Poza kontrolą

Kolejna bardzo fajna książka tej autorki. Natasha niedawno wyszła za mąż. Ma wspaniały dom, kochającego męża i śliczną córeczkę Emily. Żyliby długo i szczęśliwie, gdyby nie Jen, była żona jej męża, która nie chce zostawić ich w spokoju… Pewnego dnia po powrocie do domu Natasha odkrywa, że jej mąż i córka zniknęli bez śladu. Zrozpaczona zrobi wszystko, aby odzyskać Emily. Jest gotowa nawet przystać na propozycję pomocy ze strony Jen. Czy jednak może jej zaufać? I czy obie tak naprawdę znają mężczyznę, za którego wyszły? Sporo tajemnic, zagadek i kłamstw, a autorka tak zmyślnie prowadziła narrację, że już sama nie wiedziałam komu mam ufać. Polecam.

Na pewno tak jak ja macie ze 100 książek, które od lat grzecznie czekają na swoją kolej. No więc tym razem szczęśliwcem okazała sie książka pt.: ,,Rodzina" uznanej i utalentowanej autorki, która jak się okazało pisze całkiem zgrabne, wciągające i niegłupie thrillery. Miła odskocznia

Kat Cavanaugh wiedzie spokojne życie do chwili, gdy jej córka zostaje znaleziona martwa w opuszczonym kamieniołomie. Zrozpaczona kobieta nie potrafi pogodzić się z tragedią i zaczyna szukać odpowiedzi. W trakcie prywatnego śledztwa natrafia na ślady kłamstw, przemilczeń i bolesnych prawd, które rzucają nowe światło na życie jej dziecka i sprawiają, że coraz trudniej jest jej ufać ludziom z najbliższego otoczenia. Kiedy prawda wychodzi na jaw, Kat znajduje się w niebezpieczeństwie. Czy zdoła poskładać wszystkie elementy układanki, zanim będzie za późno? "Jedyne dziecko" to pełen emocji thriller psychologiczny, który trzyma w napięciu do ostatniej strony. Gorąco polecam! 😊

Historia mnie wciągnęła i naprawdę mi się podobała. Była zagmatwana ale w taki dobry sposób, co prawda początkowo myślałam, że rozwiązanie będzie zupełnie inne. Jednak chociaż nie wiem czy finalnie mi ono przypadło do gustu, to zdecydowanie mnie zaskoczyło.

Książkę czyta się bardzo szybko, ma przyjemne, krótkie rozdziały, które zachęcają do czytania dalej i dalej... Ale zacznijmy od początku, książka zaczyna się od ceremonii ślubu Evie i Richarda, jednak nie jest on happy endem. Panna młoda skacze na nim z klifu i zapada się pod ziemię, policja twierdzi, że to samobójstwo, i wtedy poznajemy przyjaciółkę Evie - Rebeccę. Rebecca nie wierzy w tę wersję wydarzeń. Znała Evie zbyt dobrze, żeby uwierzyć, że ta mogła zakończyć życie właśnie w taki sposób, i to w dniu własnego ślubu. Zaczyna więc zadawać pytania, które z czasem prowadzą ją coraz głębiej w przeszłość przyjaciółki. Im więcej szczegółów wychodzi na jaw, tym bardziej oczywiste staje się, że historia Evie wcale nie jest tak prosta, jak początkowo sugerowała policja. Poza tym to Rebecca, wpadła na pomysł, by ta upozorowała swoją śmierć, jednak czy jej przyjaciółka na pewno nie żyje? Autorka bardzo sprawnie buduje napięcie. Czytelnik razem z Rebeccą odkrywa kolejne sekrety, niedopowiedzenia i niepokojące fakty. Pojawiają się wątpliwości – czy Evie rzeczywiście była taką osobą, jaką wszyscy ją zapamiętali? A może skrywała tajemnice, o których nikt nie miał pojęcia? Czemu chciała wyjść za Richarda, skoro go nie kochała? Z każdą kolejną stroną dowiadujemy się o mrocznej przeszłości Evie, którą odkrywa jej przyjaciółka. Jest wstrząśnięta, że ta chciała się zabić, że miała kiedyś dziecko, być może była morderczynią, a i teraz zdradza Richarda ze swoim pierwszym chłopakiem - miłością swojego życia. Nie tak Rebecca sobie to wyobrażała, przecież odsunęła się w cień dla Evie, bo na początku Richard też się jej podobał.. Uzmysłowiła sobie, że robiła wszystko dla niej, była cieniem swojej przyjaciółki. Do czasu wymyślenia planu uśmiercenia Evie. „Noc, kiedy umarła” to thriller, który opiera się nie tylko na samej zagadce śmierci Evie, ale też na relacjach między bohaterami i na tym, jak dobrze tak naprawdę znamy ludzi wokół siebie. To historia o sekretach, zaufaniu i o tym, że prawda czasem bywa znacznie bardziej skomplikowana, niż się wydaje, a przyjaźń nie zawsze wszystko przezwycięży. A na pewno nie taka, w której są tajemnice. Koniec na prawdę mistrzowsko napisany, do końca nie sądziłam, że Evie jednak się uda przeżyć. Jednak najwidoczniej przejrzała na oczy i wiedziała, że przyjaciółka nie chce upozorować jej śmierci, ale naprawdę ją zabić. A sama na nowo rozkochać w sobie Richarda. Czy jej się to uda? Sprawdźcie sami!

