Lis, Sąsiad i nasza planeta

Choć jest to opowieść bez większych fajerwerków, to jednak ma w sobie głęboko ukrytą mądrość. Mądrość wypływającą z relacji i ciągłości pokoleniowej. Mądrość będąca doświadczeniem życia pokoleń. Otóż pewnego razu dziadek daje wnuczkowi kocyk gdy ten przychodzi na świat; towarzyszy chłopcu ten kocyk przez całe początkowe lata życia aż zużył się. Nie chcąc wyrzucać go do śmieci chłopiec zanosi go dziadkowi, a ten szyje z niego płaszcz. Szczęśliwy chłopiec może więc być z kocykiem w nowym wydaniu przez kolejne lata. Z czasem i kurtka się zużywa, ale od czego jest dziadek; ten bowiem zawsze pomoże. Sytuacja powtarza się kilkukrotnie aż z pierwotnego kocyka zostają tylko strzępki wystarczające na przyszycie guzika. Ciepła opowieść o szacunku do osób i rzeczy, przekonuje, że nie trzeba od razu wyrzucać coś co się zużyło. Można naprawić albo zmienić przeznaczenie. W dzisiejszym świecie brzmi naprawdę abstrakcyjnie, warto więc uświadamiać dzieciom, że można inaczej. 

Czasem jeszcze czytam książki dla dzieci ;-) I dziś o jednej z nich - wyjątkowej! Dziś o powieści "Jedyna taka Ester" Antona Bergmana i Emmy Adbåge. Zwykła szkoła, dwie zwyczajne 8-9-latki i kilka zdarzeń, opisanych dokładnie tak, jak widziała to jedna z nich - Signe. Signe ma młodszego brata i zwyczajną, pełną rodzinę. Ale rodzina Ester jest niezwykła: jej mama jest aktorką, a tata często podróżuje i rzadko bywa w domu. No i mają kotkę. Ester ma telefon komórkowy, klucz do domu, ze szkoły wraca sama, je słodycze kiedy chce. Signe, zapatrzona w nową koleżankę, chce ją naśladować, podziwia jej samodzielność, zazdrości wolności. Spędzają czas ze sobą, kolorują, smażą grzanki, a czasem... robią coś, co nie podoba się Signe. I wie, że nie spodobałoby się to rodzicom. Czy protestuje? Czy się podporządkowuje? Chce przyjaźni, ale za jaką cenę? Urocza, pięknie napisana historia. Polecam! Zwłaszcza do głośnego czytania z dziećmi :-) https://bajdocja.blogspot.com/2025/08/jedyna-taka-ester.html

Mała Hania sadzi drzewko. I to początek... opowieści. Drzewo rośnie, pojawia się boczna gałązka i pierwsi lokatorowie. Pod drzewem pojawia się norka a w niej rodzina zajączków. W książce dużo liczymy. Och, przepraszam najpierw liczy Hani - drzewo, gałęzie, ptaki, zajączki... Gdy mieszkańców robi się sporo, to liczenie spada już na nas. To świetna forma by zachęcić dzieci do rachunków (poprzez zabawę oczywiście). Autor w prosty sposób pokazuje, że trzeba dbać o środowisko i że mała zmiana pociąga za sobą kolejne i kolejne... aż powstaje coś wielkiego. Publikacja jest pięknie wydana - twarda oprawa, optymalny format. wyklejka - pierwsza klasa; mam do nich słabość. Gdy się pojawiają w takiej cudownej formie, mam wrażenie, że twórcy książki zadbali o wszystko i oddają w nasze ręce mały, dopracowany skarb. A te ilustracje - na pierwszy rzut oka proste, łatwe w odbiorze dla małego Czytelnika. Jednak przyjrzyjcie się bacznie, pełno tu szczegółów ukazujących piękno przyrody. Autorem i ilustratorem publikacji jest mieszkający w Barcelonie pochodzący z brazylijsko-włoskiej rodziny debiutant. Książka mnie oczarowała. Czekam na następną.

Sympatyczna, lekko napisana książka o przyjaźni. Dla początkujących czytelników albo do wspólnego czytania, nie tylko przed snem bo dobrze przeczytać na raz albo dwa. Od pewnego momentu trudno przestać czytać dlatego lepiej zaplanować więcej czasu, aby doczytać do końca. U mnie były stanowcze sprzeciwy, więc przeczytaliśmy w dwa wieczory. Szkoda, że ręczne pisanie listów niemal umarło, jakże przyjemne było to czekanie na listonosza.

