Pies w czasach zarazy

Choć jest to opowieść bez większych fajerwerków, to jednak ma w sobie głęboko ukrytą mądrość. Mądrość wypływającą z relacji i ciągłości pokoleniowej. Mądrość będąca doświadczeniem życia pokoleń. Otóż pewnego razu dziadek daje wnuczkowi kocyk gdy ten przychodzi na świat; towarzyszy chłopcu ten kocyk przez całe początkowe lata życia aż zużył się. Nie chcąc wyrzucać go do śmieci chłopiec zanosi go dziadkowi, a ten szyje z niego płaszcz. Szczęśliwy chłopiec może więc być z kocykiem w nowym wydaniu przez kolejne lata. Z czasem i kurtka się zużywa, ale od czego jest dziadek; ten bowiem zawsze pomoże. Sytuacja powtarza się kilkukrotnie aż z pierwotnego kocyka zostają tylko strzępki wystarczające na przyszycie guzika. Ciepła opowieść o szacunku do osób i rzeczy, przekonuje, że nie trzeba od razu wyrzucać coś co się zużyło. Można naprawić albo zmienić przeznaczenie. W dzisiejszym świecie brzmi naprawdę abstrakcyjnie, warto więc uświadamiać dzieciom, że można inaczej. 

Śmiertelna choroba i dorastanie; śmierć i wyzdrowienie - czas spędzony na onkologicznym oddziale dziecięcym Główny bohater książki autorstwa Katarzyny Ryrych dla starszych dzieci to Wojtek. Chłopiec po skomplikowanej operacji kolana spowodowanej chorobą onkologiczną przez dłuższy czas przebywa w szpitalu. Ma tutaj kilku kolegów na sali i poza nią, przez których nazywany jest Maślakiem, ponieważ dziecko po każdym nawet najmniejszym uderzeniu ma bardzo duże siniaki. To tutaj poznaje też wolontariusza Yula przez podopiecznych nazywanego TDF - em (mężczyzna jest wysoki i chudy jak Tyczka Do Fasoli) i sympatycznego doktora Bartka. Wojtek zaprzyjaźnia się również z miejscowym stróżem parku i jego wnuczką. Pomimo ciężkiej choroby chłopiec nie traci nadziei i jest wesołym dzieckiem. Przez silne leki i ból chłopiec często w swego rodzaju półśnie spotyka się z ukochanym, zmarłym dziadkiem. Starszy pan przychodzi do niego pod postacią sowy. Przylatuje ona często na szpitalny parapet i zabiera Wojtka w niesamowite przygody. Podczas kolejnych wypraw dostrzega rzeczy, których nigdy nie widział i uczy się wrażliwości. Za każdym razem dostaje od dziadka jedno sowie pióro i zgodnie z tytułem zbierze ich siedem. Właśnie tylu nowych rzeczy się nauczy, a także znajdzie odpowiedzi na wiele trudnych pytań, które od dawna go dręczą. Bardzo poruszający był dla mnie wątek lekarza, który pomimo tego, że stracił swojego syna w wyniku choroby nowotworowej, nie zrezygnował z pracy i w dalszym ciągu walczył o inne dzieci na oddziale, ich powrót do zdrowia i pełnej sprawności. Dodatkowo nie bał się swoich emocji i uczuć, a także lęków czy słabości. Krótka książka to bardzo ważna pozycja nie tylko dla dzieci, ale również dla niejednego dorosłego. Autorka temat śmierci i choroby pokazuje w bardzo przystępny sposób dostosowany do dedykowanego wieku dziecka. Stara się pokazać, że śmierć i śmiertelne choroby zawsze były i będą i dotykają również dzieci. Jednocześnie daje nadzieję, że może dojść do wyzdrowienia i odzyskania pełni sił. Dodatkowo poruszane przez Katarzynę Ryrych tematy to poznawanie samego siebie, dorastanie, spełnianie marzeń i tęsknota za tymi, których już nigdy nie zobaczymy, a potem pogodzenie się z ich odejściem. To bardzo mądra i potrzebna książka, którą zdecydowanie warto przeczytać niezależnie od wieku.