Myślę, że opisanie tej książki jest trudne, ponieważ jak dla mnie okazała się nudna. Autorce nie można zarzucić, że nie potrafi przeskakiwać między liniami czasowymi. Książka została dobrze napisana, ale brakuje jej akcji. Jest to bardzo spokojna książka, i z pewnością znajdzie zwolenników, natomiast mnie niestety rozczarowała. Jednakże zachęcam do przeczytania jej kolejnej książki ,,Nie to miejsce, nie ten czas", która pod każdym względem była dla mnie idealna.

Cieszę się że w końcu moglam przeczytać thriller inny niż wszystkie. Co prawda czytałam już książkę z podobnym wątkiem. Pomysł przypominał mi też popularny niedawno serial Netflixa, ale nadal jest to oryginalna pozycja, bo główną bohaterką jest robot. To miła odmiana po niekończącej się ilości thrillerów o zaginionych dzieciach i problemach małżeńskich, a do tego jaka na czasie, w końcu sztuczna inteligencja to coraz częściej nasza codzienność, a nie science fiction. Fabuła jest wciągająca i nie ma miejsca na nudę, emocje podczas lektury cały czas się zmieniają. Jedyne do czego mogę się przyczepić to zakończenie, które mimo zwrotu akcji i zaskoczenia jest bardzo chaotyczne w przeciwieństwie do całej książki napisanej prostym językiem, wręcz nie pasujące do niej i ciężko się w nim połapać. Szkoda.

Książka opowiada o małżeństwie, zdradzie, wyrwaniu z niższych sfer i poszukiwaniu zaginionego członka rodziny. Podobała mi się postać Harrisa. Ronan wydawał się ciekawy. Książka miała zaskakujące zakończenie. Polubiłam Andrew, chociaż momentami chciałam wykrzyczeć różne niemiłe określenia w stronę jego postaci.