Okres wakacyjny = porzucanie zwierząt. To chyba żadna nowość dla nas, co rok ten scenariusz się powtarza. Byliście kiedyś świadkiem takiego zdarzenia? . Ptyś jest właśnie jednym z tych psów, który został porzucony na dworcu kolejowym. Wakacje trwały w najlepsze, więc po co ciągać za sobą "ogon"? Ptyś jak to pies, zawsze wierny swemu Panu nie mógł sobie wybaczyć, że poszedł obwąchać śmietniki. To wtedy widział właściciela ostatni raz, ale my wiemy, jak naprawdę było. W pogoni za pociągiem pies dobiega na spokojny dworzec za miastem i tam wiele się w jego życiu zmienia. Poznaje psy zamieszkujące opuszczony pociąg, których przeszłość była dokładanie taka sama. Żyją tam m.in. Beza, Bruce, Mamutka oraz ku zaskoczeniu kotka, robiąca za psią kucharkę! Wraz z Brucem chodził pod szkołę, by otrzymać od dzieci trochę ciepła i miłości zaś z Mamutką chadzał na grządki pełne porów, z których przyrządzali pyszną tartę porową z sosem śmietnikowym, mhmm łapki lizać! Mimo upływających tygodni Ptyś całe dnie spędzał również w okolicach dworca, mając nadzieję na spotkanie Pana. Nic z tego! Zamiast niego Ptyś znalazł bardzo smutną, opuszczoną suczkę. Domyślacie się, co zrobił? . Przyznam, że jest to pierwsza książka tego wydawnictwa, która mnie nie porwała. Mam wobec niej mieszane uczucia choć wiem, że temat jest poważny. Lektura sama w sobie nie jest zła, można czytać ją z mniejszymi dziećmi jako mało zobowiązującą czytankę lub ze starszakami podejmując trudne tematy jak: opuszczenie, przedmiotowe traktowanie zwierząt, tęsknota, wierność, okrucieństwo. Jednak na samym końcu opowieści mamy zdanie, które totalnie mnie rozbiło i choć to "tylko" książka, obawiam się, by dzieci nie zrozumiały tego źle, na opak, że bezdomne psy sobie świetnie radzą i są szczęśliwe. Wiem, że to do nas należy odpowiednie wytłumaczenie treści, jednak...ja niestety jestem na nie albo na nie z plusem (+ za sympatię do wydawnictwa). Widok błąkających się psów przecież nie napawa nikogo optymizmem, prawda?

Pewien niedźwiedź budzi się na wiosnę i stwierdza, że zniknęły wszystkie znajome zwierzęta. Nie ma ani lisa, ani bobra. Jak się okazuje, wszyscy nie wiedzieć czemu, nagle przeprowadzili się do miasta. Miś postanawia zatem sprawdzić, dlaczego do tego doszło. Dlaczego miasto jest o wiele atrakcyjniejsze dla zwierząt aniżeli las? W mieście są przecież podgrzewane jaskinie, jest pyszne jedzenie i nie ma myśliwych. Tak przynajmniej twierdzi jastrząb. Sam niedźwiedź nie chce się rzucać w oczy, zatem chowa się za słonecznymi okularami i pod kapeluszem. Jego przyjaciele – przyczajeni w różnych miejscach i norkach natychmiast go rozpoznają – jednak trudno im się spotkać z niedźwiedziem oko w oko. Zawsze coś stoi na przeszkodzie. To są takie dziwaczne sytuacje, w których znajome zwierzaki w ostatnim momencie wkraczają do akcji i ratują niedźwiedziowi „skórę” i to w taki sposób, że ten w ogóle tego nie zauważa. Zakończenie jest tak zaskakujące i śmieszne, że faktycznie – dawno tak się nie uśmiałam. Ciekawe, kto tak naprawdę kogo ratuje z opresji. Ale na to pytanie – niech sobie odpowie czytelnik już sam. Zabawna historyjka, nieprzewidywalna, ekologiczna, pokazująca wyższość lasu nad innym środowiskiem, z zabawnym tekstem i ilustracjami. Zakręcona fabuła, tygiel różnych omyłek, dziwnych zwrotów akcji i przypadków. No cóż, przypadki przecież chodzą po niedźwiedziach – i to dobrze widać w tej książce. Super!

