Miasto niedźwiedzia

Zapewne słyszeliście (albo oglądaliście) film „Hamnet“ w reżyserii Chloé Zhao. Otóż to jest film na podstawie książki o tym samym tytule autorstwa Maggie O’Farrell. Książka, mimo że przeżywa swoje pięć minut, to i tak jest o niej za cicho. Uważam, że powinno być o niej głośno! Pewien mężczyzna ma ze swoją żoną troje dzieci. Córkę Susannę oraz bliźniaków Judith i Hamneta. Judith zaczyna źle się czuć a jej brat bliźniak szuka pomocy. Nikt nie przypuszcza, że po tygodniu czasu to Hamnet umrze, a Judith ozdrowieje. Ta historia wydarzyła się naprawdę i była inspiracją dla sztuki „Hamlet“. William Sheakspeare jest tu postacią poboczną. Trochę niezdarą o wątłym wyglądzie. Nieobecny, nie nazywany z imienia ani nazwiska. Na pierwszy plan wychodzi jego żona Agnes. To ona jest najważniejsza. Wyróżniała się pośród ówczesnych kobiet. Była trochę dzikuską. Uwielbiała spędzać czas w lesie. Znała się na każdej roślinie, hodowała zioła w swoim ogrodzie, którymi potem leczyła chorych. W ten sposób zarabiała na życie. Kochała zwierzęta. Chodziła własnymi ścieżkami, nikogo się nie słuchała. Dlaczego książka jest taka wyjątkowa? Po pierwsze to żona wielkiego artysty gra tu pierwsze skrzypce. Jeśli Agnes miała taką charyzmę i pewność siebie jak opisała ją autorka, to była nietuzinkową kobietą! Po drugie żałoba po stracie syna i brata rozrywa serce. Matka rozpacza i szuka wszędzie odpowiedzi. Ojciec uciekł w pracę do teatru w Londynie. Siostra bliźniaczka szwęda się nocami po ulicach w nadziei, że zobaczy zmarłego brata. Każdy z domowników radzi sobie ze stratą po swojemu. Jednak to ból Agnes nadaje całokształt książce. Jej niemoc, wyrzuty sumienia, niezrozumienie całej sytuacji. Co przegapiła? Polecam Wam książkę „Hamnet“. To nie jest kolejna powieść o stracie dziecka. To nieznany portret żony wielkiego pisarza, która była równie wielka i wrażliwa jak jej mąż.

6,5 Mam bardzo mieszane odczucia co do tej książki. Z jednej strony jest to niewątpliwie ciekawa historia pod względem fabularnym. Jest to też książka poruszająca niewątpliwie trudną tematykę i los naszej głównej bohaterki już od dnia narodzin jest ciężki i pokomplikowany. Z drugiej strony nie wywołała ona we mnie jakiś dużych emocji, mimo że jestem typem czytelnika u którego nie trudno je wywołać. Książka sama w sobie mi się podobała i były momenty gdzie było mi przykro przez to co spotkało nie tylko główną bohaterkę ale także jej przyjaciół. Natomiast nie porwała mnie tak jak się tego spodziewałam. Zwłaszcza, że słyszałam o tej pozycji bardzo dużo świetnych opinii. Mimo to uważam, że jest to książka, z którą warto się zapoznać.

Ostatnio mam szczęście do fajnych książek. Chociaż tego typu literatura nie należy do mojego kanonu to skusiły mnie ptaki, które kocham i ich tytułowe migracje. Nie jestem przyzwyczajona do tego typu powieści, więc było trochę dziwnie, trochę tajemniczo, i niestety mocno smutno, ale gdybym miała przeczytać raz jeszcze, zrobiłabym to - dla ptaków.

Okrutnie przegadana historia, z dziwnym, patetycznym wydźwiękiem. Zaczęłam czytać tę trylogię od trzeciej części. Tę część natomiast przeczytałam jako ostatnią. Bardzo mnie zmęczyły ciągłe powtórzenia, wszystko wydawało mi się nienaturalne i przesadzone. Gdybym przeczytała te książki chronologicznie to myślę, że ostatnią część bym po prostu znienawidziła. Zmęczyło mnie to miasteczko i nie mam ochoty do niego wracać.

