Artykuły
Artykuły
Artykuły
Patronat LC 
Patronat LC 
Czy miłość może w nim przetrwać?
Jesień 1896 roku. Mileva ma dwadzieścia jeden lat i jako jedna z pierwszych kobiet rozpoczyna studia fizyczne na uniwersytecie w Zurychu. Uważa, że jej kalectwo przekreśla szanse na miłość. Postanawia w pełni poświęcić się nauce. Jest nieprzeciętnie inteligenta, ambitna i zamierza wiele osiągnąć.
Studiujący z nią Albert zakochuje się w jej niezwykłym umyśle i niedoskonałym ciele. W ich małżeństwie jest miejsce nie tylko na miłość, ale też na wspólną pasję.
Kilkanaście lat później świat zachwyca się odkryciami Einsteina. Nikt nie pyta jak ich dokonał, nikt nie wspomina o Milevie.
Wciągająca i poruszająca historia żony Einsteina, genialnej fizyczki, której wkład w naukę został zapomniany. Kim była i dlaczego nic o niej nie wiemy?
Szukamy ofert...
„Pani Einstein” jest debiutancką powieścią Marie Benedict. Chociażby przez to, że jest to pierwsza książka jej autorstwa, nie oczekiwałam dużo. Wymagań nie miałam też przez fakt, iż o realnej pani Einstein, czyli Milevie Marić, tak naprawdę nic nie wiedziałam (na czele z informacją o tym, że taka osoba w ogóle istniała...).
Dwudziestojednoletnia Mileva Marić należy do grona pierwszych kobiet, które zdecydowały się studiować „męski” kierunek – fizykę. Nie jest traktowana poważnie zarówno przez wykładowców, jak i przez kolegów z roku, z wyjątkiem jednego – Alberta Einsteina. Mężczyzna dostrzega w Milevie osobę godną do dzielenia pasji oraz współpracy przy projektach naukowych.
W „Pani Einstein” wątek odkrycia teorii względności ma znaczenie, jednak jest tak naprawdę tylko tłem wydarzeń. Na pierwszym planie zostaje przedstawiona codzienność Einsteinów – ich relacje, spotkania towarzyskie, problemy. Nie do końca wiadomo, czy wydarzenia opisane w książce są prawdziwe, ponieważ tak naprawdę nie zostało wyjaśnione, jak potoczyła się historia Milevy i Alberta. Sytuacje przedstawione w „Pani Einstein" wprawdzie są uważane za prawdopodobne, jednak przez brak możliwości potwierdzenia ich, nie można powiedzieć o książce, że jest ona oparta na faktach. Sama autorka przyznaje, iż powieść jest próbą odpowiedzi na pytanie „co by było gdyby” w oparciu o nieliczne, dostępne źródła, takie jak listy, które Albert i Mileva wysyłali do siebie po ślubie. Niemniej, historia przedstawiona przez Marie Benedict satysfakcjonuje mnie, ponieważ jest ona napisana wartko, a wydarzenia tworzą spójną, prawdopodobną powieść o związku nieprzeciętnie inteligentnej pary.
Przyznam szczerze, że postać Milevy w pewnym momencie zaczęła mnie irytować do tego stopnia, że musiałam się zmusić do kontynuowania lektury. Zastanowiłam się dłużej nad tym odczuciem i zreflektowałam się, co było jego przyczyną. Powodem niechęci stała się przemiana głównej bohaterki – z młodej kobiety, dążącej do realizacji celów, zamieniła się w kurę domową i służącą Alberta, której ambicje zostały „przygaszone” na skutek źle podjętych w życiu decyzji.
Historia zawarta w „Pani Einstein” pokazuje, iż wybitni ludzie nie są doskonali w każdej sferze życia – tak samo mają problemy, wątpliwości i to nie tylko na stopie naukowej. Marie Benedict na podstawie historii Milevy zwraca uwagę na to, że wielkie odkrycia powstają tak naprawdę w codzienności, spychając na bok inne priorytety, które można bezpowrotnie zniknąć. A przecież nie tylko „wielkie umysły” w pogoni za sukcesem mogą utracić w życiu coś cennego.
Katarzyna Irzyk
Nominacja w Plebiscycie 2017 
Opinia
Książka burzy mit genialnego, ale „nieszkodliwego” ekscentryka. Einstein jawi się nie tylko jako wybitny umysł, lecz także jako człowiek głęboko uwikłany w realia swojej epoki – emocjonalnie chłodny, egocentryczny i wyraźnie szowinistyczny wobec Milevy. Jego postawa wobec żony, jej ambicji i poświęcenia bywa wręcz szokująca: traktowanie jej bardziej jak zaplecze intelektualno-domowe niż równorzędną partnerkę podważa romantyczny obraz „geniusza ponad normami”.
Jednocześnie książka bardzo mocno staje po stronie Milevy, co można odbierać dwojako. Z jednej strony to potrzebne oddanie głosu kobiecie wymazanej z historii. Z drugiej – momentami narracja jest tak jednoznaczna, że Einstein traci wszelkie niuanse, stając się niemal symbolem patriarchalnej opresji. To potęguje oburzenie, ale też może rodzić pytanie, gdzie kończy się rekonstrukcja faktów, a zaczyna literacka teza.
Dla mnie największą wartością książki nie jest sam portret Einsteina, lecz zderzenie mitu genialnego mężczyzny z realnym kosztem, jaki płacą kobiety w jego otoczeniu. Ta lektura nie tyle rozczarowuje, co boleśnie uświadamia, że wielkość naukowa nie idzie w parze z wielkością moralną.
Książka burzy mit genialnego, ale „nieszkodliwego” ekscentryka. Einstein jawi się nie tylko jako wybitny umysł, lecz także jako człowiek głęboko uwikłany w realia swojej epoki – emocjonalnie chłodny, egocentryczny i wyraźnie szowinistyczny wobec Milevy. Jego postawa wobec żony, jej ambicji i poświęcenia bywa wręcz szokująca: traktowanie jej bardziej jak zaplecze...
więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to