O Robyn Harding wiemy niewiele. Wiadomo, że mieszka w Vancouver, jest autorką kilku powieści, takich jak "Umowa", "Złe towarzystwo" czy "Zamiana" a także scenarzystką i producentką niezależnego filmu. Autorka ma męża i dwójkę dzieci. Pisze książki z gatunku kryminału, sensacji i thrillera. "Jej piękna twarz" jest jej drugą powieścią. Książka ukazała się w 2019 roku nakładem wydawnictwa Prószyński i S-ka, liczy sobie 360 stron i należy do gatunku thrilleru. Dla Frances Metcalfe każdy dzień to walka o przetrwanie. Kobieta nie pracuje zawodowo, a cały swój czas poświęca synowi, który od przedszkola sprawia problemy wychowawcze. Kiedy został przyjęty do prestiżowej prywatnej szkoły, kobieta miała nadzieję, że teraz będzie mogła żyć normalnie. Usilnie stara się dopasować i odnaleźć w gronie rodziców, pomimo swoich kompleksów związanych z nadwagą, samotnością i brakiem wiary w siebie. Wkrótce jednak niemiły incydent z udziałem jej syna stawia ich oboje poza nawiasem szkolnej społeczności. Frances czuje się samotna jak jeszcze nigdy w życiu. To się zmienia, kiedy poznaje Kate Randolph. Kate jest dokładnym przeciwieństwem Frances - piękna, bogata, silna i pewna siebie - ale z jakiegoś powodu chce przyjaźnić się tylko z nią. Łączy je lekceważenie dla snobek ze szkoły i gorąca miłość do swoich synów. Wkrótce jednak wyjdzie na jaw pewna mroczna tajemnica, która zachwieje tą wartościową znajomością. Bo jedna z tych dwóch kobiet nie jest osobą, za którą się podaje. Nosiła kiedyś inne nazwisko. Nazwisko związane z głośnym morderstwem... Opis książki jest dość intrygujący, jednak niestety w moim odczuciu jej potencjał nie został dobrze wykorzystany. Książka jest dobra, ale niestety daleko jej do dobrego thrillera. Jest to raczej opowieść obyczajowa stawiająca przed czytelnikiem pytanie, czy człowiek jest w stanie się zmienić. A nawet jeśli tak, to czy można mu wybaczyć winy z przeszłości? "Jej piękna twarz" to historia dwóch przyjaciółek - Frances i Kate, które nie mogą się od siebie bardziej różnić. Kate jest pewna siebie, piękna, wysoka, szczupła, ma dobrego męża i dwójkę wspaniałych dzieci, 11-letniego Charlesa i 14-letnią Daisy. Z kolei Frances to zakompleksiona, nieśmiała, walcząca z nadwagą i problemami z przeszłości matka syna z problemami (Marcus cierpi na ADHD i zaburzenia opozycyjno-buntownicze) oraz żona Jasona, z którym ma dobre relacje. Te dwie zupełnie różne kobiety łączy prawdziwa przyjaźń. Dzięki Kate Frances odzyskuje wiarę w siebie, przyjaciółka zdecydowanie ją podbudowuje. Również chłopcy obu kobiet powoli się zaprzyjaźniają. Co w takim razie powoduje, że tak piękna przyjaźń stopniowo się rozpada? Która z dwóch przyjaciółek nie jest tą osobą za którą się podaje? A może obie mają to i owo na sumieniu? Czy pomimo pewnej tragedii, zagmatwanej przeszłości, sieci kłamstw i intryg, niedomówień, mistyfikacji i zdrady przyjaźń obu kobiet przetrwa tę ciężką próbę? Jak już wspomniałam, próżno tu szukać thrillera. Owszem, jest potencjał, i to spory, ale zupełnie przez autorkę niewykorzystany. Jest akcja, coś się zawiązuje, ale pani Harding jej nie rozwija, skupia się bardziej na relacji społecznej swojej głównej bohaterki Frances oraz starszej córki Kate, Daisy. W tej powieści zdecydowanie te dwie postacie wiodą prym. Ich historia jest ciekawa, ale jeśli oczekujecie dobrego thrillera, porywających zwrotów akcji czy ciągłego towarzyszącego lekturze napięcia, to możecie się troszkę rozczarować. Książka nie jest zła, ale niestety nie jest porywająca. Autorka w swojej powieści zastosowała narrację w trzeciej osobie a głosu udzieliła Daisy, Frances oraz DJ-owi, bratu pewnej zamordowanej dziewczyny. Kobiety "wypowiadają się" w czasie rzeczywistym, natomiast DJ oprowadza nas po przeszłości. Ogólnie książka jest dobra, ale bez fajerwerków. Jeśli oczekujecie wciągającego thrillera, to możecie się poczuć lekko rozczarowani. Czy polecam lekturę? Raczej tak, jako przerywnik pomiędzy cięższymi pozycjami. Lektura dość przyjemna, ale myślę, że szybko o niej zapomnę.