Wyspa zaginionych drzew to historia o poszukiwaniu własnej tożsamości i próbie zrozumienia różnic kulturowych. W narracjach przeplatają się perspektywy kilku osób, w tym również drzewa! Śledzimy losy Ady, która zmaga się z żałobą po zmarłej matce. Nastolatka mieszka wraz z ojcem w Londynie i próbuje zrozumieć genezę swojej rodziny. Ojciec jest Grekiem, matka była Turczynką. Ich młodzieńcza miłość nie mogła rozkwitnąć, przez toczący się na Cyprze konflikt i różnice kulturowe. Cofamy się również do czasów młodości Dafne i Kostasa i jesteśmy świadkami traumatycznych wydarzeń rozgrywających się w kraju ogarniętym wojną domową. Pojawia się również subtelne nawiązanie do związków homoseksualnych, które w tamtych czasach miały nie miały prawa bytu. Na uwagę zasługuje również historia drzewa,l figowego, które w cudowny, nieco magiczny sposób opisuje tamte wydarzenia. Jego obecność na Cyprze i podróż do Anglii jest bardzo symboliczna. Podrozdziały pisane z perspektywy figi, choć urocze, momentami stawały się nużące. Żałuję również, że tak szybko zakończył się wątek Ady i jej szkolnego incydentu. Myślę, że zasługiwał na nieco więcej przestrzeni w książce. Wyspa zaginionych drzew to książka pełna uroku i delikatności, mimo że poruszane są w niej trudne tematy: konflikt domowy, różnice kulturowe, trauma, strata, żałoba, alkoholizm, homoseksualizm… i wiele, wiele innych. Ludzie są jak drzewa, wyrwane z korzeniami i przeniesione do nowego miejsca, w którym od nowa muszą nauczyć się żyć.

Ostatnią część perypetii mieszkańców Björnstadt i Hed jakoś zmęczyłam. Choć zachwycałam sie dwoma poprzedni, tak trzecia część już chyba była 'too much' - aż dziw bierze, że tyle może sie dziać w małym szwedzkim miasteczku, bylo bardzo dużo wątków i nawet pojawiające się co i raz 'mądrości' autora zaczęły męczyć. Choć napisana sprawnie. I ma dobry koniec.

Ta historia jest jak sztorm – wciąga nagle i nie pozwala się uwolnić aż do ostatniej strony. „Dziki, mroczny brzeg” autorstwa Charlotte McConaghy to historia, która buduje gęsty, mroczny klimat i powoli odsłania swoje tajemnice. Fabuła skupia się na losach kobiety, która trafia na odizolowaną wyspę zamieszkaną przez niewielką społeczność. Szybko okazuje się, że to miejsce skrywa wiele sekretów, a przeszłość bohaterki zaczyna splatać się z teraźniejszością w coraz bardziej niepokojący sposób. To nie tylko thriller, ale też opowieść o traumie, winie i samotności. Największym atutem tej książki jest klimat – surowy, duszny i momentami przytłaczający. Autorka świetnie buduje napięcie i długo utrzymuje czytelnika w niepewności. Przyroda odgrywa tu ogromną rolę – jest zarówno piękna, jak i groźna, co tylko wzmacnia poczucie zagrożenia. Bardzo podobała mi się również główna bohaterka – niejednoznaczna, zmagająca się z własną przeszłością i emocjami, dzięki czemu historia nabiera głębi. To świetna propozycja dla fanów klimatycznych thrillerów z psychologicznym tłem.

