Pałac pod Ptasimi Głowami

Książka, która pozwala odpocząć od natłoku codziennych zajęć. Mamy tutaj śledztwo, które jest prowadzone przez nastolatków w szkoke św. Rity. Historia dostarcza odrobiny humoru, ciekawych wydarzeń i śledztwa w którym możemy uczestniczyć. Polecam wszystkim, którzy przy czytaniu chcą odpocząć

Choroba zwana trądem to ciągła walka o przetrwanie osoby dzielnie zmagającej się z nią. Obecność osoby bliskiej, która nie chce pozostawić chorującej w potrzebie, samotności budzi nie tylko ogromny podziw, ale daje po cichu nadzieję, aby wygrać z chorobą, choć w połowie ewentualnie przegrać. Tego nie da się do samego końca przewidzieć, bo na pewno trzeba wiedzieć jedno, że nie należy uciekać od osoby cierpiącej w chorobie, bo nie wiemy, jaki czeka los osoby opiekującej się nią i czy dotrwa cierpliwie krok po kroku niełatwą drogę ku uleczeniu. Dlaczego tak jest i czym się kieruje, podejmując decyzje dorastająca ku wczesnej dorosłości dwunastoletnia Ami, co ona czuje, patrząc na cierpienia mamy, czy rozumie je próbowałam, się tego dowiedzieć czytając książkę należącej do gatunku literackiego powieść nieznanej mi do tej pory autorstwa Pani Kiran Millwood Hargrave pt.''Wyspa na końcu świata''. Widoczne było na pierwszy rzut oka, że mama Ami głównej bohaterki nie darzyła sympatią sióstr zakonnych. Nie dziwię się jej, gdyż nie wzbudzały u niej zaufania. Warto to podkreślić, że nie są zainteresowane społecznością, z którą żyją na co dzień. Wyjątek stanowi obecność siostry Małgorzaty. Ma właściwe podejście do ludzi, z którymi przebywa na dzień, pomaga, im. Zyskuje zaufanie mamy Ami. Przeniesienie Ami oraz innych dzieci na obcą im wyspę Coron nie sprawia im radości. Stara się być posłuszna siostrze zakonnej Małgorzacie, bo ją lubi i czuje się przy niej bezpieczna. Ami ma nie tylko wiele w sobie cech pozytywnych charakteru, które od samego początku przykuły moją uwagę. Jest nie tylko dobrym słuchaczem, uważną obserwatorką, ale wie, czego oczekuje od życia. Podobnie, jak jej mama, która pomimo choroby potrafi mocno określić obecność towarzyszącej jej w codziennym życiu córki. Jest to miłe w odbiorze ich wzajemnych relacji. Każdemu bohaterowi w czytanej przeze mnie powieści pt.''Wyspa na końcu świata'' przyglądałam się uważnie, bo ich zachowania pozostawiają wiele do życzenia, a szczególnie tych od spraw urzędowych i czy wiedzą oni o tym, jak to jest, gdy pozostawiają osoby chorujące na trąd samym sobie bez żadnego nadzoru medycznego, który jest konieczny nad sprawowaną nad nimi opieką. Wątek jak dla mnie sierocińca został za mało rozwinięty, brakowało mi w nim czegoś, co potrafi wyłonić, co było prawdziwą przyczyną zachowań negatywnych postępowania dzieci, a szczególnie niepewności, która mogła się przerodzić powoli w mocny atut dodający im skrzydeł. Czy Ami znajdzie pokrewną przyjacielską duszę na wyspie Coron, którą z sierot przebywających w sierocińcu polubi najwięcej, najmniej, które z nich pomoże jej przetrwać chwile grozy, a może zbudować nową wyspę życia, czy ponownie spotkanie z mamą będzie jeszcze możliwe, jaką odgrywają, rolę wielobarwne tajemnicze motyle umieszczone na okładce o tym warto, przekonać czytając tę powieść do samego końca?

Ciekawa pozycja dla dzieci - czytając synowi na dobranoc, sama wciągnęłam się w tę książkę. Napisana jest dosyć trudnym językiem, więc młodsze dzieci mogą mieć problem ze śledzeniem fabuły, również rozbudowane opisy miejscami są nużące. Mimo to świetna książka.

