę w siebie, przyjaciółka zdecydowanie ją podbudowuje. Również chłopcy obu kobiet powoli się zaprzyjaźniają. Co w takim razie powoduje, że tak piękna przyjaźń stopniowo się rozpada? Która z dwóch przyjaciółek nie jest tą osobą za którą się podaje? A może obie mają to i owo na sumieniu? Czy pomimo pewnej tragedii, zagmatwanej przeszłości, sieci kłamstw i intryg, niedomówień, mistyfikacji i zdrady przyjaźń obu kobiet przetrwa tę ciężką próbę? Jak już wspomniałam, próżno tu szukać thrillera. Owszem, jest potencjał, i to spory, ale zupełnie przez autorkę niewykorzystany. Jest akcja, coś się zawiązuje, ale pani Harding jej nie rozwija, skupia się bardziej na relacji społecznej swojej głównej bohaterki Frances oraz starszej córki Kate, Daisy. W tej powieści zdecydowanie te dwie postacie wiodą prym. Ich historia jest ciekawa, ale jeśli oczekujecie dobrego thrillera, porywających zwrotów akcji czy ciągłego towarzyszącego lekturze napięcia, to możecie się troszkę rozczarować. Książka nie jest zła, ale niestety nie jest porywająca. Autorka w swojej powieści zastosowała narrację w trzeciej osobie a głosu udzieliła Daisy, Frances oraz DJ-owi, bratu pewnej zamordowanej dziewczyny. Kobiety "wypowiadają się" w czasie rzeczywistym, natomiast DJ oprowadza nas po przeszłości. Ogólnie książka jest dobra, ale bez fajerwerków. Jeśli oczekujecie wciągającego thrillera, to możecie się poczuć lekko rozczarowani. Czy polecam lekturę? Raczej tak, jako przerywnik pomiędzy cięższymi pozycjami. Lektura dość przyjemna, ale myślę, że szybko o niej zapomnę.

Myślę, że opisanie tej książki jest trudne, ponieważ jak dla mnie okazała się nudna. Autorce nie można zarzucić, że nie potrafi przeskakiwać między liniami czasowymi. Książka została dobrze napisana, ale brakuje jej akcji. Jest to bardzo spokojna książka, i z pewnością znajdzie zwolenników, natomiast mnie niestety rozczarowała. Jednakże zachęcam do przeczytania jej kolejnej książki ,,Nie to miejsce, nie ten czas", która pod każdym względem była dla mnie idealna.

50/52/2026 "Teraz zaśniesz" C. L. Taylor Albatros #recenzja Wieczny odpoczynek Jedna noc, jeden tragiczny wypadek, a potem bezsenność, leki, koszmary i wspomnienia tamtego zdarzenia. Anna chce zasnąć, gdyby nie to poczucie winy... Na dodatek czuje się obserwowana, a tajemnicze wiadomości wzbudzają w niej poczucie lęku. Pragnie od tego uciec. Anna zostawia więc dotychczasowe życie i przyjmuje ofertę pracy w hotelu na szkockiej wyspie Rum. Jej spokój nie trwa jednak długo. Nowy koszmar rozpoczyna się wraz z przyjazdem siódemki gości z których każdy skrywa swoją tajemnicę i miał powód by szukać spokoju na wyspie. Jednak jeden z nich ma jedno zadanie, sprawić by Anna w końcu zasnęła, snem wiecznym. Sztorm, odosobnione miejsce, grupa ludzi, w której nie wiadomo komu można ufać, a kto jest tajemniczym obserwatorem i prześladowcą głównej bohaterki, nieustający lęk, narastające podejrzenia, coraz bardziej napięta atmosfera, to wszystko sprawia, że thriller czyta się szybko, by jak najszybciej poznać tożsamość prześladowcy. Autorka potrafi zwodzić czytelnika na manowce i dzięki temu zakończenie zaskakuje ! To moje pierwsze spotkanie z prozą C.L. Taylor i uznaję je za udane, chętnie sięgnę po inne jej tytuły. A Wy czytaliście "Teraz zaśniesz "? 😀