Pomysł na książkę ciekawy, sama opowieść również bardzo wciągająca. Nie zgadzam się z opiniami, że pomysł został „zepsuty” czy lektura była nudna - mnie zainteresowała niezmiernie. Pozycja godna przeczytania. Co prawda bez większego dramatyzmu czy zwrotów akcji, ale nadal bardzo dobra.

Trzy lata temu syn Zoe i Jake’a wraz z kolegą wymknął się z domu i doszło do wypadku i obaj chłopcy utonęli. I teraz Zoe dostaję pewną wiadomość. A konkretnie ktoś każę Zoe przyjrzeć się bliżej śmierci syna sugerując , że to nie był wypadek. I kobieta postanawia odkryć prawdę… Powiem szczerze , że trochę mnie ta książka rozczarowała. Niby jest dobra , ale w pewnym momencie odniosłem wrażenie , że autorka sama nie wiedziała o czym finalnie ma być ta historia. Samo wyjaśnienie wątku śmierci nastolatków w ogóle mi się nie podobało. Tak samo na minus wątek Jake’a(Według mnie było to na siłę zrobione)

Okay, po pierwsze - te starsze thrillery jakoś mocniej do mnie przemawiają, po drugie to było zwyczajnie dobre. Nie do końca wiedziałam, czego się spodziewać i jeszcze na początku to jest takie w miarę spokojne (w miarę, bo dzieje się dużo), ale od pewnego momentu jest jak zjazd z roller coastera - nie idzie odłożyć, bo ciągle dostajesz kolejne fakty, kolejne wydarzenia, ciągle się dzieje aż do punktu kulminacyjnego i ta końcówka autentycznie mnie zabolała. Jeśli w przyszłości trafią na jakąś książkę autorki, biorę w ciemno!

Miałam nie pisać swojej opinii wierząc, że nie tylko ja jestem pod wrażeniem kreatywności autorki, a jednak przeglądając opinie napotkałam sporo rozczarowań. Czy moim zdaniem drugi tom był gorszy od pierwszego? Nie, chyba nie. Zdążyłam się już pogodzić z rodzinną sytuacją Leah i Toma, więc skupiłam się na fabule i mimo początkowych obaw, wciągnęłam się. Isabel udało się uciec po pamiętnych wydarzeniach z pierwszej części. A jako, że była poszukiwana musiała uważać na to co robi i gdzie jest. W tym czasie Leah i Tom zostali objęci programem ochrony świadków, co miało dać im względne bezpieczeństwo. Mimo to oboje żyli w stałym strachu pogłębionym przez przeżyte traumatyczne wydarzenia i starali się poradzić sobie z tym na swój sposób. Być może pod koniec tomu miałam myśl, że autorkę trochę poniosło, ale jednak wszystko trzymało się całości i chętnie przeczytam trzeci tom.

Na początku miałam wrażenie, że ta historia trochę się ciągnie. Akcja skupiała się na przyjęciu urodzinowym Livii. Brakuje tempa, do którego autorka przyzwyczaiła czytelników w swoich wcześniejszych thrillerach. Nie było gwałtownych zwrotów akcji. A jednak w pewnym momencie nie mogłam odłożyć książki. Ta książka uświadamia, że w obliczu śmierci - naszej lub naszych bliskich - wszystkie codzienne problemy tracą na znaczeniu. Ambicje, plany, urażona duma - to wszystko staje się błahe, gdy pojawia się realne zagrożenie utraty kogoś, kogo kochamy. „Dylemat” nie szokuje zwrotami akcji, ale zmusza do refleksji nad tym, co naprawdę w życiu ważne i przypomina, by nie odkładać rozmów i bliskości na „lepszy moment”. Bo czasami może być za późno.

