Mr Loverman

Bernardine Evaristo, laureatka Nagrody Bookera za „Dziewczynę, kobietę, inną”, w powieści „Mr Loverman” udowadnia, że jest mistrzynią oddawania głosów tym, którzy w literaturze głównego nurtu zbyt często pozostają wyciszeni. To książka tętniąca życiem, mieniąca się barwami londyńskiej Hackney i nasycona aromatem rumu, a jednocześnie bolesna analiza życia w kłamstwie. Przyznając tej pozycji ocenę 8/10, doceniam jej niesamowitą energię językową oraz odwagę w przełamywaniu kulturowych tabu.

Głównym protagonistą jest siedemdziesięcioczteroletni Barrington: elegant w nienagannych garniturach, miłośnik Szekspira, mąż, ojciec i dziadek. Pod tą fasadą szacownego seniora z karaibskiej diaspory kryje się jednak tajemnica – Barrington od sześćdziesięciu lat kocha Morrisa, swojego przyjaciela z dzieciństwa. Evaristo z niezwykłą gracją prowadzi nas przez meandry tej zakazanej miłości, która musiała przetrwać dekady w ukryciu przed konserwatywną społecznością i Bogobojną żoną, Carmel. Postać Barringtona jest fascynująca – to człowiek pełen uroku i dowcipu, ale też postać tragiczna, która u schyłku życia staje przed dylematem: czy wreszcie zacząć żyć w zgodzie ze sobą, ryzykując zniszczenie wszystkiego, co zbudował?

Siłą „Mr Loverman” jest to, że Evaristo nie skupia się wyłącznie na perspektywie Barringtona. Autorka daje głos również Carmel, pokazując niszczycielską siłę małżeństwa opartego na emocjonalnej pustce i domysłach. To nie jest jednostronna opowieść o wyzwoleniu; to studium tego, jak sekret jednej osoby kładzie się cieniem na życiu całej rodziny. Evaristo genialnie operuje językiem – przeplata literacką angielszczyznę z karaibskim dialektem (patois), co nadaje narracji autentyczności i niepowtarzalnego tempa. Humor, często sarkastyczny i błyskotliwy, służy tu jako tarcza przed brutalną prawdą o zmarnowanych latach i straconych szansach.

Ósemka to nota dla literatury, która zostawia w czytelniku trwały ślad. „Mr Loverman” to powieść ważna społecznie – odczarowuje postać starszego geja w czarnej społeczności, unikając przy tym schematów i taniego sentymentalizmu. Dlaczego nie pełna dziesiątka? Momentami tempo narracji, zwłaszcza w retrospekcjach z Antigui, nieco wyhamowuje, a niektóre wątki poboczne dotyczące córek Barringtona wydają się mniej dopracowane niż główny trójkąt relacji między nim, Morrisem a Carmel. Niemniej jednak, warsztat Evaristo jest olśniewający.

„Mr Loverman” to triumf empatii i literackiego stylu. To książka o tym, że na bycie sobą nigdy nie jest za późno, ale też o wysokiej cenie, jaką płaci się za wolność. Bernardine Evaristo stworzyła postać, którą jednocześnie chcemy uściskać i skrzyczeć za jej tchórzostwo. To lektura słodko-gorzka, inteligentna i niesamowicie ludzka. Jeśli szukasz prozy, która rozśmieszy Cię do łez, by za chwilę ścisnąć za gardło, „Mr Loverman” jest pozycją obowiązkową. To celebracja życia we wszystkich jego skomplikowanych barwach.

Bernardine Evaristo, laureatka Nagrody Bookera za „Dziewczynę, kobietę, inną”, w powieści „Mr Loverman” udowadnia, że jest mistrzynią oddawania głosów tym, którzy w literaturze głównego nurtu zbyt często pozostają wyciszeni. To książka tętniąca życiem, mieniąca się barwami londyńskiej Hackney i nasycona aromatem rumu, a jednocześnie bolesna analiza życia w kłamstwie....