Książka, która na długo zapada w pamięci. Nie jest łatwo przyglądać się cudzemu nieszczęściu, nietrudno tu o łzy wzruszenia. Zresztą od samego początku trzymam kciuki za Jacka, chcę by się uśmiechnął, by pokonał trudności. Niby książka zaczyna się tak trochę przekornie, może z humorem: „Moja rodzina jest porąbana”. Aż chciałoby się powiedzieć, albo poklepać nawet przy tym po ramieniu i powiedzieć: „Nie martw się chłopie. Moja też”. Ten chłopak ma dopiero 10 lat i już przeżył kilka trzęsień ziemi. Emigracja ojca i jego nowa rodzina, wypadek dziadka, choroba nowotworowa mamy. W dodatku to stwierdzenie na początku książki, że faceci w rodzinie Jacka umierają młodo. I on tak trochę, jakby na to czekał. Chłopiec razem ze swoim starszym bratem Frankiem próbuje odnaleźć się w nowej jakże smutnej rzeczywistości. Niepozorna książka, która traktuje o dzieciństwie polskich dzieciaków. W zalewie literatury obcojęzycznej to literacka perełka, naprawdę dobrze napisana, zwracająca uwagę na to, co w życiu ważne. Pomieszanie rzeczywistości ze światem nadprzyrodzonym, bo o dziwo, Jacek oparcie znajdzie w duchu zmarłej babki Eleonory, która kiedyś była sławną śpiewaczką. Wzruszająca opowieść o tym, że czasem w życiu jest pod górkę, o tym, jak ważne są miłość i wsparcie innych osób. Wciągająca mądra lektura.

Metaforyczna opowieść o cyklu życia - zawiera przekaz, że nic nie dzieje się bez powodu, a nasz świat jest bezpiecznym miejscem, w którym ludzkie losy splatają się w piękne i nieprzypadkowe wzory. Daje dzieciom poczucie bezpieczeństwa - cenne, zwłaszcza w naszej rzeczywistości. Na konfrontację z wiarygodnością takiego przesłania przyjdzie czas w wieku nastoletnim.

Taka solidna książka dla dzieci. Kryminał z lekko dorosłym zacięciem, bo jest tu sporo brutalnej akcji (ale spokojnie, dziecko tak z 9+ nie przeżyje szoku i jego psychika nie rozpadnie się jak domek z kart). Główny motyw całej draki to zdrowa żywność i profity z jej jedzenia, a nie napychania się konserwantami, ale bez natarczywej edukacji na siłę oraz oczywiście walka z wielkimi koncernami, które chciałyby nam wciskać śmietnikowe żarcie, bo to się bardziej opłaca. Nie za wiele humoru, ale też nie zbyt ponura, za to sporo akcji. Taki film sensacyjny dla dzieciaków, tylko na papierze. Całkiem spoko pozycja na wieczorne wspólne seanse czytelnicze z dzieckiem.

Mądra i urokliwa książka dla najmłodszych. Tekstu jest niewiele, ale pozostawia sporo miejsca na dalszą rozmowę. Duży plus za pierwszą opowieść - o tym, że lepiej spróbować coś naprawić, niż szybko pozbyć się i kupić nowe, przy czym nie jest to miałkie moralizowanie a fajna i urzekająca historyjka.

Książka powstała w szczytnym celu i twórcy pracowali charytatywnie - co już samo w sobie zasługuje na pochwałę. Opowiadania są (w większości) ciepłe i pokrzepiające, milo się to czyta i dobrze się to czyta. Choć wolę chyba te nie całkiem wprost (np. dwa pierwsze), bodajże trzecie jest zupełnie słabe. Opowiadania są, jak to zwykle bywa, lepsze i gorsze. Żadne nie jest wybitne ale w sumie jednak oceniam książkę na plus i miło się czytało. (czytana: 24.12-1.01.2026) 4/5 [7/10]

Taka książka jest bardzo potrzebna, fajna tematyka, szczególnie, że tak często teraz dzisiejsze rodziny są rodzinami patchworkowymi. Ja w szczególności zwracam uwagę na poprawność i mogłabym się przyczepić, że tata w tej historii nie lubił kobiet z ciekawymi, ponadprzeciętnymi pasjami, co z drugiej strony również jest dobre, bo pokazuje, ze te niczym nie wyróżniające się kobiety są atrakcyjne i pożądane przez mężczyzn, książka zarówno dla dzieci, ale jak najbardziej dla dorosłych