Zatkało mnie😳😧 Ciężki temat maltretowania dzieci oraz „złych dzieci” został fantastycznie opisany. Wkręcona przeczytałam po raz drugi i również trzymała w napięciu do ostatniego słowa. Zakończenie mnie zawiodło. Zero odpowiedzi, zero wyjaśnienia tylko urwana historia🤔😔

Charlotte udziela pierwszej pomocy nieprzytomnemu mężczyźnie. Bieg zdarzeń doprowadza do tego, że znajduje się w szpitalu przy jego łóżku i poznaje jego rodzinę. Nie wiadomo dlaczego przedstawia się jako nowa dziewczyna Luke’a. Wychodzi z założenia, że dopóki się nie obudzi i nie wyprowadzi wszystkich z błędu, może pomóc jego rodzicom poradzić sobie z tragedią, jaka spotkała ich syna. Kiedy stan Luke’a okazuje się poważniejszy, niż wszyscy sądzili, Charlotte widzi w tym dla siebie szansę w przedostaniu się do rodziny na zawsze. Problemem jest jedynie siostra Luke’a, Rebecca, która za nic w świecie nie chce uwierzyć w słowa domniemanej bratowej. To lekki i niewymagający thriller. Narracja prowadzona ze strony Charlotte i Rebecci. Czyta się szybko i dobrze i mimo, że jest przewidywalny, to bawiłam się przy nim nieźle. Akcja niespieszna, ale prowadząca do rozwiązania. Niema wojna między dwiema młodymi kobietami, każda z nich skrywa jakąś tajemnicę i każda z nich sądzi, że zwycięstwem jest ujawnienie tajemnicy tej drugiej. Wciąga!

Bohaterką jest Susan, a właściwie teraz już Emma, bo kobieta dostaje nową tożsamość, po tym jak wychodzi z zakładu psychiatrycznego, gdzie trafiła za zabicie swojego 3-miesiecznego synka pod wpływem depresji poporodowej. Kobieta dodatkowo cierpi na amnezje i nie pamięta żadnych wydarzeń z tamtego dnia. Przygnieciona wyrzutami sumienia i poczuciem winy, odcina się od całej rodziny, a jedyny kontakt utrzymuje z przyjaciółką ze szpitala. W pewnym momencie Emma dostaje list ze zdjęciem dziecka, które mogłoby byc w wieku jej synka i jest podpisane jego imieniem. Ten fakt zasiewa w kobiecie ziarno niepewności, ale też i nadzieji co do losu jej syna i wywołuje całą lawinę zdarzeń, która doprowadzi do wyjaśnienia tajemnicy sprzed lat....polecam.

Świetna jest ta historia! Totalnie jestem zaskoczona rozwojem wydarzeń, a samo zakończenie wgniata w fotel. Świetna fabuła i całościowy rozwój wydarzeń. Powolne tempo wzrastania akcji sprawiło, że odjęłam jedną gwiazdkę ale pomimo tego iż początkowo miałam ochotę odłożyć ksiazke to gdy przebrnęłam przez całość śmiało mówię, że polecam przeczytać! Dobry zadkakujacy thriller psychologiczny.

Historia wciągnęła mnie od pierwszych stron. Świetny pomysł, bohaterowie, akcja. Niestety, ostatnie rozdziały książki tworzące zakończenie, w których tak bardzo liczyłam na nieprzewidywalne zakończenie, zamieniły się w banał. Aż prosi się o ich wycięcie i napisanie ponownie, zgodnie z oczekiwaniami czytelnika. Mimo wszystko, przyjemnie się czytało.

To nie jest zły thriller psychologiczny może tylko za dużo tu przemyśleń a za mało dialogów co niektórych może zniechęcić do przeczytania. A w sumie te małe klamstwa okazują się perfidnymi kłamstwami, jest tu też pokazana przemoc fizyczna i emocjonalna, manipulacja, zdrada i niespodziewane zakończenie.