Autor i zarazem ilustrator Puck Koper stworzył po prostu perełkę. To zabawna, oryginalna książka pełna splątanych kolorów (głównie niebieskiego, pomarańczowego, białego i czarnego), które świetnie ze sobą współgrają tworząc coś unikatowego. Postaci są narysowane w ciekawy sposób – długie nosy, wzorzyste ubrania. W „Gdzie jest twoja siostra?” dostrzegamy ogrom szczegółów i czynności wykonywanych przez narysowanych bohaterów. Rysunki są naprawdę wyjątkowe. Mama z dwiema siostrami idą do centrum handlowego. Po drodze gubi się jedna z sióstr, Hania (głaskanie pieseczka było dla niej bardzo absorbującym zajęciem). Druga goniąc za siostrą opowiada nam ze swojej perspektywy, o wszystkim, co się dzieje, więc często śmiejemy się z jej przemyśleń. Publikacja jest przepełniona stronami pokazującymi pościgi za siostrą pośród wielu stoisk, ruchomych schodów, przebieralni, sklepów, pięter. Wszystko w ruchu, mamy wrażenie, że nie zdążamy, pełno tu ekspresji – kolor pomarańczowy również ma w tym swój udział –uwypukla tą istną „gorączkę” emocji i pośpiechu. Myślę, że ta książka spodoba się każdemu.

Piękna ta okładka. Tak bardzo zachęca do lektury, że nie sposób się jej oprzeć. Brune to pseudonim chłopca o imieniu Rune. Mierzy się on właśnie ze stratą dziadka. Rodzice, pochłonięci przygotowaniami do pogrzebu, nie mają wystarczającej ilości czasu dla chłopca. Poza tym pogrążeni w rozpaczy i smutku nie do końca widzą rozterki syna. A tych się trochę nazbierało. Poza śmiercią dziadka musi on poradzić sobie z lokalnymi chuliganami, którzy systematycznie niszczą drewniany domek, który próbuje stworzyć Rune ze swoimi przyjaciółmi: Altem i Ase. Nie godząc się na niesprawiedliwość chłopiec staje się w nocy superbohaterem, który szuka zemsty na łobuzach. Z czasem do jego sabotażowych działań dołączają przyjaciele, a okoliczni mieszkańcy zaczynają podejrzewać, że pod maskami mścicielu kryją się dzieci. Szczególnie mocno interesuje się nimi pastor, którego syn jest jednym z chuliganów. Rune jako Brune ma też kontakt z dziadkiem. Spędzając czas rozmawiając i wspominając. Spotkania z dziadkiem są dla chłopca ukojeniem, rozmowy zaś łagodnym przejściem żałoby, w której rodzice jakoś się nie odnajdują. Ta opowieść, pełna uroku, ciepła, delikatności pokazuje trudne emocje, samotność, ale też przyjaźń i nadzieję.

"Elegantki, trucicielki i inne ziółka. Zwariowany atlas roślin” to wydana dosyć niedawno książka nakładem wydawnictwa @dwiesiostry. Do nas dotarła jako niespodzianka, z której ucieszyłyśmy się ogromnie. Było to dla nas nie lada zaskoczenie. Ale do rzeczy, co to jest i o czym? „Elegantki, trucicielki i inne ziółka” autorstwa Adrienne Barman to ilustrowany atlas roślin. Niemały, ale poręczny, z pokaźną ilością stron, fantastycznie wydany, rewelacyjnie zilustrowany, niezwykle zabawny, kolorowy i pełen wiedzy. Jest to cudowna encyklopedia roślin dla dzieci, w której znajdziemy ponad 700 gatunków roślin podzielonych na najrozmaitsze grupy – niektóre na serio, inne nieco żartobliwie, dwuznacznie, sugerujące, ze mamy do czynienia z jakimiś nietypowymi kobietami. Kiedy tylko książka do nas dotarła, natychmiast oczarowała Nikolę, a nie ma ona jeszcze skończonych dwóch lat. Zaczęła pokazywać kolorowe rośliny, interesować się, a ja koniecznie musiałam jej opowiadać, nazywać je. Nikola nie mówi jeszcze za dużo, ale nie zdziwię się, jak zacznie i będzie znać wszystkie roślinki na pamięć. Dzięki temu cudownego atlasowi poznajemy rośliny obiadowe, trujące, cytrusowe, zrzucajace liście na zimę (striptizerki)😄 przy tej książce można się wiele nauczyć, konkretnie pośmiać i zadziwić, ile roślin znamy, a ile jeszcze zostało do poznania. Można odkryć lecznicze właściwości niektórych, bądź dowiedzieć się, jakie warzywo służyło jako zapłata dla budowniczych piramid. Ponadto jest to pochłaniacz czasu dla dzieci. Starszaki, które umieją samodzielnie czytać, na pewno na długo zostaną pochłonięte przez ten atlas! Polecam Wam, rodzicom i Waszym dzieciom!