Do sięgnięcia po „Zimową magię” zachęca kilka czynników: intrygujący tytuł, dzięki czemu czytelnik wie czego może się spodziewać, opis wychwalający zimowe i magiczne opowieści, a także przepiękna okładka, pełna wielu intrygujących szczegółów. Jest to zbiór jedenastu opowiadań zimowych (a właściwie dziesięciu i jednego wiersza), każde z nich napisane przez innego autora i opowiadające o zupełnie innej historii, w której główną rolę gra tytułowa zima. „Zimowa magia” to zbiór magicznych historii, w których zima faktycznie bryluje. Czuć jej magiczny, fascynujący klimat na każdej kartce. To książka skierowana głównie dla młodzieży, choć niektóre historie są wręcz za bardzo dziecinne, a rozwiązania fabularne zbyt naiwne. Opowieści są napisane prostym stylem i – jak to bywa w zbiorach opowiadań – są one nierówne, niektóre bardziej, a inne mniej fascynują i wciągają czytelnika. Niektóre opowiadania zaś stanowią zupełną przeciwwagę do tego, czego się spodziewałam – wieją grozą, kryminałem, się wręcz nie nadają do czytania najmłodszym. Często jadą torami zupełnie do siebie niepasującymi, a mimo to, historię chce się poznawać. Każdy z autorów dodał do tego zbioru coś od serca, w ich historie od razu się wierzy, pobudzają one wyobraźnię i uczą o wielu ważnych wartościach. Polecam.

Zaskakująco dobrze mi się czytało, mimo że to powieść skierowana do młodszych czytelników. Narratorem jest chłopiec pogrążony w śpiączce, który śni, że jest kotem. Autor to wnikliwy obserwator tych zwierząt, oddał wiele ich typowych zachowań, łącząc je z ludzkimi uczuciami. Pełna przygód, wzruszająca książka o przyjaźni.

Niby wszystko jest na swoim miejscu, czytało się ok, dzieć słuchał z zainteresowaniem, ale mam wrażenie że na tyle dużo nowych problemów rodziny Vanderbekeerów jest przesadzonych i naciąganych, że psuje to przyjemność z lektury. Może się czepiam, może nie pamiętam, jak to samemu jest mieć 8 czy 10 lat... no ale. Po pierwszej części synek chciał sięgnąć po drugą, po drugiej jakoś na razie nie wspomniał, że chce trzecią - tak to podsumuję.

To jedna z tych ksiażek, które naprawdę warto mieć na domowej półce bibliotecznej. Przepięknie wydana, duży tekst, każda historia poprzedzona ilustracją, jakościowo świetny papier i te historie.. Każda porusza inną strunę, dostarcza radości ale i smutku i refleksji. Każda porusza ważną tematykę jak przyjaźń, miłość, rywalizacja, żądza. Wiele godzin dyskutowałam z córką o wartościach i jak dane historie mogły sięinaczej potoczyć. Niezwykle barwny język. Polecam serdecznie.

Ostatnia Tchnąca Magią przyciągnęła mnie do siebie szatą graficzną, a następnie opisem. Cóż, jestem sroką okładkową, a Dwukropek przy tej się naprawdę postarał. Tylko czy warto było rzucać się na ten tytuł? http://zapatrzonawksiazki.pl/index.php/2022/11/04/ostatnia-tchnaca-magia-julie-pike/

Na początku trochę nudna, ale z każdą stroną się rozkręca. Później wciąga niesamowicie. Bardzo fajna opowieść o zajeździe, w którym w tajemnicy zatrzymują się przemytnicy. Bardzo fajna opowieść o najsłynniejszym z nich. Ciekawa galeria postaci, które po kawałku odkrywają tajemnice jakie kryje zajazd. A jest ich mnóstwo. I nagle ten niesamowity zwrot akcji dotyczący jednej z bohaterek. Dla mnie cudowna historia warta przeczytania.