Pewien niedźwiedź budzi się na wiosnę i stwierdza, że zniknęły wszystkie znajome zwierzęta. Nie ma ani lisa, ani bobra. Jak się okazuje, wszyscy nie wiedzieć czemu, nagle przeprowadzili się do miasta. Miś postanawia zatem sprawdzić, dlaczego do tego doszło. Dlaczego miasto jest o wiele atrakcyjniejsze dla zwierząt aniżeli las? W mieście są przecież podgrzewane jaskinie, jest pyszne jedzenie i nie ma myśliwych. Tak przynajmniej twierdzi jastrząb. Sam niedźwiedź nie chce się rzucać w oczy, zatem chowa się za słonecznymi okularami i pod kapeluszem. Jego przyjaciele – przyczajeni w różnych miejscach i norkach natychmiast go rozpoznają – jednak trudno im się spotkać z niedźwiedziem oko w oko. Zawsze coś stoi na przeszkodzie. To są takie dziwaczne sytuacje, w których znajome zwierzaki w ostatnim momencie wkraczają do akcji i ratują niedźwiedziowi „skórę” i to w taki sposób, że ten w ogóle tego nie zauważa. Zakończenie jest tak zaskakujące i śmieszne, że faktycznie – dawno tak się nie uśmiałam. Ciekawe, kto tak naprawdę kogo ratuje z opresji. Ale na to pytanie – niech sobie odpowie czytelnik już sam. Zabawna historyjka, nieprzewidywalna, ekologiczna, pokazująca wyższość lasu nad innym środowiskiem, z zabawnym tekstem i ilustracjami. Zakręcona fabuła, tygiel różnych omyłek, dziwnych zwrotów akcji i przypadków. No cóż, przypadki przecież chodzą po niedźwiedziach – i to dobrze widać w tej książce. Super!

Bardzo lubię niepozorne książki. Patrzysz na okładkę i na tytuł i myślisz ciekawe co to za historia. A okazuje się, że to świetna historia! A nawet trzy 😁 „Małe historie o wielkich marzeniach” to świetny zbiór trzech niebanalnych opowiadań. Bohaterami są liść, mucha i ślimak. Prawda, że już czujecie ciekawość? A jeśli powiem Wam, że liść bardzo zazdrościł ptakom latania i w końcu mu się udało? Tylko jak i gdzie poleciał? A wiecie, że mucha z pociągu zawsze myślała, że to świat na zewnątrz pędzi? Pewnego dnia jednak wypadła przez okno i okazało się, że jest zupełnie na odwrót. Który świat jest teraz ciekawszy? Natomiast Ślimak za wszelką cenę próbował dostać się na szczyt góry. Wszyscy go przestrzegali, że tam nic nie ma. Czy mu się udało i czy warto było się starać? Jeśli czujecie, że musicie znać odpowiedź na te pytania to koniecznie przeczytajcie książkę. Uważam, że jest warta uwagi. Pokazuje piękną przyjaźń, odwagę i dążenie do celu. Bardzo ładne wydanie, twarda oprawa i gruby śliski papier. Cudne ilustracje pokazujące dokładnie to co trzeba, aby dopełnić historię. To jedna z lepszych książek jakie ostatnio czytaliśmy, polecamy!

Czasem jeszcze czytam książki dla dzieci ;-) I dziś o jednej z nich - wyjątkowej! Dziś o powieści "Jedyna taka Ester" Antona Bergmana i Emmy Adbåge. Zwykła szkoła, dwie zwyczajne 8-9-latki i kilka zdarzeń, opisanych dokładnie tak, jak widziała to jedna z nich - Signe. Signe ma młodszego brata i zwyczajną, pełną rodzinę. Ale rodzina Ester jest niezwykła: jej mama jest aktorką, a tata często podróżuje i rzadko bywa w domu. No i mają kotkę. Ester ma telefon komórkowy, klucz do domu, ze szkoły wraca sama, je słodycze kiedy chce. Signe, zapatrzona w nową koleżankę, chce ją naśladować, podziwia jej samodzielność, zazdrości wolności. Spędzają czas ze sobą, kolorują, smażą grzanki, a czasem... robią coś, co nie podoba się Signe. I wie, że nie spodobałoby się to rodzicom. Czy protestuje? Czy się podporządkowuje? Chce przyjaźni, ale za jaką cenę? Urocza, pięknie napisana historia. Polecam! Zwłaszcza do głośnego czytania z dziećmi :-) https://bajdocja.blogspot.com/2025/08/jedyna-taka-ester.html

Bardzo ciekawa książka. Polecam zwłaszcza dla 10/11-latka. Siostry poznają Piotrka. Chłopaka uważanego za łobuza. Jednak gdy go lepiej pozały okazał się dobrym przyjacielem. Jak się poznali i dlaczego? Odpowiedź na to pytanie i na kilka innych uzyskanie w książce.