Kat Cavanaugh wiedzie spokojne życie do chwili, gdy jej córka zostaje znaleziona martwa w opuszczonym kamieniołomie. Zrozpaczona kobieta nie potrafi pogodzić się z tragedią i zaczyna szukać odpowiedzi. W trakcie prywatnego śledztwa natrafia na ślady kłamstw, przemilczeń i bolesnych prawd, które rzucają nowe światło na życie jej dziecka i sprawiają, że coraz trudniej jest jej ufać ludziom z najbliższego otoczenia. Kiedy prawda wychodzi na jaw, Kat znajduje się w niebezpieczeństwie. Czy zdoła poskładać wszystkie elementy układanki, zanim będzie za późno? "Jedyne dziecko" to pełen emocji thriller psychologiczny, który trzyma w napięciu do ostatniej strony. Gorąco polecam! 😊

Książkę dostałam w prezencie i żałuję, że tak długo zwlekałam z jej przeczytaniem . Nie wiem dlaczego taka niska średnia ocen tej książki bo historia sama w sobie dosyć ciekawa. Czyta się naprawdę szybko , przyjemnie i jest bardzo lekko napisana . Według mnie zasługuje na lepsze oceny.

Uwielbiam takie książki, że człowiek nie może złapać oddechu i sam się zastanawia komu można ufać. To był prawdziwy roller coaster. Erica wraz z córeczką Alice przychodzi do ogromnego apartamentowca, w którym mieszkała kiedyś z byłym mężem. Córeczka podczas ostatniej wizyty u ojca zostawiła swoją ulubioną zabawkę. Wchodzą do windy. W okolicy 6 piętra winda zatrzymuje się i gasną wszystkie światła. Ale uchyliły się drzwi. Wtedy Alice wydostała się z windy, tuż przed tym zanim drzwi na powrót się zamknęły i winda ruszyła wracając na dół. Nim Erica dobiegła na 6 piętro, po córce nie ma śladu. 14 piętrowy budynek i zdesperowana matka! Czy były mąż był w stanie to zorganizować, aby odebrać jej dziecko? Nie wie komu może zaufać. Nie wie gdzie szukać. A mieszkańcy budynku zamiast jej pomóc to w przewadze kłamią. I zakończenie książki niesamowicie dobre! Polecam oczywiście.

Okay, po pierwsze - te starsze thrillery jakoś mocniej do mnie przemawiają, po drugie to było zwyczajnie dobre. Nie do końca wiedziałam, czego się spodziewać i jeszcze na początku to jest takie w miarę spokojne (w miarę, bo dzieje się dużo), ale od pewnego momentu jest jak zjazd z roller coastera - nie idzie odłożyć, bo ciągle dostajesz kolejne fakty, kolejne wydarzenia, ciągle się dzieje aż do punktu kulminacyjnego i ta końcówka autentycznie mnie zabolała. Jeśli w przyszłości trafią na jakąś książkę autorki, biorę w ciemno!

Charlotte udziela pierwszej pomocy nieprzytomnemu mężczyźnie. Bieg zdarzeń doprowadza do tego, że znajduje się w szpitalu przy jego łóżku i poznaje jego rodzinę. Nie wiadomo dlaczego przedstawia się jako nowa dziewczyna Luke’a. Wychodzi z założenia, że dopóki się nie obudzi i nie wyprowadzi wszystkich z błędu, może pomóc jego rodzicom poradzić sobie z tragedią, jaka spotkała ich syna. Kiedy stan Luke’a okazuje się poważniejszy, niż wszyscy sądzili, Charlotte widzi w tym dla siebie szansę w przedostaniu się do rodziny na zawsze. Problemem jest jedynie siostra Luke’a, Rebecca, która za nic w świecie nie chce uwierzyć w słowa domniemanej bratowej. To lekki i niewymagający thriller. Narracja prowadzona ze strony Charlotte i Rebecci. Czyta się szybko i dobrze i mimo, że jest przewidywalny, to bawiłam się przy nim nieźle. Akcja niespieszna, ale prowadząca do rozwiązania. Niema wojna między dwiema młodymi kobietami, każda z nich skrywa jakąś tajemnicę i każda z nich sądzi, że zwycięstwem jest ujawnienie tajemnicy tej drugiej. Wciąga!