„Wyjaśnij to, Lotko!” Martyny Skibińskiej to kategoria wiekowa 10+, a ja bawiłam się tak dobrze, że aż sama nie mogę wyjść z podziwu. Jestem fanką literatury dziecięcej i młodzieżowej, bo przecieram szlaki dla moich dzieci, by mogły czytać wartościowe i interesujące pozycje. Ten tytuł, jak wszystkie, które czytałam od Wydawnictwa Dwie Siostry, będzie dumnie czekać w dziecięcych zbiorach, bo plasuje się naprawdę wysoko. Po pierwsze – ubóstwiam Lotkę! Ta bohaterka mogłaby być moją przyjaciółką, a już szczególnie bliską osobą dla mojej córeczki. Jest wypełniona po brzegi energią, ma zaskakująco błyskotliwe pomysły i twardo stąpa po ziemi. Nie da się jej nie lubić, bo jej aura to cała gama kolorów tęczy. Lotka jest uzależniona od literatury, ubiera się na czarno, by nie wyróżniać się w tłumie, i ma obok siebie wspaniałe grono przyjaciół. To dzięki niej, znowu poczułam się jak uczennica podstawówki – te beztroskie czasy rzucanego w kąt plecaka, by jak najszybciej wybiec na dwór do swoich przyjaciół – to był czytelniczy, sentymentalny oddech dla mnie. Po drugie – historia wykreowana przez Panią Martynę Skibińską - to bardzo interesujący kryminał. Sama nie mogłam doczekać się, kiedy wreszcie dowiem się, kto stoi za wszystkim. Uwierzcie, nie przewidziałam zakończenia! W tej krótkiej książce dzieje się naprawdę dużo. Niewytłumaczalne w żaden sposób wydarzenia ściągają na główną bohaterkę nie lada problemy. Jak na Lotkę przystało, w takiej sytuacji, dziewczyna ta nie poddaje się, tylko bierze sprawy w swoje ręce, by przeprowadzić śledztwo, na miarę Mrocka, którego perypetie ciągle podczytuje podczas lekcji. Po trzecie – przed chwilką wspomniane przeze mnie perypetie Mrocka. Ten dodatek, w postaci krótkich przygód inspektora rozwiązującego naprawdę skomplikowane zagadki kryminale całkowicie mnie kupił. Wszystko tutaj było dozowane w odpowiedniej ilości. Podsumowując – to świetna pozycja dla młodszych i starszych. Bije od tej książki entuzjazm! Łapcie w dłonie i bawcie się równie dobrze jak ja, a nawet lepiej.

Relacja rodzeństwa często bywa skomplikowana. Przyznajcie, że każdy kto ma rodzeństwo przeżywał nie raz kłótnie i awantury na cały dom. Jednak relacja ta jest również silna i naprawdę potrafi być wspaniała. W siostrze/bracie nie raz odnajdujemy swojego przyjaciela i wsparcie w ciężkich chwilach. Dokładnie taką relację przedstawia Klara i Adam z książki pod tytułem "Przepowiednia". Historia opowiada o dwójce rodzeństwa- dorosłym i odpowiedzialnym za dom Adamie, oraz młodej, niewidomej Klarze. Bohaterowie muszą trzymać się razem odkąd ich rodzice odeszli i zostawili im całe gospodarstwo wraz z posiadłością. Adam aby zarobić tworzy garnki i sprzedaje je na pobliskich targach. Raz do ich domu trafia zbłąkana staruszka i prosi o nocleg. Kobieta błaga ich o dłuższy pobyt pod ich dachem, na co skrępowane rodzeństwo się zgadza. Chłopak wyjeżdżając chwilę później na targ zostawia swoją młodszą siostrę pod opieką staruszki upewniając się, że jest bezpieczna. Wyjeżdżając nie ma pojęcia, ze swoją siostrę ujrzy dopiero za kilka miesięcy. A wszystko to za sprawą starej, cygańskiej wróżby. "Przepowiednia" to urocza, krótka książka odpowiednia zarówno dla młodszych jak i dla starszych czytelników. Relacja opisana w książce zauroczyła mnie i sprawiła, że moje serducho zmiękło. Uroczy bohaterowie nie raz sprawili, że się uśmiechałam lub smuciłam wraz z nimi. Bardzo podobała mi się perspektywa niewidomej osoby i świat opisany za pomocą innych zmysłów, takich jak zapachy, dotyk i słuch. To bardzo ciekawe przeżycie i pokazuje czytelnikowi, że osoby niewidome również bardzo dobrze potrafią sobie radzić w życiu. Definitywnie muszę częściej sięgać po takie krótkie, niezobowiązujące historię. Z biegiem czasu zrozumiałam, że baśnie dla dzieci uczą również dorosłych i można z nich za każdym razem wyciągnąć nowe lekcje. Z tej książki nauczyłam się, żeby bardziej szanować swoją rodzinę i nie pozwolić sobie na częste kłótnie z nimi, ponieważ rodzina jest tylko jedna.