Przed wami Fred. Przyjazny pies z ważną misją do spełnienia. Jest wyżłem włoskim, jego rada została wyhodowana z myślą o polowaniach. Jednak Fred nie zamierza uganiać się za kaczkami ani innymi zwierzętami. A już na pewno nie zamierza robić nikomu krzywdy. On chce uratować świat. Przynosi z lasu pozostawione tam śmieci,sprawdza czy te w workach są odpowiednio segregowane i myśli co jeszcze może zrobić by zadbać o nasz wspólny dom - Ziemię i zachęcić do ekologii innych. Pierwsze co rzuca się w oczy to urocze ilustracje Marcina Minor. Kolorystyka jest brązowo-zielona a ja bardzo lubię ten klimat. Przypomina mi stare bajki i pasuje do tematyki dbania o ziemię. Książka ma grubą okładkę i nie najcieńsze kartki. Treść to opowiadania Freda, podzielone na rozdziały po średnio 3/4 strony. Napisane są wygodną dużą czcionką i wzbogacone o wiele ilustracji. Opowiadania napisane są z perspektywy psa. Sama treść nie do końca mnie ujęła. Można miło spędzić z nią czas, ale czy dziecko nauczy się z niej jakiś ekologicznych zachowań? Myślałam, że będzie tu więcej przykładów, które można wnieść w życie. Dajmy na to po historii z oszczędzaniem deszczówki w garnkach mogłoby być choć zdanie jak faktycznie oszczędzać wodę. Bo jeśli po przeczytaniu dziecko zacznie wynosić garnki na trawę to trochę nie o to chodzi 😅 Jest to książka ładna i urocza, ale są niedociągnięcia, które jednak rodzic może łatwo wytłumaczyć. To może być dobry pretekst o rozmowie o ekologii, oszczędzaniu i ziemi.

Książka Rusinka o zapożyczeniach to takie skromny słownik pokazujący, jak słowa wędrują między językami. Lektura może być dobrym wstępem do zagadnienia. Napisana jest w sposób zrozumiały dla dzieci. Całość uzupełniają vardzo ładne ilustracje Joanny Rusinek.

Eko-książka, która uczy i potrafi natchnąć najmłodszych do podejmowania odpowiedzialnych kroków. Poza tym ma świetną formę: bohaterowie z różnych części świata, duża czcionka, ciekawe ilustracje na eko-papierze - to wszystko sprawia, że czytanie "Klimatycznych" daje wiele satysfakcji (dorosłym również).

„Wyjaśnij to, Lotko!” Martyny Skibińskiej to kategoria wiekowa 10+, a ja bawiłam się tak dobrze, że aż sama nie mogę wyjść z podziwu. Jestem fanką literatury dziecięcej i młodzieżowej, bo przecieram szlaki dla moich dzieci, by mogły czytać wartościowe i interesujące pozycje. Ten tytuł, jak wszystkie, które czytałam od Wydawnictwa Dwie Siostry, będzie dumnie czekać w dziecięcych zbiorach, bo plasuje się naprawdę wysoko. Po pierwsze – ubóstwiam Lotkę! Ta bohaterka mogłaby być moją przyjaciółką, a już szczególnie bliską osobą dla mojej córeczki. Jest wypełniona po brzegi energią, ma zaskakująco błyskotliwe pomysły i twardo stąpa po ziemi. Nie da się jej nie lubić, bo jej aura to cała gama kolorów tęczy. Lotka jest uzależniona od literatury, ubiera się na czarno, by nie wyróżniać się w tłumie, i ma obok siebie wspaniałe grono przyjaciół. To dzięki niej, znowu poczułam się jak uczennica podstawówki – te beztroskie czasy rzucanego w kąt plecaka, by jak najszybciej wybiec na dwór do swoich przyjaciół – to był czytelniczy, sentymentalny oddech dla mnie. Po drugie – historia wykreowana przez Panią Martynę Skibińską - to bardzo interesujący kryminał. Sama nie mogłam doczekać się, kiedy wreszcie dowiem się, kto stoi za wszystkim. Uwierzcie, nie przewidziałam zakończenia! W tej krótkiej książce dzieje się naprawdę dużo. Niewytłumaczalne w żaden sposób wydarzenia ściągają na główną bohaterkę nie lada problemy. Jak na Lotkę przystało, w takiej sytuacji, dziewczyna ta nie poddaje się, tylko bierze sprawy w swoje ręce, by przeprowadzić śledztwo, na miarę Mrocka, którego perypetie ciągle podczytuje podczas lekcji. Po trzecie – przed chwilką wspomniane przeze mnie perypetie Mrocka. Ten dodatek, w postaci krótkich przygód inspektora rozwiązującego naprawdę skomplikowane zagadki kryminale całkowicie mnie kupił. Wszystko tutaj było dozowane w odpowiedniej ilości. Podsumowując – to świetna pozycja dla młodszych i starszych. Bije od tej książki entuzjazm! Łapcie w dłonie i bawcie się równie dobrze jak ja, a nawet lepiej.

