Nauczycielka tańca

Literatura osadzona w realiach drugiej wojny światowej ma we mnie coraz wierniejszą czytelniczkę. To proza, która potrafi głęboko poruszyć– nie przez podniosłe słowa, lecz przez ciężar moralnych wyborów i ludzkich losów uwikłanych w historię. Czytając takie książki, przekonuję się, że pielęgnowanie wrażliwości na tamte czasy jest czymś ważnym, nawet gdy obraz, który wyłania się ze stron, bywa trudny do zniesienia.

Paryż rok 1942 (miasto, które uwielbiam, a każda literacka podróż w te rejony jest dla mnie szczególnie atrakcyjna), czasy niemieckiej okupacji. Adele Basset prowadzi zajęcia taneczne dla dzieci: w świecie pozbawionym nadziei usiłuje ocalić choćby jej okruch- w rytmie kroków, w chwilowym zapomnieniu o głodzie i strachu. Kiedy naziści żądają listy żydowskich uczniów, Adele rozumie, co stoi za tym rozkazem. I decyduje się działać- ukrywając dzieci na strychu szkoły, gdzie każdy dzień jest igraniem z losem.

Powieść prowadzi czytelnika dwiema liniami czasowymi. Pierwsza to właśnie okupowany Paryż roku 1942; druga– rok 2015, gdy Fleur przyjeżdża do Paryża ze swoją babcią Lydią. Starsza pani postanawia w końcu uchylić rąbka tajemnicy, którą dźwigała przez dziesięciolecia. Razem przemierzają ulice miasta, odwiedzają miejsca naznaczone pamięcią, a przeszłość powoli wyłania się z cienia.

Obie linie czasowe są interesujące, ale to historia Adele zrobiła na mnie największe wrażenie. W miarę jak zagrożenie narasta, jej odwaga i wewnętrzna siła stają się coraz bardziej widoczne. Momentami byłam pod ogromnym wrażeniem jej determinacji- postać ta wyróżnia się na tle całej powieści.

Muszę jednak wspomnieć o pewnych niedociągnięciach, które wytrąciły mnie z lektury: natknęłam się na błąd fabularny dotyczący wcześniejszych wydarzeń- drobny szczegół, lecz zauważalny dla uważnego czytelnika- oraz kilka literówek. Możliwe, że to kwestia tłumaczenia, nie jestem pewna. W każdym razie tego rodzaju potknięcia działają jak rysa na szybie: nie zasłaniają widoku, ale wywołują delikatny dyskomfort.

Zabrakło mi też czegoś trudniejszego do nazwania -tej iskry w warsztacie pisarskim, która sprawia, że nie można odłożyć książki, bo każde zdanie ma w sobie jakiś magnes. Warsztat Fortin jest solidny, ale momentami zbyt przewidywalny; narracja płynie, lecz rzadko zaskakuje.

W ostatecznym rozrachunku powieść Suzanne Fortin skutecznie buduje napięcie i nie raz zmuszała mnie do czytania z zapartym tchem. To opowieść o odwadze, której nie wybiera się w wielkich chwilach, lecz w tych małych, gdy wszystko zdaje się przegrywać z lękiem. I choć autorce nie udało się tchnąć w prozę magnetyzmu, który uczyniłby tę historię niezapomnianą, "Nauczycielka tańca" pozostaje poruszającym świadectwem tego, że nawet w najtrudniejszych czasach można szukać światła– w tańcu, w odwadze, w człowieczeństwie.

Literatura osadzona w realiach drugiej wojny światowej ma we mnie coraz wierniejszą czytelniczkę. To proza, która potrafi głęboko poruszyć– nie przez podniosłe słowa, lecz przez ciężar moralnych wyborów i ludzkich losów uwikłanych w historię. Czytając takie książki, przekonuję się, że pielęgnowanie wrażliwości na tamte czasy jest czymś ważnym, nawet gdy obraz, który wyłania...