Arthur, Ren i Cecily zostają zamknięci w grze komputerowej na pokładzie statku badawczego Principi dowodzonego przez samego Izaaka Newtona. By wrócić do domu muszą zmierzyć się z wieloma przeszkodami i poznać innych bohaterów np. Alberta Einsteina czy Mary Sheley. Polecam.

Ta książka jest S U P E R O W A! Idealna do wieczornej herbaty, lub zamiast porannych wiadomości. W sam raz dla dzieci i młodzieży 10+ Fabuła jest porywająca i z morałem. Polecam ją szczególnie dla fanów akcji, pościgów i książek o relacjach rodzinnych i między rówieśnikami. Nie jest to błaha bajeczka o szpiegach, ze słabym, amerykańskim humorem: to jest arcydzieło, na miarę "Jamesa Bonda" czy "Mission Imposible"! Świeci cudownym humorem, wartką akcją, morałem, przekazem i lekkim piórem! Cudo! Myślę, że spodobała by się również dorosłym, którzy lubią czytać swoim dzieciom. :D

Gdybym miała jednym słowem określić tę książkę – powiedziałabym od razu, że jest zaskakująca. I że przypomina mi cielęce lata, gdy z wypiekami na twarzy śledziłam coraz to nowe przygody Janeczki i Pawełka, bohaterów powieści J. Chmielewskiej. Oj, dzieje się tutaj i to tak, że nawet taki stary literacki wyga połyka kolejne strony w oczekiwaniu na ciąg dalszy. Pierwsza przeczytana przez nas książka z seria „Klub Łowców Przygód” Wydawnictwa Literatura i od razu taki sztosik. Miejscem akcji jest zwykła miejscowość Owczyny, którą główny bohater, nastoletni Grzesiek z uporem nazywa „stolicą nudy”, gdyż jest święcie przekonany, że nie dzieje się tam nigdy nic godnego uwagi, a jego życie, to ponura wegetacja. Bo cóż ciekawego może się dziać w szkole, sierocińcu czy lokalnej fabryce czekolady? Zdziwicie się! Pewnej nocy jednak staje się coś niesamowitego. Doświadczony kierowca cysterny przewożący płynną czekoladę widzi na moście dziwne stworzenie, które później uparcie będzie nazywał żubrem. Zła pogoda, śnieg, ciemności…wszystko to sprawia, że cysterna ulega wypadkowi, zawory puszczają, a płynna czekolada setkami litrów wycieka i spływa po asfalcie. I odtąd właściwie zaczyna się niesamowity bieg wydarzeń i afera goni aferę. Czy to pech? Czy może ktoś ma chytry plan na wzbogacenie się? Czy może jeszcze coś innego? Grzesiek z kolegami, którzy z nudów postanawiają wziąć udział w Przeglądzie Przedstawień Szkolnych i napisać oraz wyreżyserować własną sztukę, zakasują rękawy i zabierają się do przeprowadzenia śledztwa. Nie jest to łatwe zadanie, a ilość niewiadomych zdecydowanie przewyższa to, co już wiedzą. Dzielnie pomaga im tymczasowa nauczycielka plastyki, która jednocześnie daje lekcje rysunku Karolinie, córce pechowego kierowcy. I nawet kiedy już wydaje się, że zagadka rozwiązana i w Odczynach znowu zapanuje nuda, na horyzoncie pojawia się kolejna akcja, jeszcze lepsza, jeszcze bardziej skomplikowana. Postaci bohaterów są nakreślone w sposób bardzo realistyczny; to prawdziwe współczesne nastolatki - wrażliwe, dociekliwe, bystre a czasem pyskate, kłótliwe i z fochami. Trzeba zaznaczyć, że książka jest przeznaczona dla dzieciaków wprawionych już w czytaniu, które lubią zagadki, trochę niebezpieczeństwa, szybką, z niespodziewanymi zwrotami akcję i skomplikowaną fabułę. To prawdziwa arena intryg i podstępu, gdzie niełatwo jest się odnaleźć. Twarda okładka z postaciami głównych bohaterów, standardowej wielkości czcionka. Podzielona na 42 stosunkowo niedługie rozdziały zapewni mnóstwo wrażeń i koniec końców okaże się, że nic nie jest takie, jakim się wydaje. O tym akurat jesteśmy przekonane!