Dziwne, że nie umarła Macie ochotę na creepy wyliczankę? Sięgnijcie po „Była raz starsza pani”, a gwarantuję, że się nie zawiedziecie. W tej pełnej absurdalnego humoru rymowance poznajemy pewną starszą panią, która z premedytacją połyka muchę. Mucha najwyraźniej dokazuje jej w żołądku, ponieważ staruszka postanawia zrobić z nią porządek i w tym celu zjada pająka. Ten również nie siedzi spokojnie, więc by się go pozbyć - pożera ptaszka. Jak się słusznie domyślacie, na ptaszku nie poprzestaje, a lista spałaszowanych zwierząt rośnie w zastraszającym tempie. Kobieta nie oszczędza nikogo, w jej ustach znikają jeszcze: kot, psiak, koza (wraz z powrozem!), a nawet krowa. Ten dziwny „posiłek” staruszka dopycha deserem w postaci konia i wtedy, dzieje się w końcu to co nieuniknione, a mianowicie: odkształcona rzeczywistość wraca, bez ostrzeżenia, do normy. Muszę przyznać, że zakończenie bardzo pozytywnie mnie zaskoczyło, ponieważ spodziewałam się czegoś zupełnie innego, raczej ugrzecznionego i wygładzonego. Gdy po raz pierwszy zajrzałam do książki, odżyły wspomnienia. W moim przypadku ta przewrotna historyjka zadziałała jak wehikuł czasu i wystrzeliła mnie daleko w przeszłość. Straszono mnie w dzieciństwie tym, że jeśli połknę muchę, to zamieszka w moim brzuchu i będzie w nim robić musze kupy! Na samo wspomnienie ciarki mnie przechodzą. Wyobraźcie to sobie: niemilknące brzęczenie, obijający się o wnętrzności owad i walające się wszędzie, małe musze bobki. Bleah i Fujka!!! To okropne wspomnienie nie nawiedziło mnie na szczęście nadaremno. Uświadomiłam sobie bowiem wyraźnie jedną kwestię: może i wierzyłam, że mucha będzie mi latać w brzuchu (tak jak i w to, że z połkniętej pestki wyrośnie arbuz), ale wątpię bym uznała za realne połknięcie w całości kota albo krowy. Dzięki takiemu zestawieniu zwierząt, dzieci nie traktują rymowanki śmiertelnie poważnie. Stanowi więc dla nich łatwy do rozszyfrowania żart i niezłą drakę. Groteskowość wyczynów starszej pani podkreślają oszczędne rysunki Abnera Graboffa, które dodają treści wizualnego paliwa. Nie są śliczne ani kolorowe, a proporcje są na nich celowo zaburzane (nienaturalnie wielkie głowy, kot większy od kozy itd.). Ciekawym pomysłem okazało się namalowanie okna przez które możemy zajrzeć do wnętrza naszej łakomej damy. Obserwujemy tam zadowolone i dokazujące zwierzaki (póki mają miejsce). Główna zainteresowana, która specjalnie urodą ani urokiem nie grzeszy, również wydaje się zadowolona i ze strony na stronę, dosyć znacząco się zaokrągla, co budzi w nas lekkie zaniepokojenie. A na twarzach dzieci, które obserwują całą tę przedziwną sytuacją, nie maluje się przerażenie ani obrzydzenie, tylko pełne fascynacji niedowierzanie. „Była raz starsza pani”, to oprócz zabawy, rewelacyjny sposób na ćwiczenie pamięci, ponieważ jak przystało na łańcuszek, przy każdym kolejnym przełkniętym zwierzaku, przypominane nam są losy poprzednich. Trzeba przyznać, że tłumaczka Emilia Kiereś, wykonała naprawdę kawał dobrej roboty, ponieważ także po Polsku tekst brzmi rewelacyjnie i jest bardzo rytmiczny. Książka skierowana jest do dzieci w wieku 3-5 lat, czyli takich, które potrafią już powiązać przyczynę ze skutkiem i połączyć usłyszaną historię z własnym doświadczeniem. Rodziców po lekturze zapewne czekają ciekawe rozmowy, ponieważ dzieci nie myślą szablonowo i mogą ich nieźle zaskoczyć pytaniami albo swoją wizją świata bohaterki. Jak zdążyłam się już zorientować, główny zarzut wobec książki jest taki, że niczego ona nie uczy, a jeśli coś jest dla dzieci, to przecież musi zawierać wyraźne i klarowne treści dydaktyczne (jeśli ktoś tak uważa, rzeczywiście niech po „Starszą panią” nie sięga, szkoda jego czasu). Ja akurat mam nieco inne podejście, bo drogi rozwoju bywają naprawdę różne. W tym przypadku mamy przecież wspomniane już wcześniej ćwiczenie pamięci, a także zetknięcie się z grą, umownością i abstrakcją. Poza tym, nawet gdyby uznać, że naprawdę dziecko niczego z tej książeczki nie wynosi, to przecież sama nie sięgam tylko po wybitną literaturę, która zmienia mój sposób postrzegania rzeczywistości. Czasami rozrywka też jest potrzebna. I przyznam się wam, że czytam ten utwór niespełna rocznej córce. Takie maluchy jak ona oczywiście nie rozumieją jeszcze słów, ale rytm, intonację i melodię głosu słyszą i na nie reagują. Często powtarzane wyliczanki oraz wierszyki zostawiają w ich umysłach trwały ślad. Dzięki nim poszerza się bowiem zasób słownika biernego, co ma w późniejszym czasie wpływ na rozumienie mowy. Nic mnie te parę minut dziennie nie kosztuje, więc próbuję. Poczekamy, zobaczymy.