Bardzo duże i pozytywne zaskoczenie! Dla mnie historia Marisy była bardzo angażująca. Historia jest współczesna, a dotyczy kobiety, która prowadzi normalne życie, jakie możemy znać z autopsji. Mieszka sama, pracuje na średnim szczeblu w branży kreatywnej na stanowisku, które ma robiącą wrażenie nazwę po angielsku. Stać ją na kupno drogich win i przystawek, żyje sobie nie odliczając od 10tego do 10tego. Zdawać by się mogło, że to definicja sukcesu i szczęścia, prawda? Brakuje tylko psa, dziecka i męża? Na szczęście powieść nie jest o tych "brakach", a raczej o rzeczywistych odczuciach Marisy. W moich oczach boryka się ona z syndromem oszusta w pracy, albo nawet poszła o krok dalej, bo, jak sama mówi, gra w korporacyjną grę. Naprawdę szacunek dla niej za to, jak świetnie dostosowała się do życia zawodowego pełnego pozorów. Jej zaangażowanie jest minimalne, a działania wyrachowane, ale w taki sposób, że czytelnik nie odbiera ich negatywnie. Negatywnie odbieram korporację, która żyje tym pozorem. Oczyma Marisy widzimy jej szefa, koleżanki z pracy i obcych ludzi. Widzimy osoby, które poświęcają się pracy i potwierdzają nią swoją ważność, a do tego po pracy toczą aktywne życie pełne dodatkowych pasji. Marisa tego nie rozumie i nie wie, co złego jest w byciu bezproduktywnym po pracy. Moim zdaniem Marisa ma depresję lub poznajemy ją w epizodzie depresyjnym. Niby nic złego się nie wydarzyło, ale rutyna i pewnie wypalenie zawodowe dają się jej w kość na tyle, że idąc do pracy zastanawia się, czy tym razem potrąci ją samochód i będzie mogła przeczytać zaległe książki będąc na chorobowym. Nie martwcie się jednak! To nie jest depresyjna i smutna książka, a to dzięki fenomenalnemu stylowi autorki, która zgrabnie balansuje na krawędzi sarkazmu i smutku, doprawiając to szczyptą ironii i naprawdę fajnego humoru. Dla mnie dodatkowym smaczkiem były fragmenty dotyczące matek w pracy, bardzo trafne według mojej opinii. Marisa zauważa bowiem, że kiedy pracownica zachodzi w ciążę, gratulacji nie ma granic. Kiedy dziecko się rodzi, wszyscy są szczęśliwi i robią zrzutkę na prezent. Niestety jednak kiedy matka do pracy wraca i okazuje się, że nie jest tak wydajna, jak była, lub nie może pracować ponad wymiar etatu, jest obgadywana i spotyka się ze ścianą braku zrozumienia. Korporacja przestaje być szczęśliwa, korporacja zaczyna naciskać, a Ci, którzy wcześniej gratulowali, teraz obgadują matkę za plecami. Przykre, ale zupełnie prawdziwe. Super, naprawdę świetna książka. Styl jest fantastyczny i bardzo jestem ciekawa kolejnej książki tej autorki. Widzę, że premiera zaplanowana jest na maj tego roku, więc ląduje na mojej półce "do przeczytania".

Najbardziej w tej książce podobał mi się wątek kryzysu tożsamości i wyobcowania Koreańczyków ze względu na historię ich narodu - szokujące było zwłaszcza to, że nawet w przypadku urodzenia się niektórych postaci w Japonii nie zostali oni nigdy zaakceptowani jako "swoi". Bardzo interesująca była dla mnie postać Noa i trzymałam bardzo za niego kciuki, żeby mu się udało zbudować szczęśliwe życie, jednak zdawałam sobie sprawę, że jest też prawdopodobnie najbardziej zagubioną postacią w książce, żałuję, że autorka nie poświęciła mu więcej uwagi. Wydarzenia w książce co prawda mogą wydawać się w pewnym momencie chaotyczne, że być może za dużo spotyka tą jedną rodzinę, jednak moim zdaniem należy pamiętać też słowa samej autorki, która zaznacza, że książka powstała w oparciu o materiały gromadzone latami poprzez rozmowy z samymi Koreańczykami. Dla mnie "chaotyczność" tej książki nie stanowi problemu biorąc pod uwagę, że jest to mozaika głosów Koreańczyków boleśnie doświadczonych przez życie, którym autorka chciała oddać pewnego rodzaju hołd. Książka została napisana prostym językiem przez co płynie się przez jej kartki.

Zaskakująca w treści i samym warsztacie pisarskim. Autorka w sposób intrygujący przedstawia ważne zagadnienia, osadzając je w smutku, radości, zabawie i wzruszeniu. Podobne odczucia miałam po przeczytaniu „Życia Violet” - nawet koniec może być ważnym początkiem, a samo życie będąc trudne jest też wspaniałe, chociaż dla każdego w różnym aspekcie i czasie.

Cóż za delikatne pióro!!! Temat odchodzenia, żegnania sie ze światem lub żegnanie bliskich z których uchodzi życie przedstawione w bardzo ciepły, delikatny sposób. Taki bardzo ludzki, z godnością. Aż chciałoby się doczekać takiej starości i takiego umierania. Polecam książkę każdemu kto ma chwilę zwątpienia w życiu oraz temu, kto potrzebuje otulić się dobrym i ciepłym słowem.