Książka sprawnie napisana. pełna fantazji, przygód i podróżniczej pasji .... ale z jednym zastrzeżeniem - ze będzie ją czytał bardzo młody czytelnik, który nie zna wielu ,klasycznych już, pozycji przygodowych. Jest to bowiem książka pełna kalek, znanych koncepcji i pomysłów. Nie ma w niej nic oryginalnego i charakterystycznego. . Czyli do szybkiego przyjemnego przeczytania i równie szybkiego zapomnienia.

Miałam mały zastój z tą książką, bo stanęłam jakoś w połowie, ale po mniej więcej tygodniu się zebrałam i skończyłam. Uwielbiam wszystko w tej książce: - bohaterki - każda charakterystyczna, ale wspaniała - klimat - baśniowy - mega! - fabuła - wciągająca Ja bardzo cenię książki za klimat i w tej klimat był cudowny! To nie była magia typu wróżki, potwory, tylko taka baśniowa: klątwy, czarownice. Więc można to nazwać baśnią, lecz bardziej rozbudowaną i wciągającą. 10+.

Ciekawa, wciągająca historia. Rowling bez wątpienia jest genialną pisarką. Problem w tym, że nie wiadomo do kogo ta książka jest adresowana. Porusza bardzo ważne kwestie - dyktatury, manipulacji, okrucieństwa. Dla małych dzieci to zbyt trudne - zwłaszcza, że dużo w niej śmierci, pozbawiania dzieci rodziców itp. Z kolei starsze dzieci (nastolatkowie) niekoniecznie będą chcieli czytać coś co jest ubrane w konwencję bajki. Może to książka dla dorosłych, którzy są w stanie docenić obie warstwy tej książki.

Pisk hamulców, gdy żelazne koła zatrzymują się na torach wdziera się do uszu i pulsuje w głowie. Ogromne, żelazne cielsko lokomotywy napawa zarazem lękiem, jak i spokojem, że jest w stanie pokonać każdą przeszkodę. Trzask otwieranych drzwi wagonu zdaje się zapraszać do drogi… Nie oglądajcie się za siebie. To będzie podróż, o której szybko nie zapomnicie. Zapraszam do „Bezkresnego”. Ale miejcie się na baczności, bo gdy pociąg ruszy, już nie zdołacie go zatrzymać… „Bezkresny” Kennetha Oppela to genialna powieść o nieswoistym charakterze, która jest niczym jej żelazny bohater złożony z setek wagonów. Jest to powieść drogi utrzymana w nurcie realizmu magicznego, czerpiąca z XIX-wiecznej historii Kanady, ale także jej legend i historii opowiadanych przez prosty lud. Pędzona nasiąkniętym zagrożeniem wątkiem kryminalnym i delikatnie tknięta smużką rodzącej się pierwszej młodzieńczej miłości. To historia walki o życie – dosłownej i mentalnej, o poszukiwaniu swojej drogi i odkrywaniu prawideł rządzących światem. Zostajemy nie tylko porwani w ekscytującą podróż przez pierwotne tereny Kanady, ale stajemy się również mimowolnymi świadkami dorastania Willa – głównego bohatera. Bezkresny stanowi swoiste miasto poruszające się po torach, ciągnąc setki wagonów przemierza góry, mokradła i równiny. Podróż nim jest przygodą samą w sobie, jednak Will ma tendencje do znajdywania się w czasie i miejscach, które sprawiają, że nie może zaznać ni nudy, ni spokoju. Będąc świadkiem zbrodni naraża się na zemstę człowieka, który nie spocznie nim nie uciszy chłopaka. Od tego momentu rozpoczyna się jego walka o przetrwanie w nieskończenie długim, zaskakującym i różnobarwnym pociągu. Will znajduje pomoc wśród trupy cyrkowej, tylko czy Maren i pan Dorian na pewno mają dobre intencje? Akcja mknie niestrudzenie, zaskakuje licznymi zwrotami, nie pozwala się oderwać od historii nawet na sekundę, a po finale długo jeszcze kołacze w głowie i czytelniczym sercu… Dynamizm akcji, liczne suspensy, świetnie wykreowani bohaterowie, treść niosąca przesłanie – och, ta książka cała stworzona jest z atutów. Niesamowita!