~ Szukacie dobrego thrilleru z wątkami kryminalnymi ,na te cudowne nadchodzące jesienne dni ? 🍁🍂 Kobieta w mroku jest zdecydowanie dla Was, ta historia pochłania czytelnika, z rozdziału na rozdział zabiera nas w historię tak mroczną że wieje chłodem niczym legendą. Czy dom może być zły? Czy mury mogą tak przesiąknąć złem cudzych uczynków aby narażać na niebezpieczeństwo nowych lokatorów? A może to ludzie ze swoimi kłamstwami i grzechami ciągniętymi od pokoleń robią to sami ? Dawno nie czytałam historii tak dobrej i tak idealnie przedstawionej , sekrety , kłamstwa i manipulacje które odkrywane pokazują nam prawdziwą twarz socjopaty 👌 polecam .

Thriller psychologiczny to gatunek, który opiera się na fundamencie niepewności, a Amanda Reynolds w swojej powieści „On cię okłamuje” stara się ten fundament wykorzystać do maksimum. Autorka rzuca nas w sam środek rodzinnej dramy, w której prawda jest towarem luksusowym, a każde wspomnienie może okazać się fałszem. Choć książka potrafi wciągnąć mrocznym klimatem i sprawnie zarysowanym tłem obyczajowym, ostatecznie zasługuje na ocenę 6/10. To solidny średniak – lektura poprawna, która jednak nie wywołuje dreszczy, jakich oczekiwaliby fani gatunku. Fabuła koncentruje się wokół Jess, która po latach wraca do rodzinnego domu, by zaopiekować się umierającą matką. Jej powrót zbiega się w czasie z wyjściem na wolność Marka – mężczyzny skazanego za brutalne morderstwo, którego zeznania Jess pomogły wsadzić za kratki. Pojawia się jednak kluczowe pytanie: czy Mark rzeczywiście był winny, czy może wspomnienia młodej dziewczyny zostały zmanipulowane przez traumę i otoczenie? Reynolds umiejętnie buduje atmosferę paranoi. Czytelnik, podobnie jak główna bohaterka, zaczyna wątpić w to, co widzi, a narastające poczucie zagrożenia jest tu niemal namacalne. Największą zaletą powieści jest sposób, w jaki autorka portretuje mechanizmy działania pamięci. Reynolds pokazuje, jak łatwo można „zasiać” w kimś fałszywe przekonania i jak destrukcyjny wpływ ma to na dorosłe życie. Postacie są nakreślone rzetelnie, choć trudno poczuć do nich głębszą sympatię – niemal każdy w tej historii ma coś za uszami, co idealnie wpisuje się w konwencję „domestic noir”. Styl autorki jest płynny, a opisy angielskiej prowincji dodają całości odpowiedniego, nieco dusznego kolorytu. Dlaczego jednak tylko szóstka? Głównym problemem „On cię okłamuje” jest tempo akcji. Przez znaczną część książki narracja kręci się wokół tych samych dylematów, co momentami bywa nużące. Czytelnik, który liczy na nagłe zwroty akcji, może poczuć zawód, gdyż fabuła rozwija się bardzo powoli, stawiając bardziej na introspekcję niż na realne wydarzenia. Ponadto finałowe rozwiązanie zagadki, choć logiczne, nie posiada tego „efektu wow”, który wyróżnia wybitne thrillery. Można odnieść wrażenie, że potencjał tkwiący w wyjściowym pomyśle nie został w pełni wyeksploatowany, a zakończenie następuje w sposób dość przewidywalny. Podsumowując, „On cię okłamuje” to propozycja dla osób, które cenią sobie thrillery o powolnym spalaniu, skupione bardziej na emocjach i psychologii niż na sensacji. Amanda Reynolds stworzyła poprawną, klimatyczną historię o winie i przebaczeniu, która umili dwa wieczory, ale raczej nie zostanie z Wami na dłużej. To uczciwe 6/10 – rzetelne rzemiosło, któremu zabrakło odrobiny oryginalności, by przebić się przez gąszcz podobnych tytułów na rynku.