Na Lekcje chemii czekałam od momentu, gdy tylko ta książka pojawiła się na rynku. Byłam pewna, że mi się spodoba i trzymałam ją na specjalny moment. Miałam rację: jest świetna i warto było poczekać na chwilę, która bardziej podbiła moje emocje. Bliskie mi są ostatnio tematy dyskryminacji ze względu na płeć czy inne prywatne sprawy. A to właśnie o tym jest ta historia. Opowiada o naukowczyni, która w 1952 roku miała co najmniej progresywne poglądy. W tamtych czasach społeczność amerykańska (nie tylko zresztą) naciskała, wymagała wręcz, żeby kobieta była mężatką. Jeśli kobiety miały jakiekolwiek ambicje nauki na uniwerku, to tylko po to, żeby znaleźć tam narzeczonego, no przecież. Ale marzenie o szybkim zamążpójściu nie dotyczy naszej głównej bohaterki: świetnej chemiczki prowadzącej własne badania naukowe. Kobieta zmaga się z molestowaniem, umniejszaniem albo kradzieżą osiągnięć czy nawet relegacją ze stanowiska, ponieważ zaszła w ciążę. Wszystkie te sytuacje i zerowa reakcja władz na jej skargi powodują rosnącą złość na taki system. Po wielu porażkach i bardzo trudnych momentach, w końcu uśmiecha się do niej szczęście: zaczyna prowadzić program w telewizji pt. Lekcje chemii. Jej autentyczność jako prowadzącej szybko przyciąga sporą widownię i dosłownie odmienia jej życie, choć może nie do końca tak, jakby chciała. 🧪 Wielopoziomowa Ta powieść jest ważna dla mnie na kilku poziomach. Przede wszystkim jako kobiety, której najważniejszą ambicją n i e j e s t znalezienie męża. Kobiety wkurzonej na system oraz takiej, której udało się wywalczyć pozycję równą mężczyznom w zmaskulinizowanej społeczności wszelkiej maści managerów. Nawiasem mówiąc, wcale mi się tam nie podobało, ale to temat na inny wpis. W każdym razie Elizabeth Zott pełna jest nieprzerobionej złości, a nawet wściekłości na stan świata oraz oporu wobec takiego stanu rzeczy. Te emocje są mi ostatnio bardzo bliskie, zapewne dlatego tak łatwo było mi się z nimi utożsamić. Gdy ktoś mówi jej, żeby nie urabiała systemu, tylko go przechytrzyła, to wywołuje w niej jeszcze więcej niezgody. Zott zastanawia się, czy system nie mógłby być od razu inteligentny i nieskrzywiony. To jest to, co mnie zawsze frustrowało, dokładnie to samo. 🧪 Lekko o trudnych tematach Bonnie Garmus udało się te wszystkie trudne tematy opisać niezwykle lekko. Ta książka nie przygniata, nie zostawia osadu emocjonalnego na duszy. Płynie się przez nią jak przez dziką rzekę. Wprawdzie pełną pewnych niebezpieczeństw i należy uważać, ale ogólnie jest przyjemnie. Wydaje mi się tylko, że autorce nie do końca udało się zbudować świat Zott w pełni zgodny z klimatem przeszłości. Mam wrażenie, że Lekcje chemii są zbyt pozytywne, trącą współczesnością mimo starań stylizacyjnych. Ale podoba mi się to. To miała być przyjemna opowieść o nieprzyjemnej rzeczywistości dotykającej kobiety jeszcze zupełnie niedawno. I była. Nawiasem mówiąc, pomyślałam sobie, jak wtedy było w Polsce. Zatrudniłam AI do zrobienia ogólnego researchu. Spodziewałam się, że dane będą tragiczne, bo przecież lata powojenne i początki PRL. A jednak Gemini poinformował mnie (i poparł źródłami), że wg danych GUS w tych czasach kobiety stanowiły około 35–40% ogółu studentów. Sporo! W każdym razie powtarzam, że Lekcje chemii to świetna książka. Takie życzyłabym sobie czytać cały czas. Mądra, z przesłaniem i jednocześnie lekka. Na okładce jest komentarz, że ktoś poczuł się zdruzgotany, że się skończyły. Podzielam tę opinię.

Przez ponad połowę książki byłam nią zachwycona - opisami przyrody, językiem, bohaterami. Jednak im bliżej końca tym bardziej się męczyłam, przerósł mnie ten moralizatorski bełkot, a wątki trójki przyjaciół nie trzymały się kupy. Zakończenie (nie wiem czy to dlatego, że słuchałam książki w formie audiobooka) było dla mnie zasadniczo niezrozumiałe.