Metaforyczna opowieść o cyklu życia - zawiera przekaz, że nic nie dzieje się bez powodu, a nasz świat jest bezpiecznym miejscem, w którym ludzkie losy splatają się w piękne i nieprzypadkowe wzory. Daje dzieciom poczucie bezpieczeństwa - cenne, zwłaszcza w naszej rzeczywistości. Na konfrontację z wiarygodnością takiego przesłania przyjdzie czas w wieku nastoletnim.

To, co w tej książeczce wprost uwielbiam, to ILUSTRACJE. Są przepiękne! Kitty Crowther postawiła na kredki i na kolor przewodni - róż i dało to niesamowity efekt. Oczy naprawdę cieszą się na tę szaleńczą plątaninę kresek, kropek, rozlanych barw. Postaci zostały czule odmalowane i sprawiają, że ta lektura staje się jakaś taka bliska, ciepła i milutka. Wspaniały pomysł! Mama Niedźwiadka, powiada swojemu synkowi przed snem trzy historie. Są to historie, w których sen gra bardzo ważną rolę - rolę wiodącą. Nie jest to skomplikowane, to bardzo proste opowieści, ale w połączeniu z ilustracjami tworzą zachwycającą całość. Pierwsza jest o strażniczce nocy, która uderza w gong i tym samym ogłasza lasu porę na sen. Druga opowiada o odważnej dziewczynce, która w poszukiwaniu jeżyn zaszła... za daleko. I wreszcie trzecia, o Nobo, który nie mógł zasnąć i wyruszył na spacer, by go odnaleźć. Każda z tych historii przetkana jest rozmową mamy Niedźwiadka z małym Niedźwiadkiem. Dużo tu miłości, a końcówka - ilustracyjna - jest znakomita i jest idealną kropką, o której też można ze swoim małym Niedźwiadkiem porozmawiać. Bardzo wam polecam tę książkę. Jest urocza i wspaniała do czytania na dobranoc. Zachwycił mnie pomysł i wykonanie. Nie spodziewajcie się głębokiej treści, to proste słowa, ale przy dobrej woli możemy nadać im wielkie znaczenie. I oczywiście wydanie. Gruby papier, przyjemna w dotyku okładka, piękne kolory - nic tylko brać i czytać. Dla maluszków coś ślicznego. To może być bardzo miłe zakończenie dnia. dobranoc gwiazdki 8/10 Wydawnictwo Dwie Siostry

Kury to zwierzęta niesamowite. I właśnie z uwagi na swoją oryginalność pod każdym względem tak często stają się bohaterkami literackimi. Brygada Brawurowych Kur to nie historia o kurkach z pierwszego lepszego gospodarstwa. To opowieść o bardzo zawadiackich i charyzmatycznych ptakach, które dokładnie opracowały swój plan na życie, ale… Potrzebują do tego ludzkiej pomocy. Po długich obserwacjach upatrzyły sobie pewnego dziesięcioletniego Daniela. Daniel jako jegomość posiadający umiejętność sprawnego pisania otrzymuje od kur ofertę wprost nie do odrzucenia. Jego zadanie ma polegać na bezbłędnym wypisaniu kurom wniosków o wyrobienie dowodów osobistych. Absurdalne prawda? Ale jakże intrygujące… Daniel bez najmniejszej chwili wahania wchodzi we współpracę z wojowniczkami z Brygady. Od tej pory akcja przybiera naprawdę bardzo gwałtowne tempo. Dzieje się tu, oj dzieje… Nie sposób wszystko opisać, ale jest wprost bombowo, niesłychanie zabawnie i całkowicie nieprawdopodobnie… Uczyńcie swój dzień równie niebanalnym jak Daniel z opowieści. Sięgnijcie po Brygadę Brawurowych Kur i to koniecznie… Polecam!!!