IG:ksiazki_wloczykija Książka która wciąga czytelnika do magicznego świata Cordelii, najmłodszej z długiego rodu Kapeluszników. Autorka, Tamzin Merchant, w mistrzowski sposób splata magię, alchemię i przygodę, tworząc pełne barwne i fascynujące uniwersum. Akcja rozgrywa się w środowisku magicznych kapeluszy, gdzie każdy z nich jest nasycony alchemią i zaklęciami. W tle mamy rodzinę Cordelii, która traci ojca podczas niebezpiecznej misji na morzu. Determinowana Cordelia postanawia odnaleźć zaginionego, co stawia ją w centrum dynamicznej opowieści pełnej tajemnic i nieoczekiwanych zwrotów akcji. Merchant mistrzowsko kreuje bohaterów, nadając im głębokość i złożoność. Cordelia, młoda Kapelusznica, przechodzi przez fascynujący rozwój charakteru, od najmniejszej z rodziny do nieustraszonej poszukiwaczki prawdy. Wujek Tiberius i ciocia Ariadne dodają narracji głębi, eksplorując relacje rodzinne, lojalność i tajemnice. Wątek magicznych konfliktów między Kapelusznikami a ich rywalami, Szewcami, Rękawicznikami, Krawcami i Zegarmistrzami, wnoszą dodatkową warstwę dramatyzmu. Sprawiają, że czytelnik zagłębia się w świat walki o władzę, zdrad i ukrytych sojuszy. Jednak to nie tylko intryga przyciąga uwagę, lecz również styl autorki. Merchant operuje językiem pełnym poezji, malując niezwykłe obrazy i kształtując atmosferę pełną magii. Jej zdolność do opisywania detali sprawia, że czytelnik wchodzi w symbiozę z postaciami i ich przygodami. Przeżycia towarzyszące podczas czytania są zróżnicowane i emocjonujące. Od chwil grozy po chwilę zadumy, książka trzyma czytelnika w napięciu, zaskakując go nieprzewidywalnymi zwrotami akcji. Wizje magicznych kapeluszy, ich niezwykłe właściwości oraz opisane konflikty stanowią niezapomniane wrażenia. To nie tylko książka dla miłośników fantasy, ale także dla tych, którzy pragną zanurzyć się w niezwykłym świecie, gdzie każdy kapelusz skrywa sekrety, a każda strona zatacza zaklęte kręgi.

Początek mnie nie zachęcił. Jak zaczęłam czytać o świecie, w którym wyciskarki do cytryn służą za lampy, pomyślałam sobie: no nie, to zbyt wiele. Ale postanowiłam dać szansę, rozbudzić w sobie ducha dziecięcej wyobraźni i... to była słuszna decyzja! Jak zaczęło się odkrywanie tajemnicy z przeszłości, zrobiło się bardzo ciekawie, a cały ten dziwaczny świat niezwyczajnych przedmiotów jakoś zaczął układać się w całość. I jak na początku miałam wrażenie, że to historia raczej dla młodszych dzieci, tak potem robi się na tyle mrocznie, że limit 10+ bym tu sugerowała. Podsumowując: historia wciągająca, język przejrzysty, bohaterowie są rozwijają (mogliby ciut mocniej, ale źle nie jest), jest pole do wyobraźni. Kolejną część przeczytam na pewno.