„Rzeczy, które spadają z nieba” to pierwsza książka Selji Ahavy, jaką miałam okazję (i wielką przyjemność) przeczytać. Jestem pod ogromnym wrażeniem niesamowitej wyobraźni pisarki, jej wrażliwości, wyczucia i stylu. Całość pochłonęłam jednym tchem, chcąc jak najszybciej poznać finał. A potem żałowałam, że to koniec… Już pierwsze zdania w powieści przykuły moją uwagę. Świat poznajemy tu z perspektywy dziewczynki, która straciła matkę. Rozmyślania małej narratorki na temat dzieci i dorosłych oraz ich świata są niesamowite, rozbrajające, ale i dające do myślenia. Jak się okazuje, mamę zabiła bryła lodu, która spadła z ...nieba. Jak to możliwe? Tego dowiadujemy się z opowieści. I wiemy, że takie przypadki to prawdziwa rzadkość. Ale się zdarzają. Tak samo, jak podwójna wygrana w totka, która innej bohaterce wcale nie przynosi szczęścia. I jak piorun, który wiele razy uderza w tego samego mężczyznę, co sprawia, że sąsiedzi zaczynają podejrzewać go o straszne grzechy – niczym biblijnego Hioba, na którego Bóg zasyłał nieszczęścia. Co łączy te trzy wątki? Tego nie zdradzę, bo musicie sami się przekonać. Zapewniam jednak, że oczekiwanie na wspólny mianownik jest niezwykle ekscytujące… Fabuła urzeka, intryguje i oddziałuje na wyobraźnię tak bardzo, że nawet nie zauważamy, kiedy zatapiamy się w świat powieści. Jest ona ciekawa nie tylko ze względu na treść, ale i formę, bo obok wspomnianej narracji dziewczynki mamy tu epistolarną opowieść i fragmenty z innymi narratorami. Nie tworzy to jednak chaosu; przeciwnie – doskonale się uzupełnia i tworzy klimatyczne smaczki. Ważną rolę w powieści odgrywa motyw przypadku, któremu podporządkowane są losy bohaterek i bohaterów. W tej sytuacji rodzi się oczywiste pytanie o to, czy człowiek w ogóle na wpływ na własne życie. Jaka jest odpowiedź? I czy autorka w ogóle ją daje? – o tym przekonacie się, czytając tę niesamowitą, urzekającą, fascynująca prozę. Jej walorem jest także barwny i zróżnicowany styl, w którym odnajdziemy i prostotę, i ornamentykę, a realistyczne opisy będę przeplatać się z lirycznymi fragmentami. POLECAM z czystym sumieniem, przede wszystkim tym, którzy cenią niebanalne opowieści.

3,5 gwiazdki
- Spodziewałam się czegoś zupełnie innego, ale nie mogę powiedzieć, że się zawiodłam
- Płynie się przez rozdziały i się nawet tego nie czuje
- Lepiej nie odpływać myślami w czasie czytania, bo łatwo zgubić wątek lub nie ogarnąć, że właśnie stało się coś ważnego
- Mam wrażenie, że nie da się streścić tej książki, ani powiedzieć o czym dokładnie jest (bardzo specyficzna)
- Kocham Optyka

Ciekawa książka, choć bohaterki mieszkają w Ameryce...Bohaterkami są tu kobiety: trzy siostry, ich matka orazo babcia oraz ich przyjaciółki, więc niewątpliwie jest to literatura dla kobiet. Największy plus za postać Buni - jes kluczową i " najbarwniejszą" bohaterką powieści. Nie zgadzam się z opiniami, że książka jest " lekka". Owszem może fragmentami infantylną lub pisana stylem młodzieżowym, ale niewątpliwie porusza trudne tematy. Według mnie najbardziej "naturalnie Autork przedstawiła relację sióstr oraz Merlin z córką. Postać ojca może trochę przerysowana, a todzinne nieszczęście przewidywalne. Osobiście uważam, że warto przeczytać...