Książka, która pozwala odpocząć od natłoku codziennych zajęć. Mamy tutaj śledztwo, które jest prowadzone przez nastolatków w szkoke św. Rity. Historia dostarcza odrobiny humoru, ciekawych wydarzeń i śledztwa w którym możemy uczestniczyć. Polecam wszystkim, którzy przy czytaniu chcą odpocząć

Mama - słowo, które zawiera w sobie tyle emocji, myśli, wspomnień i wyobrażeń. Ta cudowna książka sprawi, że niejednokrotnie popłyną Ci łzy, a podczas głośnego czytania dziecku, głos będzie Ci się łamał i więłzł w gardle ze wzruszenia. W tej niezbyt obszernej książce zawarto 7 krótkich opowiadań prezentujących postać Mamy z różnorodnych perspektyw. Mama Helenki w oczach córki jest bohaterką, która najlepiej na świecie spełnia rolę zarówno matki, jak i ojca. Hemma, mama Adila przez prawie miesiąc niemal nie sypia tocząc walkę o życie synka. Hania i jej mama wypracowują tajemny znak - niepozorny, niezauważalny przez innych gest, który znaczy dla nich dwóch więcej niż tysiąc słów. Antoś ma wspaniałą mamę - niestrudzenie walczy o niepełnosprawnego syna, jest dla niego całym światem, choć nie jest mu łatwo jej to okazać. Julka natomiast przekonuje się, że dla swojej mamy jest najważniejsza na świecie. Mama jest w stanie zrobić dla swojej córki naprawdę wszystko, by ją wesprzeć w najtrudniejszych chwilach. Mama małego Ala od początku wierzy, w jego geniusz i wbrew wszystkim, wspiera syna w jego rosnącej ciekawości światem nauki. Tashi z kolei pozna bezgraniczną miłość swojej mamy, dla której nie ma rzeczy niemożliwych. Ta książka przypomni Ci, że serce Mamy kocha najmocniej. Bywa, że macierzyństwo jest trudne, przytłaczające, a nawet frustrujące. Brzmi ponuro, ale paradoksalnie macierzyństwo jest jednocześnie czymś najcudowniejszym, co może spotkać kobietę.