"Zbyt blisko" Natalie Daniels Cóż...jak dla mnie to raczej obyczajówka z dobrze rozwiniętym wątkiem thrillera psychologicznego .. wciąga, ale jest dość przewidywalna, no i smutna.. książka pokazuje jak niepewna jest nasza przyszłość, jak świat, który nas otacza może nagle legnąć w gruzach.. jak krucha bywa nasza psychika... Czy naprawdę wszystko co obecnie posiadamy, do czego dążymy pozostanie z nami na zawsze ? Czy to, że coś wydaje nam się z pozoru wręcz idealne - faktycznie takim jest ? Connie - nasza główna bohaterka przekonuje się, że każdy wybór niesie za sobą ogromne konsekwencje, a ludzie, którzy podają się za naszych przyjaciół w rzeczywistości okazują się tymi, którzy najmocniej ranią... Polecamy, choć szału nie ma 😁 #zbytblisko #nataliedaniels #wydawnictwoprószyńskiiska #uk #niejestemstatystycznympolakiemlubięczytaćksiążki #czytawszędzie #mojepsyczytajazemna #zcacusiemwserduszku🤎

Tajemnica kopalni… W małej wiosce Arnhill do pewnego czasu życie toczyło się wokół kopalni. Do czasu jej zamknięcia. Nieużytek stał się terenem chętnie uczęszczanym przez lokalną młodzież i…miejscem z tajemnicą. Joe po latach powraca do Arnhill, gdzie jego życie nie było usłane różami… Jego młodsza siostrzyczka w wieku kilku lat zniknęła na 48h po czym wróciła… odmieniona. Co się stało feralnego dnia, gdy zniknęła Annie? I czy historia po latach się powtórzyła? C. J. Tudor to autorka poczytnych thrillerów, która w swoich powieściach bardzo często porusza motyw dzieci. Nie inaczej jest w „Zniknięciu…”. Prym wiedzie tu paczka Joego z dziecięcych lat, a perspektywa młodego Joego to jeden z dwóch torów narracyjnych. Drugi to perspektywa Joego po przejściach. Joego, który wraca do Arnhill w sobie tylko znanym celu, akurat, gdy w wiosce dochodzi do samobójstwa nauczycielki i zamordowania jej syna. Syna, który wcześniej również zniknął… Autorka posiada umiejętność świetnego budowania napięcia. Różnorodne wątki pojawiające się w toku historii na koniec splatają się w jedną całość. Całość, która zostaje, dosłownie, wywrócona na drugą stronę. Bowiem Tudor zaskoczy niejednego czytelnika swoimi rozwiązaniami fabularnymi. „Zniknięcie Annie Thorne” to moja trzecia powieść Tudor. Tak jak i wcześniejsze powieści autorki to misternie skonstruowany thriller, w którym nie ma zbędnych słów. To historia z wartką akcją, która pochłania od pierwszych stron i nie odpuszcza aż do ostatnich. Wywołująca uczucie niepokoju. To solidna opowieść, choć motywy na jakich się opiera nie stanowią czegoś innowacyjnego w tego typu powieściach. Niemniej jest warta uwagi. Polecam. https://www.instagram.com/w_otchlani_wyobrazni

Bardzo podobał mi się klimat opowieści - świetnie oddawał mroczny, niepokojący nastrój miejsca akcji, a na prawdę ciężko wywoływać u mnie dreszcz niepokoju tylko dzięki książce i opisom. Ładnie napisana, piękne opisy, trafne skojarzenia, język i ciekawa historia, choć zakończenie niespecjalnie mnie powaliło.