„Dołek” Adbåge odwołuje się do sytuacji, którą wszyscy doskonale znamy z autopsji: najlepsze jest to, co zakazane. A już w oczach dziecka – zwłaszcza. Wyobraźmy sobie coś takiego: za szkołą znajduje się duży dołek, czyli wielka dziura, powstała „dlatego, że ktoś kiedyś wybrał stamtąd dużo ziemi”, w której da się przyjemnie i aktywnie spędzać czas. Jak? Można na przykład bawić się w „mamę niedźwiedzicę, szałas, kryjówkę, kiosk”. Oczywiście, jak to w świecie dorosłych bywa, nie wszystko, co najmłodszym miłe, jest przez starszych rozumiane i akceptowane. Jak czytamy, „Dorośli nienawidzą Dołka. Nie chcą, żebyśmy się w nim bawili, bo możemy się zabić” lub „przynajmniej się przewrócić i zrobić sobie krzywdę”. By uprzykrzyć najmłodszym życie (lub – po dorosłemu – wyprzedzić potencjalny wypadek) nauczyciele podejmują decyzję najpierw o zakazie wchodzenia do dziury (w rezultacie sprytni uczniowie organizują sobie rozrywki na jej krawędzi), a następnie – o jej całkowitym zakopaniu. Oba polecenia wywołują u dzieci duży smutek, szkoła niejako zamiera („Nie ma gdzie się turlać. Nie ma gdzie sobie zwisać. Nie ma gdzie zjeżdżać na kolanach, nie ma gdzie robić toru przeszkód ani bawić się w ognistą przepaść. Można tylko iść prosto przed siebie”), jednak po jakimś czasie – bo, jak wiadomo, wyobraźnia najmłodszych nie zna granic – z całej tej sytuacji młodzi znajdują wyjście. Pojawia się bowiem nowa, wcale nie gorsza, atrakcja. Książka Adbåge, choć niedługa, jest bardzo interesująca. Przede wszystkim ze względu na nieoczywistą perspektywę, z której została napisana. Autorka mając świadomość tego, że sama opowieść o szkolnych perypetiach nie byłaby specjalnie ciekawa, bo przecież znaczna część książek dla dzieci o nich traktuje, decyduje się na poprowadzenie wątku szkolnego w „Dołku” gdzieś w tle, poniekąd na marginesie – najważniejsza staje się uczniowska krnąbrność i swego rodzaju pobłażanie dla niesforności najmłodszych. Oczywiście – żeby była jasność – książka nie zachęca dzieci do buntowania się przeciwko dorosłym czy do nierealizowania poleceń rodziców i nauczycieli, jednak zdaje się opowiadać po stronie tego, co zakazane. Owszem, patrząc z perspektywy opiekuna szkolnego, który odpowiada za uczniów, zabawa w tytułowym dołku może uchodzić za niebezpieczną i faktycznie należałoby jej zakazać, jednak recenzowana publikacja nie stanowi tego typu przestrogi. Wprawdzie moglibyśmy przypuszczać, że Adbåge poprowadzi losy swoich bohaterów tak, by dawały dowód na to, że należy bezwzględnie przestrzegać zasad wyznaczanych przez pedagogów, bo w tego typu kwestiach zawsze mają rację, lecz narracja w „Dołku” niejako gloryfikuje zabawę i to, co zakazane. Robi to jednak nie po to, by namawiać czytelnika lub czytelniczkę do podejmowania nieroztropnych decyzji, tylko po to, by pokazać, jak wygląda dziecięcy punkt widzenia: bo choć można spędzać przerwy na placu zabaw, grać w gumę czy organizować chowanego, to prawdziwą atrakcją w oczach najmłodszych (ale czy tylko? czy dorośli myślą inaczej?) będzie to, co niedostępne i rzadkie – a wielka dziura w ziemi z pewnością do takich rzeczy należy. „Dołek” jest opowieścią zaskakującą i przewrotną. Oczywiście najbardziej niespodziewany okazuje się sam finał, skądinąd bardzo zręcznie i symbolicznie zrealizowany, który w tym konflikcie między najmłodszymi a dorosłymi zdaje się opowiadać po stronie dzieci, ale niespodzianek jest zdecydowanie więcej. Dla mnie dużym zaskoczeniem okazały się również same ilustracje, za które odpowiada autorka – książka jest pod tym względem zupełnie autorska (zarówno treść, jak i warstwa graficzna zostały przygotowane przez Adbåge). Rysunki w „Dołku” są poprowadzone nie tylko ciekawie i konsekwentnie, ale także odważnie – wydaje się bowiem, że graficzne przedstawienie krwawienia z nosa w książce dla dzieci nie należy do najłatwiejszych zadań (wszak nie można przesadzić ani z realistycznością i brutalnością, ani z nieautentyczną idealizacją świata przedstawionego), a autorce to się z powodzeniem udaje. Poznańskie wydawnictwo Zakamarki zaproponowało tą książką bardzo ciekawą i frapującą opowieść, z którą z całą pewnością najmłodsi będą się utożsamiać. https://lekkokrytyka.blogspot.com/2020/04/jesli-nie-na-dole-to-na-gorze-emma.html

