Artykuły
Artykuły
Artykuły
Artykuły
Mitologia słowiańska” Jakuba Bobrowskiego i Mateusza Wrony zabiera czytelników w fascynujący świat pradawnych Słowian oraz ich wierzeń. Autorzy, w oparciu o aktualne opracowania naukowe z dziedziny historii, religioznawstwa i językoznawstwa, w sposób barwny i pobudzający wyobraźnię prezentują sylwetki pradawnych bogów i herosów, jak również postaci słowiańskiej demonologii. Tym, co wyróżnia „Mitologię słowiańską” spośród innych dostępnych tego typu książek jest przyjazny każdemu czytelnikowi język przedstawionych historii, pozbawiony naukowych, często trudno rozumianych terminów. Publikacja ta jest zbiorem fabularnych opowiadań ilustrujących treść słowiańskich mitów, jednak wszystkie kulturowo-historyczne składniki zawartych w niej tekstów – imiona bóstw i demonów, ich atrybuty i zachowania – zgodne są z wiedzą naukową. W połączeniu z atrakcyjną i przejrzystą formą narracji, czyni to niniejsza książkę atrakcyjną nie tylko dla badaczy historii Słowian, ale także miłośników literatury fantasy, gier komputerowych i wszelkich działań mających charakter rekonstrukcji przeszłości.
Szukamy ofert...
Nie sposób nie zgodzić się z twierdzeniem zawartym we wstępie, że na paradoks zakrawa sytuacja, w której mitologia grecka jest nam bliższa i lepiej znana niż mitologia słowiańska. W szkołach co prawda sytuacja ta powoli ulega zmianie, gdyż pojawiają się tematy skupione na słowiańskich legendach i bóstwach. Na wzrost świadomości i wiedzy mają wpływ także takie produkcje jak „Wiedźmin”, w których rodzimy folklor ma spore znaczenie.
Jednak wciąż jest to długotrwały proces i trzeba jeszcze poczekać na to, by prastare rodzime wierzenia i kultury sprzed wieków uzyskały należne im miejsce. W tym momencie na pierwsze plan wychodzi „Mitologia słowiańska” napisana przez Mateusza Wronę i Jakuba Bobrowskiego. Jest to swego rodzaju kompendium słowiańszczyzny podzielone na trzy części. W pierwszej napotkamy opowieści o bogach i stworzeniu świata, w drugiej możemy zapoznać się z demonami, tutaj przybierającymi nazwę biesów, a na końcu czeka nas spotkanie z dwiema legendarnymi jednostkami, które swoimi poczynaniami pozostawiły swój ślad w pamięci przodków.
Pamiętam, że kiedy byłem mały, czytano mi na dobranoc baśnie związane ze śląskimi legendami i folklorem. Były one momentami straszne, ale przede wszystkim fascynujące i zawsze czekałem na zapoznanie się z kolejną z nich. Mówię o tym dlatego, że podczas spotkań z tą mitologią, obudziła się we mnie ta dziecięca ciekawość. Żywe zainteresowanie i chłonięcie informacji z kolejnych opowieści. Starcia bogów, a przede wszystkim historie związane z wszelkiego rodzaju upiorami, które choć proste w swej konstrukcji, kapitalnie sprawdzały się jako geneza poszczególnych maszkar.
Choć jestem fanem panteonu greckiego, to po lekturze muszę przyznać, że choć nie mamy tu do czynienia z podobnym rozmachem, to słowiańskie dzieje niczego nie muszą się wstydzić. Mają swój własny klimat, jakże bliski znanej, prowincjonalnej rzeczywistości, która sprawia, że o wiele łatwiej wyobrazić sobie przebieg pewnych wypadków. Tkwi w tych przekazach niewątpliwy urok, któremu służy pozbawiony wodotrysków język, stylizowany na bardziej archaiczną formę, co przekłada na się na atmosferę wytwarzaną przez autorów. Przepiękne ilustracje o mrocznej stylizacji bardzo dobrze dopełniają obraną stylistykę.
Trudno mi tu cokolwiek zarzucić, bo jeśli przyjrzeć się „Mitologii słowiańskiej” jako wprowadzeniu do tematu i zachęceniu do dalszej eksploracji, to sprawdza się w tym naprawdę dobrze. Pewnym mankamentem jest na pewno ilość przekazanych treści, których jest po prostu zbyt mało. Chciałoby się dłużej przebywać w tym świecie sprzed wieków, ale jak szybko się ta przygoda zaczyna równie prędko się kończy. Jednak pomijając ten fakt, jest to pozycja na tyle interesująca, przystępna i atrakcyjnie wydana, że warto poświęcić jej swój wolny czas.
Patryk Rzemyszkiewicz
Opinia
Czytając odzywała się we mnie dusza słowiańska, gdyż faktycznie strzępki tej kultury pojawiają się czy to w przekazie ustnym, czy literaturze. Najbardziej podobał mi się rozdział o Jadze i gdyby w takim stylu napisana była cała książka było by 10/10. Pomino tego, książkę czytało się dobrze i doceniam pracę włożoną w przygotowanie tematów, co nie było łatwe ze względu na brak pisanych opracowań. Nie znajdziemy tutaj bestariusza biesów - na co poniekąd liczyłem czytając spis treści, ale pewną historię, ludowe opowiadanie o każdym potworze.
W pamięci zostanie cytat "... Zniszczyć wszytskich wojów niemych, czcicieli złowrogiego krzyżowego znaku, dla którego poniżyć chcieli lud słowa i słowięskie bogi."
Czytając odzywała się we mnie dusza słowiańska, gdyż faktycznie strzępki tej kultury pojawiają się czy to w przekazie ustnym, czy literaturze. Najbardziej podobał mi się rozdział o Jadze i gdyby w takim stylu napisana była cała książka było by 10/10. Pomino tego, książkę czytało się dobrze i doceniam pracę włożoną w przygotowanie tematów, co nie było łatwe ze względu na...
więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to