Bohaterką jest Susan, a właściwie teraz już Emma, bo kobieta dostaje nową tożsamość, po tym jak wychodzi z zakładu psychiatrycznego, gdzie trafiła za zabicie swojego 3-miesiecznego synka pod wpływem depresji poporodowej. Kobieta dodatkowo cierpi na amnezje i nie pamięta żadnych wydarzeń z tamtego dnia. Przygnieciona wyrzutami sumienia i poczuciem winy, odcina się od całej rodziny, a jedyny kontakt utrzymuje z przyjaciółką ze szpitala. W pewnym momencie Emma dostaje list ze zdjęciem dziecka, które mogłoby byc w wieku jej synka i jest podpisane jego imieniem. Ten fakt zasiewa w kobiecie ziarno niepewności, ale też i nadzieji co do losu jej syna i wywołuje całą lawinę zdarzeń, która doprowadzi do wyjaśnienia tajemnicy sprzed lat....polecam.

To jest mój pierwszy kryminał który zaciekawił mnie tytułem😉 Przy tej książce nabawiłam się na początku zastoju czytelniczego że względu na rozciągająca się historie trzech "Przyjaciółek" z uniwerka. Historia na początku trochę się wlekla ,ale później już z każdą stroną było lepiej. Kate która pochodzi z bogatego domu i wszystko uchodzi jej płazem dostaje to czego chce, Aubrey wycofana dziewczyna z biednego domu przyjeżdżając na studia i mieszkając z Kate zaczyna ją wielbić za wszystko co ta dziewczyna robi a Jenny najspokojniejsza z całej trójki dziewczyna która chce zrobić karierę dzięki temu że trzyma się że swoimi współlokatorkami ma niezbyt przychylna opinie. Trzy dziewczyny które nazywają się przyjaciółkami a tak naprawdę każda z nich wbija sobie nóż w plecy. Historia jest tak zawikłana,że aż nieprawdopodobne. Kate która zakochuje się w Lucasie dziewczyna której nikt nie rzuca dostaje od tego chłopaka kosza i tu się zaczyna cała historia. Miłość przeradza się w morderstwo które uchodzi dziewczynie płazem tylko dlatego że ma wpływowego ojca. Jednak życie potrafi pisać różne scenariusze i morderstwo sprzed lat przez kolejne nie daje dziewczynie spokoju,gdy powraca do rodzinnego Carlise historia nabiera tempa. Tutaj jednak w tej książce nie wszystko jest takie pewne do samego końca. Polecam historia bardzo dobrze napisana.

Tradycyjnie przyciągnęła mnie ciekawa okładka, opis oraz polecenie Remigiusz Mróz, bo jeśli coś jest w stanie odciągnąć go od pisania, to musi to być naprawdę dobre. Historia opowiada o „Łańcuchu” mrocznej organizacji, w której porywane jest dziecko. Aby je uratować, trzeba porwać kolejne dziecko oraz wpłacić kilkanaście tysięcy dolarów, licząc na to, że jak w łańcuchu następne ogniwo się nie wyłamie. Żyłam historią Rachel i Kylie, a strony znikały w niewyobrażalnym tempie. Na pewno duży wpływ miały na to duża czcionka oraz krótkie rozdziały połowę książki przeczytałam bardzo szybko. W drugiej części poznajemy początki „Łańcucha”. Plot twist związany z jego założycielami naprawdę mnie zaskoczył. Niestety lekko rozczarowała mnie końcówka według mnie była trochę na siłę, jakby autor chciał ją po prostu szybko zakończyć. Mimo to, jako odskocznia od rzeczywistości, książka zdecydowanie jest warta przeczytania.