To cudowna opowieść. Splatają się w niej historie trzech osób mieszkających w Zenulon Country u podnóża Appalachów. Deanna, to strażniczka lasu, Dziewicza Wilczyca, mieszka sama w chacie położonej wysoko w górach i interesują ją drapieżniki. Luisa, to żona farmera, doktor entomologii, bada ćmy, a po tragicznej śmierci męża znajduje plan, jakim jest kozie stado na ziemi Widenerów. Natomiast Garnett, najstarszy z nich od lat zajmuje się rosnącymi w okolicy kasztanowcami, tego lata przełamuje się i odkrywa, że jego sąsiadka Nannie jest bardzo interesującą osobą. Każdego z trojga poznajemy w przypisanym ich rozdziale: Drapieżnicy, Miłość ćmy oraz Kasztanowce. Lato dla wszystkich okazuje się przełomowe. Podejmują decyzję, my czujemy, że jesteśmy obok nich. Natomiast wybór, jakiego dokonują ma znaczenia nie tylko dla nich, bo każdy zmienia świat wokół, wszystko łączy się ze sobą poprzez niewidzialne nici. Kibicujemy każdemu z nich. Warto dodać, iż bohaterką jest tutaj też przyroda, z kasztanowcami, ćmami czy szakalami, o których dzięki książce dużo się dowiedziałam. Wszystko jest po coś i wszystko ma sens. Polecam. Mnie urzekła.

Niniejsza książka to interesująca opowieść, która porusza ważne tematy i opisuje życiowe rozterki nie tylko nastolatków, ale i dorosłych. Mimo dwutorowej fabuły odnosi się wrażenie, iż autorka zdaje się nie być pewna komu przypisać narrację. Niejednokrotnie, przynajmniej w tłumaczeniu, razi infantylny styl przeplatany poetyckimi fragmentami. To kłóci się ze sobą i burzy równowagę całej powieści. Niefortunne jest również przetłumaczenie francuskiego tytułu powieści "Trois" na "Cudowne lata".

Jednym z moich wielkich marzeń jako dziecko bylo zostać astronautką, zobaczyć wielki kosmos i wszystkie planety (wtedy Pluton jeszcze był planetą, a nie planetoidą). Niestety okazało si jak się okazało i jestem teraz korpo szczurem, ale z bardzo dużą sympatią i nostalgią patrzę na tematy związane z kosmosem. Dlatego postanowiłam dać Taylor Jenkins Reid kolejną szansę. Jak częśc z Was może wie, nie jestem fanką jej powieści, jednak Atmosfera zdecydowanie była warta lektury! Jest to książka, która ukazuje siłę u wytrwałość kobiet, kiedy w czasach, bardzo trudnych, były w stanie walczyć o siebie. Nie każdy miałby tyle woli walki i wytrwałości, ale nasza główna bohaterka od samego początku wie czego chce. Podobała mi się kreacja bohaterów, każdy, nawet postacie drugoplanowe, miały swój charakter i były charakterystyczne. Budowanie napięcia przez autorkę, zdecydowanie jest na wieeeeelki plus. No i ponad to emocje. Może nie wczułam się w samą historię Joan, natomiast jej siostrzenica i historia z tym związana zdecydowanie mną poruszyła. Muszę jeszcze wspomnieć o świetnie przedstawionym motywie found family, który wyszedł tak bardzo naturalnie, a nie jest to łatwe. Jedynym „ale” dla mnie jest wątek „emancypacyjny”. Wiele pytań w mojej głowie się na ten temat pojawiło - czy wtedy już tak silne emocje towarzyszyły kobietą i tak silna samoświadomość? Może i tak, ale nie mam co do tego pewności. Jednak powieść dla mnie zdecydowanie warta uwagi. To książka, którą warto poznać, bo zdecydowanie przypadnie do gustu wielu osobom!

Książkę czytało się bardzo szybko. Miejscami była trochę naiwna i banalna (Pavel), ale poruszała też ciekawe, trudne tematy budzące kontrowersje i zmuszające do myślenia (choroby, używki, posiadanie dzieci, tożsamość seksualna, wierność, przemoc, trauma pokoleniowa, żałoba, relacje z rodzicami i rodzeństwem, niezależność) i to właśnie te momenty są, moim zdaniem, siłą tej powieści. Sprawiają, że chce się ją dalej czytać i rozmyślać nad tymi tematami, polemizując lub zgadzając się z bohaterkami. Uważam też, że epilog zepsuł książkę. Zastosowano w nim rozwiązanie, którego nie lubię chyba najbardziej na świecie w literaturze. Moim zdaniem końcówka ostatniego rozdziału byłaby lepszym zwieńczeniem przedstawionej historii i pozwoliłaby na zachowanie przyzwoitego poziomu powieści balansującego między brutalną rzeczywistością a metaforą. Tymczasem epilog był w tym wszystkim jak uderzenie w głowę łopatą, nie było w tym nic subtelnego ani skłaniającego do przemyśleń lub do chęci zapamiętania tej książki i polecenia jej innym czytelnikom.