Dawno nie czytałam tak świetnej książki że swoimi dziećmi. Zachwycająca grafika. A treść? Jeszcze lepsza. Opisana jest tu nie tylko sama góra, ale cały region, w którym się znajduje. Z uwzględnieniem fauny, flory, religii, kultury, geografii itp. Ponadto fachowa wiedza np. geodezyjna czy alpinistyczna jest opisana w bardzo przystępny sposób. Informacje przeplatane są legendami, przez co cały czas utrzymuje uwagę. Jest to świetna pozycja, dla osób które chcą, nie tylko miło spędzić czas przy książce, ale również pogłębić wiedzę swoich dzieci, ale również własną.

Ach te babcie, czesto ratuja swiat stojac tuz obok glownych wydarzen i bohaterow, nie zwracajac w ogole na siebie uwagi. Kazdy bohater ma swoje problemy i punkt widzenia. Jako dorosla osobia dobrze i szybko przeczytalam te ksiazeczke, zostawiam dla corki, moze kiedys tez do niej zajrzy. Urocza pozycja, ale nie nadzwyczajna.

Szczerze powiedziawszy jestem trochę rozczarowana tą książką, pierwszą w sumie też. Po tych baśniowych opisach spodziewałam się czegoś lepszego. Trochę nie rozumiem tej części. Gerda razem ze swoim bratem Larsem wyruszają w podróż, żeby poznać kolejne wersy piosenki ich dzieciństwa, ale przy każdej przygodzie jaka ich spotka, śpiewają nowe wersy, aż na koniec okazuje się, że oni jednak znają całą piosenkę. Faktem jest, że w całej treści można znaleźć kilka zdań "mądrości życiowej". Książka broni się, absolutnie przepięknymi, magicznymi rysunkami. Ta historia może i nie jest taka zła, ale wydaje mi się, że bardziej nadaje się dla starszych dzieci niż przedszkolaki. 10 gwiazdek za obrazki. 6 gwiazdek za treść.

Sympatyczna opowieść o dziadku, który dzięki magicznej busoli potrafił zabrać swoje wnuki - zwane Ancymonami - w nawet najbardziej odległy zakątek świata. A że nawet rajska wyspa w którymś momencie może przestać być taka rajska, to wyprawy te obfitowały w całe mnóstwo przygód. Historia pobudzająca dziecięcą wyobraźnię, pełna ciepła i słownego humoru. Może być niezłą inspiracją dla młodych czytelników do wymyślania własnych niesamowitych przygód, w których biorą udział ze swoimi dziadkami ;)

Książka teoretycznie dla młodszego czytelnika, ale bez żadnej ujmy może z zawartej w niej wiedzy skorzystać również dorosły ;) Opis różnych - przede wszystkim łacińskich - sentencji, które niejednokrotnie gdzieś się człowiekowi o uszy obiły, ale zwykle nie zastanawiał się ani nad ich znaczeniem, ani tym bardziej - historią z nimi związaną. Wszystko opisane z humorem, łatwo przyswajalnym językiem. Zdecydowanie warto przeczytać :)

Ta książka zaintrygowała mnie nie tylko zaskakującym tytułem, ale i okładką. W pierwszym momencie nie mogłam oderwać spojrzenia od smutnej, może trochę rozkapryszonej dziewczynki, którą otaczały kolorowe stosy książek. Od razu w mojej głowie zaczęła kołatać myśl, dlaczego ta mała osóbka jest nieszczęśliwa? Co te książki jej zrobiły, że ona ich nie lubi? Brzmi znajomo? Tak, bo chyba każdy z nas zna kogoś, kto nie przepada, delikatnie mówiąc, za książkami. Jeśli tak jest, to polecam Waszej uwadze historię Michaliny, która faktycznie nie lubi książek, ale ciągle dostaje je w prezencie albo w ramach nagrody. Co z nimi robi, skoro ich nie czyta? Przekonajcie się sami i sięgnijcie po tę pozycję, a dowiecie się, co takiego wydarzyło się pewnej nocy, kiedy książki w pokoju Michaliny się zbuntowały. Miłej lektury!